Katastrofa w Starym Armekcie

Po śmierci króla Henryka Wielkiego, władzę w Królestwie Araulenu objął jego syn Albert Zawodny. Choć polityka Henryka ugruntowała pozycję królestwa na arenie międzynarodowej i doprowadziła do zjednoczenia Królestw Amarantu w walce przeciwko Imperium Kalladańskiemu, jego syn nie potrafił utrzymać tego stanu rzeczy. Król Albert szybko zyskał reputację roztrwoniciela pieniędzy z królewskiego skarbca, zaniedbującego swoje obowiązki i nie słuchającego rad doradców.

Król Albert Zawodny nie tylko roztrwonił fundusze królewskiego skarbca, ale także nie był w stanie spłacać ogromnych pożyczek zaciągniętych w Aspińskim Banku. W obliczu groźby, że bank może wykorzystać swoją pozycję do zwiększenia swojego wpływu w królestwie poprzez wsparcie wrogów politycznych króla, Albert był zmuszony oddawać bankowi ziemię, manufaktury oraz urzędy, aby ten nie kupił kolejnych sojuszników przeciwko niemu.

Ta desperacka próba zabezpieczenia swojej władzy przez króla doprowadziła do dalszego naruszenia równowagi finansowej kraju oraz osłabienia jego pozycji wobec zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych zagrożeń.

Przez dług króla, w błyskawicznym tempie Arauleńczycy zaczęli tracić pracę oraz urzędy, a na ich miejsce wchodzili Aspińczycy, którzy zaczynali czuć się jak u siebie w domu. Ta nagła zmiana w strukturze władzy wywołała niepokój wśród szlachty, która zaczęła organizować się przeciwko królowi.

Wielu hrabiom było to nie w smak i zaczęli przygotowania do sprzeciwienia się władzy króla. Jednakże Rada Magnacka, będąca głównym beneficjentem banku, postawiła ich w szachu już w pierwszym tygodniu buntu. Zawarła ona jawną umowę ze Złotą Kompanią, której zapłaciła z góry za pięć lat, podczas których Kompania miała wystawić armię składającą się z przeszło trzydziestu tysięcy wojowników do obrony Arauleńskiej Korony.

Taka kolej rzeczy oraz przekupywanie mniejszych lordów związała ręce hrabiom, uniemożliwiając im skuteczne przeciwstawienie się działaniom króla. Patrzyli oni z bezsilnością, jak nieudolność ich władców sprawia, że kraj jest sprzedawany. Ta sytuacja doprowadziła do pogłębienia się konfliktu i pogorszenia się stosunków pomiędzy różnymi frakcjami w kraju.

Po 23 latach rządów króla Alberta Zawodnego, sytuacja osiągnęła punkt krytyczny, kiedy to Arauleńska Kapituła postanowiła obalić króla i objąć władzę magów w królestwie. Miało to na celu zaprowadzenie porządku w kraju, ale doprowadziło do powstania magicznej anomalii, która wywołała śnieżyce i chaos w Starym Armekcie, stolicy królestwa.

Rozpoczęte walki pomiędzy różnymi frakcjami - lojalistami króla, członkami Kapituły oraz zwykłymi mieszkańcami - doprowadziły do masakry magów z Kapituły i ogólnego chaosu w mieście. Magister Jimmy Cenwulf odegrał kluczową rolę w ocaleniu części mieszkańców przed katastrofą, wyprowadzając ich z miasta.

Do dzisiaj pozostaje wiele spekulacji na temat prawdziwych przyczyn i przebiegu katastrofy w Starym Armekcie. Jimmy Cenwulf obarczył winą za wydarzenia Kapitułę, jednak istnieją teorie sugerujące, że sam mógł przyczynić się do zamachu stanu w celu zdobycia władzy i poparcia ludności dla swoich dalszych działań, w tym powstania królestwa Drakarii.

Katastrofa w Starym Armekcie pozostaje jednym z najbardziej tajemniczych i tragicznych wydarzeń w historii Araulenu, które miało dalekosiężne skutki dla całego regionu.