Pokój Amarancki

W trakcie I Wojny Amarantu nekromanci zyskali na znaczeniu w Vuldarze, gdzie czarna magia była legalna. Po przewrocie nekromanci pod wodzą Tamary Egorovej przejęli władzę, obalając Tzara Olega Zakharova. Jego syn Rodion przez kilka lat zbierał siły, walcząc z nekromantami i ich nieumarłą armią. Dzięki wsparciu Araulenu i Hintervoldu udało się pokonać armię nieumarłych, co doprowadziło do podpisania Pokoju Amaranckiego.

Pokój Amarancki uznał niepodległość Vuldaru pod rządami Tzara Rodiona Zakharova. Zgodnie z warunkami, Rodion musiał oficjalnie zakazać praktykowania nekromancji na terytorium Vuldaru oraz zgodzić się na nadzór Arauleńskiej Kapituły, która miała monitorować przestrzeganie tego zakazu. Rodion został koronowany na Tzara, a jego rządy miały być wolne od wpływów nekromantów, którzy dotąd dominowali w Vuldarze.

Pokój Amarancki przyniósł stulecie pokoju i stabilności, pozwalając na rozwój handlu i kultury. Niemniej, w dłuższej perspektywie, skutki Pokoju Amaranckiego miały również negatywne aspekty dla Araulenu. Po podpisaniu pokoju, Araulen popadł w kryzys, który zakończył się po wielu latach i dwóch wojnach domowych, a także stracił znaczne terytoria. Dopiero wiele lat później postanowienia Pokoju Amaranckiego zostały złamane przez Vuldar, co doprowadziło do nowych napięć na kontynencie.

Ceremonia podpisania Pokoju Amaranckiego odbyła się po Bitwie Żywych i Martwych w Starym Armekcie, gdzie władcy Amarantu, w tym królowa Kelsey Uległa z Araulenu, król Adam Lambert z Hintervoldu, Wielka Czwórka z Silmaaroonu, Rodion Zakharov z Vuldaru oraz Wielki Mistrz Ludwig Kelton z Zakonu Gregoriańskiego, wspólnie złożyli swoje podpisy, zobowiązując się do przestrzegania jego postanowień.

Pokój Amarancki stał się symbolem międzynarodowego współdziałania i próbą zapewnienia trwałego pokoju na kontynencie. Jego podpisanie było aktem uznania, że wojna przynosi ogromne straty i cierpienie, a jedynym sposobem na rozwój i stabilność jest współpraca między państwami.