Wojna Srebrnomarchijsko-Morberska

Wojna Srebrnomarchijsko-Morberska miała swoje korzenie w długotrwałych napięciach gospodarczych i religijnych między regionami. Morberg, będący ważnym ośrodkiem wydobycia stali w Araulenie, zazdrościł Srebrnym Marchiom ich bogactwa pochodzącego z eksploatacji czystego srebra. Zazdrość ta przerodziła się w przekonanie, że część srebrnomarchijskich zasobów powinna należeć się Morbergowi. Ten ekonomiczny konflikt był dodatkowo wzmacniany przez rosnącą frustrację Morberczyków, którzy uważali, że byli traktowani gorzej przez króla, będąc południową granicą królestwa, w porównaniu do Srebrnych Marchii, które cieszyły się większym wsparciem.

Do tych napięć ekonomicznych doszedł konflikt religijny. Srebrnomarchijski odłam wiary w Aglosa, przesiąknięty elementami pogańskich wierzeń, stał się celem Kościoła Arauleńskiego, który dążył do jego wyplenienia. Wielebny Ojciec Herefrid potępił ten odłam wiary, uznając go za heretycki i wysłał do Srebrnych Marchii Inkwizycję, w celu oczyszczenia prowincji. Wysłanie Inkwizycji zakończyło się krwawą porażką – mieszkańcy Srebrnych Marchii stanęli w obronie swoich kapłanów, co zakończyło się masakrą Inkwizytorów. Wykorzystując tę sytuację, Becket var Morberg zebrał swoją armię, aby w imię religii i interesów Morbergu zaatakować Srebrne Marchie, co stało się bezpośrednią przyczyną wybuchu wojny.

Wstępna faza wojny była niezwykle brutalna. Wojska morberskie, pod sztandarami złotego słońca, wkroczyły do Srebrnych Marchii, niszcząc wioski, plądrując i burząc świątynie. Żołnierze palili kapłanów na stosach, a podbój miał na celu nie tylko zdobycie terytorium, ale również zniszczenie srebrnomarchijskiej wiary.

Początkowo armia Srebrnych Marchii była w stanie chaosu. Szybka ofensywa zaskoczyła lokalnych lordów, a oddziały morberskie dotarły głęboko na terytorium prowincji. Baron Emerson var Horn zebrał swoich chorążych oraz pozostałych baronów i zorganizował opór. Siły srebrnomarchijskie stanęły do walki z najeźdźcami w otwartej bitwie, jednak po ciężkich walkach zostały zmuszone do odwrotu do Greyhaven. Choć była to porażka, zyskany czas pozwolił leciwemu Namiestnikowi Johnowi var Taulerowi na dołączenie do Horna w obronie miasta.

Zima, która przyszła wcześniej, pokrzyżowała plany hrabiego Becketa var Morberga, który liczył na szybkie zajęcie Greyhaven przed pierwszymi śniegami, unikając konieczności stoczenia bitwy z doświadczonym Namiestnikiem. Morberczycy, nieprzygotowani na długotrwałą kampanię w trudnych warunkach, założyli obóz w zajętym Podhalu, gdzie zamierzali przeczekać zimę. W międzyczasie Namiestnik Tauler rozpoczął działania partyzanckie, atakując karawany z żywnością i sabotując zaopatrzenie Morbergu. Srebrnomarchijczycy, doskonale znający teren, skutecznie zakłócali linie zaopatrzeniowe, co doprowadziło do przymierania głodem w obozach Morberczyków.

Wiosną, gdy wojska Morbergu były już wyczerpane, Becket var Morberg przygotowywał się do oblężenia Greyhaven. Jednak działania te zostały przerwane przez interwencję wojsk króla Ealhmunda Wielkiego, który przybył, aby położyć kres bratobójczej wojnie. Wojska prowadzone były przez siostrę króla, Haelwynn, jednak gdy ta dotarła na miejsce, nie zdecydowała się interweniować. Haelwynn, która uważała, że tron Araulenu należy się właśnie jej, była sfrustrowana, jej zdaniem głupim, konfliktem, do zażegnania którego wysłał ją Ealhmund. Przelało to czarę jej urażonej dumy - zebrała lojalną sobie część wojska i zamiast na front, udała się w kierunku granicy Vuldaru, ogłaszając bunt przeciwko królowi Ealhmundowi.

Działania Haelwynn wprowadziły chaos w obozie Ealhmunda, jednak sytuację szybko opanował jeden z generałów, Bertred var Crawforde, który stanął na czele pozostałych sił. Pomimo skurczonych rozmiarów armii jego doskonałe posunięcia strategiczne pozwoliły mu zablokować kluczowe regiony, uniemożliwiając Becketowi var Morbergowi dalszą ofensywę - Bertred dobrze przewidział, że hrabia Becket nie zaatakuje pierwszy królewskich sił, co uczyniło blokady generała niezwykle skutecznymi.

Niedługo później do Srebrnych Marchii przybył sam król Ealhmund, zawiadomiony o nowej sytuacji i poczynaniach swojej siostry, której bunt musiał na razie odłożyć na drugi plan. Zaniepokojony zarówno wojną między prowincjami, jak i zagrożeniem ze strony Hazardu, który czaił się na granicy Srebrnych Marchii, król zwołał narady, na których Namiestnik Tauler oskarżył Becketa var Morberga o zdradzieckie działania. Tauler posunął się nawet do groźby wypowiedzenia posłuszeństwa królestwu i otwarcia wrót Hazardczykom, co mogłoby doprowadzić do ich marszu na Morberg.

W obliczu tych gróźb oraz narastającego chaosu w regionie, król Ealhmund zdecydował się na kompromis, który zakończył wojnę. Becket var Morberg został zmuszony do wycofania swoich wojsk ze Srebrnych Marchii oraz sfinansowania odbudowy zniszczonych wiosek i świątyń. Dodatkowo Kościół Arauleński, który wspierał inwazję, został zmuszony do uznania niezależności religijnej Srebrnomarchijczyków, co doprowadziło do powstania Srebrnomarchijskiego Kościoła Aglosa. W zamian za to Srebrne Marchie zgodziły się wesprzeć Kościół w niszczeniu pozostałości kultów Starych Bogów na swoich terenach.

Po zakończeniu wojny Namiestnik John var Tauler przeszedł na emeryturę, polecając barona Emersona var Horna na swojego następcę. Król zaakceptował jego decyzję, co zapoczątkowało dynastię var Hornów w Srebrnych Marchiach. Wydarzenia te pozostawiły jednak trwałe ślady, a stosunki między Srebrnymi Marchiami a Morbergiem pozostały pełne wzajemnej niechęci i napięć, które nie zostały w pełni zażegnane przez wieki.