Unia Handlowa Północ-Południe

Unia Handlowa Północ-Południe powstała niedługo po zakończeniu I Wojny Handlowej. Inicjatorem porozumienia był diuk Renart Marceau z Lorraine, który dostrzegł korzyści płynące z legalizacji handlu łupami z hazardzkich rajdów. Renart w trakcie I Wojny Handlowej współpracował z hazardzkim klanem Laofer i miał okazję zbudować bliższe relacje z Hazardczykami. Wcześniej towary zdobyte przez Hazardczyków podczas najazdów miały ograniczony zbyt, gdyż kupcy z Amarantu unikali transakcji z łupieżcami z Hazardu.

Układ opierał się na pośrednictwie Kompanii Lazurowej, która pod własnym szyldem sprzedawała łupy z hazardzkich wypraw. Dzięki renomie Kompanii towary te zyskiwały na wartości i łatwiej znajdowały nabywców. Porozumienie było bardzo korzystne dla obu stron - Renart zadbał również o to, aby klan Laofer wyjątkowo na nim skorzystał, co przyczyniło się do budowania późniejszego sojuszu między Laoferami a rodem Marceau.

W kolejnych latach Unia stała się jednym z najważniejszych źródeł dochodów zarówno dla Hazardu, jak i Kompanii Lazurowej. Wzrost zysków pozwolił na dalszą ekspansję handlową i umocnienie pozycji Kompanii Lazurowej w regionie. Nawet po przekształceniu Kompanii w Hintervoldzką Federację Kupiecką, Dyrektoriat Federacji utrzymał korzystny układ z Hazardczykami.

Kres Unii przyniosła dopiero Inwazja Hazardu na Hintervold za panowania króla Adama Lamberta. Choć później, za panowania króla Cyphera Clagona, Ard-Rígh Mathúin Uvaran próbował reaktywować porozumienie, król Cypher stanowczo odrzucił te propozycję, uważając ją za zwyczajnie bezczelną. Hintervoldczycy do dziś mają uraz do Hazardczyków, pamiętając zerwanie tego opłacalnego układu w tak brutalny sposób.

Unia Handlowa Północ-Południe powstała jako porozumienie mające na celu uregulowanie i legalizację handlu łupami pochodzącymi z hazardzkich rajdów. Głównym inicjatorem układu był diuk Renart Marceau, który dostrzegł korzyści płynące z takiej współpracy dla obu stron.

Podstawowym celem unii było stworzenie systemu, w którym Kompania Lazurowa sprzedawała łupy z hazardzkich rajdów pod własnym szyldem. Dzięki temu towary pochodzące z rajdów zyskiwały większą akceptację wśród kupców, gdyż Hazard cieszył się złą sławą w Amarancie i mało kto chciał bezpośrednio handlować z jego mieszkańcami.

Porozumienie miało również na celu wzmocnienie pozycji klanu Laofer, z którym ród Marceau utrzymywał przyjazne stosunki. Choć układ faworyzował ten klan, nie było to rażące uprzywilejowanie, które mogłoby wywołać konflikty z innymi grupami w Hazardzie.

Długofalowym celem unii było zapewnienie stabilności handlowej w regionie oraz zwiększenie zysków zarówno dla Kompanii Lazurowej, jak i Hazardu. Układ okazał się niezwykle korzystny finansowo dla obu stron, co przyczyniło się do jego utrzymania nawet po przekształceniu Kompanii Lazurowej w Hintervoldzką Federację Kupiecką.