Polityka Araulenu

Pozycja króla Araulenu jest, przynajmniej w teorii, absolutna — monarcha decyduje o polityce zagranicznej, wojnie i pokoju, prawie i religii, a sukcesję wybiera samodzielnie, ogłaszając następcę za życia, bez potrzeby zgody Rady Hrabiów czy zewnętrznych elektorów. Niektórzy z najwybitniejszych władców budowali ten autorytet osobiście, prowadząc wojska do bitwy, a inni zdobywali go wyłącznie siłą rozumu, reform i administracji, bez potrzeby chwytania za miecz."

W praktyce jednak realny zakres tej władzy zależy w ogromnej mierze od osoby na tronie, ponieważ Arauleński System Prowincjonalny pozwala hrabiom sprawować szeroką, bieżącą władzę administracyjną i sądowniczą we własnych prowincjach. Silny, zdolny monarcha — jak Ecbert Zdobywca, Rayla Zwycięska, Ealhmund Wielki czy Henry Wielki — rządzi krajem praktycznie jednoosobowo, traktując hrabiów jako wykonawców swojej woli, a nie partnerów do negocjacji. Słaby, niezdolny lub nieobecny władca — jak Aelfheah Szczodry, Kelsey Uległa, Edward Płaczliwy czy Albert Zawodny — pozwala, by realna inicjatywa przeszła w ręce wicekrólów i Rady Hrabiów, którzy w takich okresach rządzą krajem niezależnie od formalnego tytułu na tronie.

To właśnie ta elastyczność jest źródłem długowieczności Araulenu: system ma niski próg przetrwania (utrzymuje się nawet pod najgorszymi władcami, jak pokazała Rada Regencyjna po Erysie Tyranie) i wysoki potencjał ekspansji (najlepsi królowie potrafili wykorzystać go do budowy prawdziwego imperium). Władza króla Araulenu jest więc bardziej rozległa niż władza monarchy typowego dla zdecentralizowanych federacji feudalnych — pełni rolę nie tylko mediatora, lecz realnego, choć nie wszechwładnego, zwierzchnika państwa.

Największymi jednostkami administracyjnymi w Araulenie są prowincje, nazywane także hrabstwami. Każda prowincja jest zarządzana przez Hrabiego lub Hrabinę. Większość prowincji wywodzi się z dawnych księstw, z których powstało królestwo. Hrabstwa mają wiele wspólnych cech, takich jak etniczność i większość wyznaje tę samą religię. Posiadają również wspólne elementy kulturowe. Niemniej jednak istnieją między nimi różnice, takie jak system prawny, który musi być zgodny z prawem królewskim, własne struktury organizacyjne, różnice w gospodarce, wojsku oraz kulturowe odrębności. Hrabowie pełnią również funkcję najwyższych sędziów w swoich hrabstwach. To właśnie w prowincjach można znaleźć największe zróżnicowanie w całym królestwie Araulen.

Każde hrabstwo, zwane także prowincją, jest podzielone na kilka baronatów, którymi rządzą Baronowie. Ich głównym zadaniem jest nadzorowanie pracy podlegających im lordów, tak aby była zgodna z wizją ich Hrabiego. Baronowie zazwyczaj są najbardziej wpływowymi lordami, cieszącymi się największym szacunkiem wśród pozostałych. Zwykle zarządzają rozległymi obszarami, stanowiącymi konkretne geograficzne krainy. Funkcja barona obejmuje również rolę sędziego, który może wydawać wyroki w imieniu swojego seniora, czyli Hrabiego. Jednak w przeciwieństwie do Hrabiego, baronowie nie mogą narzucać swojego prawa swoim lordom.

Warto zauważyć, że Hrabia może także pełnić funkcję Barona dla lordów zarządzających ich rodzinnym regionem.

Najmniejszą jednostką podziału Królestwa Araulenu są Domeny, którymi zarządzają Lordowie. Każdy Baronat składa się z kilku Domen, które najczęściej obejmują duże miasta oraz ich przyległe włości wiejskie. Lordowie są właścicielami tych ziem, na których ustanawiają prawo, zgodnie z obowiązującym prawem hrabstwa i królestwa, oraz kierują swoimi posiadłościami według własnego uznania, o ile jest to zgodne z wizją Hrabiego.

Rola Lordów w ich domenach jest wieloaspektowa. Oprócz zarządzania gospodarką i sprawami administracyjnymi, Lordowie często pełnią rolę sędziów, rozstrzygając spory oraz wydając wyroki w ramach swojego obszaru jurysdykcji. Ich decyzje muszą być zgodne z ogólnymi zasadami prawa obowiązującego w hrabstwie i królestwie, a także z polityką ustaloną przez Hrabiego.

Dodatkowo, Lordowie są również odpowiedzialni za utrzymywanie porządku publicznego i bezpieczeństwa w swoich domenach, co często wymaga posiadania własnych sił zbrojnych. Armia Lorda służy nie tylko do obrony terytorium przed zagrożeniami zewnętrznymi, ale także do egzekwowania prawa i utrzymywania porządku wewnątrz jego włości.

Tak więc, Domeny oraz Lordowie stanowią istotny element struktury władzy w Królestwie Araulenu, zapewniając zarządzanie na lokalnym poziomie, zgodnie z ogólnymi wytycznymi i nadzorem Hrabiego.

Ziemia Korony to mała prowincja obejmująca miasto Stary Armekt - stolicę królestwa. Kiedyś miasto było częścią prowincji Armekt, ale obecnie jest osobnym terenem, który podlega wyłącznie panującemu królowi Araulenu, Edgarowi var Langverowi. Przed powstaniem Drakarii miasto zostało zniszczone przez magiczną śnieżycę, którą wywołał Jimmy Cenwulf lub poprzednia Kapituła - do dzisiaj nie wiadomo kto tak naprawdę stoi za tą tragedią. Pod koniec panowania Drakarii śniegi w Starym Armekcie stopniały, co umożliwiło arauleńczykom odbudowę miasta po III Wojnie Amarantu.

Stary Armekt, zlokalizowany na południu królestwa, przed zniszczeniem był największym miastem w królestwie i drugim największym na kontynencie. Był też największym portem morskim w królestwie i trzecim na całym kontynencie. Obecnie miasto odbiega od reszty miast i trudno dokładnie określić jego wielkość, ponieważ proces odbudowy jeszcze trwa. Niemniej całe królestwo dokłada się, aby wspólnie odbudować dumę Araulenu. Już teraz do Starego Armektu wracają osadnicy oraz gildie, lecz wiele z nich przeniosło się do Whisperhout, który na stałe zyskał na tej sytuacji. Część z nich na pewno już nigdy nie wróci do stolicy.

Armekt to prowincja utworzona z Księstwa Armektu, włączona do państwa Araulen. Znajduje się na południu kraju. Prowincją rządzi Hrabia Leofsige var Paytone z Nowego Armektu, wspierany przez baronów Cenrica var Wickhame i Clive’a var Elwyne. Prowincja składa się głównie z rozległych łąk, na których hoduje się zwierzęta, zwłaszcza konie, cenione przez mieszkańców Armektu. Mówi się, że armektanie urodzili się w siodle, co czyni ich najlepszymi jeźdźcami w Araulenie.

Część łąk przekształcono w pola uprawne, a dostęp do morza czyni Armekt ważnym punktem handlu morskiego i rzecznego. Choć armektanie żyją blisko morza, nie uważają się za dobrych żeglarzy, woląc gościć żeglarzy niż sami wyruszać w podróże. Prowincja jest zamożna, głównie dzięki bliskości stolicy, Starego Armektu, który pierwotnie był częścią Księstwa Armektu.

Blackwood, położony w centralnej części Araulenu, ma bogatą historię pełną konfliktów i przemian. Początkowo część Księstwa Armekckiego, rządzony przez ród Everhart, region był kluczowy dla gospodarki dzięki zasobom drewna i osiągnięciom inżynieryjnym. Rosnące napięcia z Armektem doprowadziły do zdrady seniora, rodu Pathiss, Everhartów podczas Arauleńskiej Wojny Domowej, co skutkowało utworzeniem niezależnej prowincji. Tragiczne wydarzenia Wojny Czarnego Lasu przyniosły upadek Everhartów i wypaczenie lasu przez demona Malvitiusa, którego zapieczętowanie zakończyło konflikt, pozostawiając trwałe piętno na Czarnym Lesie. Pod rządami Broadwayów Blackwood odzyskało stabilność, a podczas III Wojny Amarantu zachowało neutralność, unikając zniszczeń i stając się jednym z najbogatszych regionów królestwa. W czasie Wojny Dwóch Koron prowincja, dzięki swojej sile gospodarczej i militarnej, była kluczowym punktem spornym między rywalami do tronu, potwierdzając swoje strategiczne znaczenie.

Blackwood znane jest z wysokiej jakości drewna, pozyskiwanego z Czarnego Lasu, którego twardość i trwałość są wyjątkowe. Prowincja jest także centrum arauleńskiego rzemiosła – to tutaj powstał słynny arauleński trebusz, a miejscowi rzemieślnicy uchodzą za najlepszych w królestwie. Blackwoodanie są jednak zamknięci i niechętnie przyjmują obcych, co przypisuje się złowrogiej aurze lasu. Znalezienie pracy niezwiązanej z obróbką drewna lub rzemiosłem jest trudne, przez co wielu mieszkańców wyjeżdża, szukając lepszego życia w innych częściach Araulenu.

Prowincja skrywa liczne tajemnice, a na temat rodów Broadway i Dyere krążą plotki o klątwach i mrocznych rytuałach. Wiele miejscowych organizacji, w tym Bractwo Czarnego Lasu, bada wpływ dawnej demonicznej obecności Malvitiusa, który wypaczył część regionu. Choć las nigdy nie odzyskał swojej pierwotnej harmonii, Blackwood pozostało kluczowym elementem królestwa dzięki swojemu rzemiosłu, surowcom i strategicznemu położeniu.

Haltal, podobnie jak Armekt, wywodzi się z księstwa, które współtworzyło Araulen – dokładniej z Księstwa Haltalskiego. Jego sytuacja polityczna jest skomplikowana, ponieważ podczas wojen drakarańskich stolica, Haltal, została zrównana z ziemią i posypana solą przez Jimmiego Cenwulfa, a kwestia dziedziczenia tronu hrabiowskiego jest niejasna. O swoje prawa ubiega się Hector var Lustinn, syn poprzedniego hrabiego. Ze względu na jego działalność związaną z Pomiotami Ormontu oraz bliskie relacje z królową Hintervoldu, z którym Araulen jest w stanie Szeptanej Wojny, król Edgar var Langver, pod naciskiem kościoła oraz Rady Wojennej, utworzył w Haltal Radę Baronów, która pełni obowiązki hrabiego. W skład Rady wchodzą baronowie: Eanswida var Gladwyne, Stuart var Farnhame, Radcliff var Hortone i Egerwald var Crawforde.

Haltal zawsze było kluczową prowincją, słynącą z najlepszych kowali i wielkich hut, produkujących uzbrojenie dla całego królestwa. Bliskość Morbergu, skąd sprowadzana jest stal, oraz stolicy dodatkowo wzmacnia ten atut. Przed Drakarią w Haltal znajdowała się także mennica. Bliskość odwiecznego wroga Araulenu, Hazardu, sprawiła, że haltalczycy to waleczni ludzie, a sama prowincja jest dobrze zmilitaryzowana. Choć obecnie prowincja jest w złym stanie po rządach Drakarii, powoli odzyskuje dawną świetność dzięki pomocy królestwa i zarządzaniu przez Rady Baronów.

Moorhaven zostało podbite przez Króla Ecberta Zdobywcę podczas II Wojny Arauleńskiej. Na tych terenach mieszkali arauleńscy osadnicy oraz plemię Kamiennych Ludzi, które stawiało opór. Po podboju król przekazał władzę rodowi Cuber, ustanawiając głowę rodu hrabią. Kamienni Ludzie musieli uznać władzę króla i zmienić religię lub zostać wygnanymi.

Moorhaven było kluczową prowincją obronną przeciwko Zakonowi Gregoriańskiemu, ale po jego upadku prowincja zaczęła ubożeć. Po III Wojnie Amarantu przyłączono do niej Fort Azgan, ustanawiając go nową stolicą. Obecnie prowincja boryka się z biedą, mało żyzną glebą i emigracją mieszkańców. Wielu moorhaveńczyków przeniosło się do Starego Armektu, wykorzystując swoje umiejętności budowlane.

Przez nieudaną grę polityczną Króla Edgara var Langvera, prowincją rządzi dwóch władców: Namiestnik Wilfred var Radclyffee w Forcie Azgan oraz Hrabia Benton var Cuber w Gorlamdar, co doprowadziło do konfliktu zwanego Derbami Serca Góry, który eskalował do Wojny Dwóch Koron. Mieszkańcy Moorhaven, w większości Kamienni Ludzie, są pracowici i świetnymi budowniczymi, ale czują się odrębnym narodem w ramach Araulenu. Pozostali w prowincji często parają się najemnictwem.

Morberg wywodzi się z Księstwa Morberskiego, które zostało podbite przez Araulen podczas I Wojny Arauleńskiej. Jest to jedna z najważniejszych, najbardziej nietypowych i problematycznych prowincji. Prowincja zajmuje południową część Gór Kamiennych, bogatych w surowce takie jak stale, miedź, siarka i węgiel. Z tego powodu nazywana jest kopalnią Araulenu, co wielu morberczyków uważa za obrazę. Prowincją rządzi hrabina Allana var Morberg w stołecznym mieście Morberg, wspierany przez baronów: Deorwinę var Wilmere, Denę var Fultone, Colby'ego var Wrighta i Swithina var Miltone.

Morberczycy są mieszanką dwóch grup etnicznych – amarantian i vuldarów, co przez lata prowadziło do potyczek z państwami vuldarskimi o wschodnie Góry Kamienne. Mieszkańcy są pracowici, brutalni, niegościnni i zazdrośni o inne krainy. W ciągu pierwszych stu lat istnienia królestwa wielokrotnie wzniecali bunty, dążąc do niepodległości, lecz bezskutecznie. Do dziś czują się odrębni kulturowo, wyznają własną religię - Bogów Gór, których wyznawcy Aglosa próbowali dosłownie wypalić, lecz bezskutecznie. Obecnie prowincja boryka się z klątwą i smokiem na swoich włościach, ale nadal pozostaje względnie stabilną i ważną częścią Araulenu.

Najbardziej nietypowa prowincja Araulenu, Dolny Silmaaroon, to tak naprawdę Górny Silmaaroon - pozostałość po czasach, gdy Araulen obejmował Łabędzią Przystań, Silmaaroon. Kiedy władca Araulenu musiał uznać niepodległość Silmaaroonu, zażądał wschodnich ziem przystani. Wielka Czwórka zgodziła się oddać te terytoria, uznając je za mało obfite. Chociaż ziemie te sprzedano Silmaaroonowi za czasów Rady Regencyjnej, po III Wojnie Amarantu, negocjacje przywróciły je Araulenowi, który chciał tych ziem w zamian za wyzwolenie Silmaaroonu.

Prowincją rządzi Hrabia Madulf var Paytone, rezydujący w Angrealu, z powodu niskiego zaludnienia. Prowincja składa się głównie z dwóch miast i licznych pól uprawnych, służąc jako magazyn i składowisko towarów transportowanych do i z Silmaaroonu. Dolny Silmaaroon jest najbiedniejszą prowincją Araulenu, co dobrze ilustruje stare przysłowie:

W Górnym Silmaaroonie pracujesz na polu, w magazynie albo kradniesz... o ile jest co"

Whisperhout to prowincja wywodząca się z Księstwa Whisperhout, jednego z współtworzących Araulen. Książę Whisperhout za czasów I Wojny Arauleńskiej, Henry var Ect, znany potem jako Król Henry Założyciel, stworzył ideę połączenia kilku księstw w jedno państwo, co pozwoliło mu zostać pierwszym arauleńskim królem. Whisperhout, zlokalizowane w środkowo-wschodniej części królestwa, jest w centrum kontynentu. Geografia regionu sprawia, że jest idealnie połączony z całym królestwem, stanowiąc ważny ośrodek handlowy dla całego kontynentu. Stolica, Miasto Studenckie Whisperhout, jest drugim największym miastem Araulenu i posiada największy port rzeczny w Amarancie. Przed wybuchem Wojny Dwóch Koron prowincją rządził Hrabia Taron var Wyndhame, który po koronowaniu siebie na nowego króla Araulenu, ustanowił swojego przyjaciela Haywooda var Sabelrota jako nowego hrabiego.

Region utrzymuje się głównie z handlu i nauki, ale mieszkańcy zajmują się także najemnictwem, rolnictwem i rzemiosłem. Znajduje się tu renomowany Uniwersytet Whisperhout, gdzie kształci się większość arauleńskiej szlachty oraz zagraniczni studenci. Uniwersytet ma w swoich murach szkołę oficerską, szkołę kapłańską oraz szkołę magiczną należącą do Kapituły. Mimo zniszczeń wojennych, stolica wciąż uchodzi za najpiękniejsze miasto Araulenu. Whisperhout jest najbogatszym regionem w królestwie, a jego mieszkańcy są znani z lekkiego podejścia do życia, otwartości, oczytania i gościnności.

Wyspy Południowe to prowincja podbita przez Króla Ecberta Zdobywcę podczas II Wojny Arauleńskiej. Znajdują się na Morzu Południowym, między Araulenem a Hazardem. Prowincja obejmuje pięć z jedenastu wysp, reszta pozostaje pod jurysdykcją Hazardu, gdzie od setek lat toczą się walki o kontrolę.

Prowincją rządzi Hrabia Alrys var Pyke, rezydujący w Pykeport, wspierany przez baronów: Mildrith var Pontfield, Brodericka var Maldwyna i Slade’a var Blacka. Mieszkańcy wysp zajmują się głównie żeglarstwem, połowami i korsarstwem, a także słyną z doskonałego cydru, zwłaszcza jabłkowego z Wyspy Ullos. Są gościnni, choć nieufni, i bardzo cenią swoją niezależność. Czują się częścią królestwa, ale wyspiarską tożsamość Południowców stawiają na pierwszym miejscu i nie lubią ingerencji króla w swoje sprawy.

Reohness to prowincja powstała z ostatniego niepodbitego księstwa dawnej Heptarchii Arauleńskiej. W odróżnieniu od innych prowincji nie została włączona do Araulenu siłą — jej władca, Wilhelm var Antorr, sam wynegocjował warunki zjednoczenia w Traktacie Trzech Ślubów za panowania Egerwalda Uzdrowiciela. Fakt ten do dziś jest źródłem dumy mieszkańców i solą w oku Kirlan, który w tym samym czasie funkcjonował jako podbita prowincja na znacznie gorszych warunkach.

Prowincją rządzi hrabina Shirley var Antorr z twierdzy Osburh, wspierana przez baronów: Eorica var Antorra z Morskiej Piany, Averill var Dunlar z Galdrentorr oraz Saxfreda var Seabourne z Nicordenn.

Reohness jest jednym z ważniejszych węzłów handlowych południowego Araulenu, łączącym szlaki morskie, lądowe i rzeczne. Prowincja utrzymuje się głównie z handlu, marynarki i rzemiosła magicznego. Działa tu Uniwersytet Galdrentorr, specjalizujący się w wytwarzaniu magicznych artefaktów, oraz trzy gildie cechowe sprowadzające towary z Lechii, Śródmorza i Kalladanii. Reohness jest jedynym miejscem w Araulenie produkującym wino, a tutejsza mennica bije srebrne korony. Prowincja utrzymuje też silną flotę, choć od upadku dynastii Ectów finansuje ją wyłącznie z własnej kiesy.

Mieszkańcy Reohness, zwani Reohami, są Amarantianami o wyraźnie morskim charakterze. Znani są z otwartości i barwnego, nieco kontrowersyjnego stylu ubierania się. Głęboko przywiązani do rodziny i dynastii Ectów, w Wojnie Dwóch Koron jednomyślnie opowiedzieli się po stronie Tarona var Wyndhame.

Księstwo Birchton dobrowolnie złożyło hołd lenny królowi Ecbertowi Zdobywcy podczas II Wojny Arauleńskiej. Spośród wszystkich księstw Arauleńskich, Birchton utrzymuje zdecydowanie najluźniejsze relacje zależności z Araulenem. Ich wasalstwo opiera się głównie na współpracy gospodarczej i militarnej, jednak na terenie księstwa może obowiązywać zupełnie inne prawo niż w Araulenie.

Na arenie politycznej, księstwo Birchton funkcjonuje jako niezależne państwo z własną polityką, co skutkuje brakiem udziału w Radzie Hrabiów. W praktyce oznacza to, że Araulen ma ograniczone możliwości ingerowania w sprawy Birchton, a Birchton w Araulenie. W Birchton nie ma baronów ani lordów - książę Hildred Srogowoj rządzi swoimi włościami samodzielnie, a do zarządzania większymi miastami wyznacza Lordów-Protektorów.

Księstwo Birchton odgrywa kluczową rolę w handlu między zachodem a wschodem Amarantu oraz stanowi okno Araulenu na Morze Zgody. Mieszkańcy trudnią się handlem, uprawą, żeglugą oraz szkutnictwem. Słyną ze swojej gościnności oraz wyjątkowo przytulnych zajazdów dla przyjezdnych. Księstwo jest również znane z doskonałej kuchni, opartej głównie na rybach.

Księstwo Casterville, zwane arauleńskim spichlerzem, znajduje się na północnym wschodzie Araulenu, obejmując Zieloną Dolinę. Jest to jedno z najstarszych państw Amarantu, słynące z żyznych czarnoziemów, idealnych do upraw. Mieszkańcy Casterville od wieków zajmują się rolnictwem, hodowlą i handlem.

Księżna Lynn var Harper, wybierając na męża Edrica z domu Lustinn, rozwścieczyła hintervoldzkiego króla Bastiena de Volaille’a, który niemal wywołał wojnę. Lynn decyduje się zostać wasalem Araulenu, zyskując miejsce w Radzie Hrabiów, sojusz gospodarczo-militarny, wolność wyznania i dostęp do arauleńskiego rynku. Jej następczyni, Catelyn, przyjmuje wiarę w Aglosa i zmienia nazwisko na Lynnford i wywołuje wojnę z rodem Flagelanów, zwaną Wojną Dwóch Róż. Konflikt kończy się ślubem Rosalin var Lynnford oraz Daxtona var Flagelan, tworzących nowy ród Maravel, który rządzi księstwem.

Casterville było miejscem zderzenia kultur arauleńskiej (wierzącej w Aglosa) i hintervoldzkiej (wierzącej w Goddejkę). Maravelowie łagodzili te spory. Podczas podboju przez Drakarię, przeżywa tylko Royce var Maravel, wcielony do Smoczego Korpusu, a jego prawa do tronu zostają odebrane i przekazane drakarańskiemu szlachcicowi.

W III Wojnie Amarantu Royce ginie, walcząc za Drakarię pod Caldwell, co tworzy problem sukcesji. Król Edgar var Langver wykorzystuje swoje prawo, jako seniora księstwa, do rozwiązanie tego problemu i koronuje Shirley var Lynnford na księżną. Leah var Flagelan, wspierana przez królową Hintervoldu, Renée Clagon, najeżdża Castreville i koronuje się na księżną.

Arauleńczycy nie uznają nowej władczyni, co prowadzi do wojny domowej między rodami Lynnfordów i Flagelanów oraz Szeptanej Wojny między Araulenem i Hintervoldem. Spór pozostaje nierozstrzygnięty, a księstwo jest ogarnięte konfliktem.

Egaras, jako wasal Araulenu, stanowi unikalny przykład politycznego kompromisu między niezależnością a lojalnością. Choć formalnie uznaje zwierzchność arauleńskiego króla, zachowuje szeroką autonomię w prawie wewnętrznym i gospodarce. Landgraf Carl Cooke sprawuje władzę w imieniu monarchy, lecz jego decyzje rzadko są kwestionowane, o ile nie naruszają interesów królestwa.

System władzy w Egaras opiera się na sieci zależności między Landgrafem, markgrafami i burggrafami. Carl Cooke pełni rolę najwyższego zarządcy, ale jego władza jest ograniczona przez wpływowych markgrafów kontrolujących kluczowe regiony. Niższa arystokracja balansuje między lojalnością a wpływami silniejszych sąsiadów. Sejmiki polne i dworskie stanowią arenę politycznych rozgrywek, gdzie interesy lokalne ścierają się z wymogami arauleńskiego zwierzchnictwa.

Relacje Egaras z Araulenem przypominają sojusz, co wynika z geopolitycznej sytuacji. Otwarte granice i brak ceł sprzyjają handlowi, a arauleńska ochrona pozwala skupić się na rozwoju wewnętrznym. Mieszkańcy, zjednoczeni wokół kultu Bogów Amarantiańskich, są lojalnymi, lecz nie bezkrytycznymi wasalami. W obliczu napięcia z Hintervoldem, Egaras funkcjonuje jako przedmurze Araulenu, negocjując szczególne przywileje.

W czasach II Wojny Arauleńskiej, król Ecbert Zdobywca potrzebował sojusznika do walki z Hazardem. Zaproponował leśnym elfom, wywodzącym się od elfów Eldëvir, wsparcie militarne w zamian za specjalne prawa. Po wygranej wojnie, król Ecbert i przedstawiciel elfów, Alagnir Värn’afaínsan, podpisali dekret ustanawiający Księstwo Leśnych Elfów w Araulenie, czyniąc Alagnira pierwszym elfickim księciem w państwie.

Elfickie księstwo nie jest ograniczone terytorialnie, lecz odnosi się do ludu - elfy otrzymały wyłączne dzielnice w każdym dużym mieście Araulenu, które mogą zarządzać wedle uznania. Mogą ustanawiać własne prawo na zarządzanych przez siebie terenach, zgodne z prawem lokalnego hrabiego. Traktat gwarantuje im wolność wyznania oraz prawo do sądzenia własnych obywateli, nawet za przestępstwa popełnione poza elfickimi terenami. Książę elfów zasiada również w Radzie Hrabiów. W ramach traktatu elfy są zobowiązane do posłuszeństwa królowi, odpowiadania na wezwania wojskowe oraz płacenia podatków. Elfy zawsze odpowiadały na wezwania króla, z wyjątkiem wojen domowych, a królowie rzadko ingerowali w ich wewnętrzne sprawy. Warto odnotować, że poza elfickimi dzielnicami w miastach, w całym Araulenie znajdują się rozproszone elfickie klany.

Elfy w Araulenie zajmują się myślistwem, rzemieślnictwem oraz produkcją wina. Są uważane za miłych, gościnnych i bezkonfliktowych. Obecnie Księstwem Elfów rządzi Księżna Norien Värn’afaínsan.

Wyspy Kirlańskie stały się częścią Araulenu po II Wojnie Arauleńskiej. Choć początkowo kirlańczycy sprzeciwiali się zależności od króla, zaakceptowali sytuację po Wojnie Dwóch Langverów. Zrozumieli że przynależność do większego królestwa otwiera nowe możliwości. Kirlan od zawsze był ważną prowincją Araulenu; nawet obecny król pochodzi z dynastii wywodzącej się z rządzących Kirlan Langverów.

Po III Wojnie Amarantu hrabiemu Victorowi III var Langverowi obiecano uczynienie Księstwa Riggë prowincją pod jego rządami. Wyjawienie tego planu książętom przez Króla Edgara var Langvera doprowadziło do secesji księstwa podczas Pierwszego Szczytu Amarantu. Oburzony hrabia Victor przestał wspierać króla Edgara, który obawiał się kolejnej secesji. Aby zapobiec utracie Kirlan, król Edgar zaproponował uczynienie z Kirlan księstwa na korzystnych warunkach. Hrabia zgodził się, zostając księciem.

Kirlan jako księstwo jest w ścisłym sojuszu gospodarczym i militarnym z Araulenem, z możliwością rezygnacji z wzajemnego wzywania się do stawiennictwa w wojnach. Księstwo ma własną politykę, a książę zasiada w Radzie Hrabiów. Prawo kirlańskie musi być zgodne z arauleńskim, a książę zobowiązany jest do posłuszeństwa nieingerujących w niezależność Kirlan.

Księstwem rządzą baronowie: Elya var Halgver, Lorna var Balen, Sigeweard var Alkon i Hamilton var Sages. Podział baronatów i domen pozostał bez zmian. Kirlańczycy, ceniący niezależność, są dobrymi żeglarzami, inteligentni i przedsiębiorczy. Zajmują się wieloma dziedzinami; Kirlan jest jedynym samowystarczalnym regionem Araulenu.