Armekt,

Kraina Koni i Zbroża

Armekt jest dla Araulenu przede wszystkim spichlerzem i kuźnią kawalerii. Posiada największe pola uprawne w całym królestwie, ustępujące areałem jedynie Casterville, które żywią nie tylko samą prowincję, ale zasilają też rynki sąsiednich krain. Jeszcze większe znaczenie ma jednak hodowla armeckich koni bojowych, uznawanych za najlepsze w Amarancie. To z Armektu od pokoleń wywodzi się trzon arauleńskiej jazdy, a tutejsi jeźdźcy uchodzą za niezrównanych.

Pozycję prowincji wzmacnia jej bliskość stolicy i połączenie z najważniejszymi rzekami kontynentu, dzięki czemu Armekt czerpie zarówno z prestiżu Starego Armektu, jak i z ożywionego handlu przepływającego przez jego ziemie. Jako najludniejsza prowincja królestwa dysponuje też drugim po Haltalu potencjałem militarnym spośród wszystkich prowincji. Fakt, że jej hrabia sprawuje urząd Wicekróla, dodatkowo podkreśla wagę Armektu w polityce państwa.

Rola Armektu jest trudna do zastąpienia. Utrata prowincji oznaczałaby dla Araulenu nie tylko utratę największego źródła żywności i najlepszych koni bojowych, ale także osłabienie militarnych zdolności królestwa, zwłaszcza w zakresie kawalerii. Bez Armektu Arauleńczycy staliby się znacznie bardziej zależni od importu zboża i wierzchowców, co uczyniłoby ich podatnymi na naciski ze strony sąsiadów. Co więcej, utrata tak ludnej i bogatej prowincji uderzyłaby w prestiż korony i mogłaby zachęcić inne regiony do buntu.

Dzieje Armektu sięgają czasów elfiego królestwa Eldëvir, gdy ziemie te znane były pod nazwą Armeíl Aíanor, co w języku elfów oznacza „Zieloną Łąkę”. Po upadku Eldëvir i wyparciu elfów przez ludzi, region stał się jednym z księstw Heptarchii Arauleńskiej. Władzę objął w nim ród Pathiss – dynastia jeźdźców, która szybko zbudowała przewagę nad sąsiadami dzięki doskonałej kawalerii. To Cenfrith var Pathiss uczynił z hodowli armeckich koni bojowych fundament potęgi księstwa, a jego następca Huxley rozpoczął wielkie dzieło, które na zawsze zmieniło oblicze krainy – osuszanie rozległych bagien i przekształcanie ich w żyzne pola uprawne. Praca ta trwała pokoleniami i to właśnie jej Armekt zawdzięcza swoje rolnicze bogactwo.

Świetność Pathissów załamała się za panowania nieudolnego Coenhelma, który zginął na Polach Kahledzkich, niemal przypieczętowując klęskę Heptarchii w I Wojnie Arauleńskiej. Ród odbudowała dopiero jego córka, Aethelflaed var Ect z domu Pathiss, która oddała rękę i miasto Henryemu Założycielowi, wspierając zjednoczenie Heptarchii w Królestwo Araulenu. W ramach tego układu Pathissowie oddali koronie swoją dotychczasową stolicę, Stary Armekt, z którego utworzono odrębną prowincję – Ziemie Korony – a nową siedzibą rodu uczyniono Nowy Armekt. Choć politycznie była to decyzja znakomita, która zapewniła Pathissom pokrewieństwo z dynastią królewską i ogromne wpływy, pozbawiła zarazem Armekt najlepszego portu w krainie.

Kolejne stulecia były złotym okresem rodu. Pathissowie wydali takich ludzi jak Hildred, Wicekról Araulenu i twórca słynnej jazdy Wingraedan, czy Dervo, jeden z pogromców Erysa Tyrana w Wojnie Czterech Sztandarów. Atia var Pathiss została królową-żoną Henryego Wielkiego i Wicekrólową. W tym czasie z niezagospodarowanych ziem na zachodzie prowincji, za sprawą Marigold var Paytone, wydzielono kolejną nową prowincję – Dolny Silmaaroon. Później, podczas Arauleńskiej Wojny Domowej, Pathissowie dochowali wierności prawowitej dynastii, lecz ich lennicy, ród Everhart, zdradzili ich i przeszli na stronę uzurpatora Botwulfa Walecznego. Po zwycięstwie Botwulf ukarał Pathissów, odbierając im Czarny Las i oddając go zdrajcom – tak narodziła się prowincja Blackwood.

Prawdziwy koniec rodu przyniosły jednak dopiero Wojny Drakarańskie. Katastrofa w Starym Armekcie zdziesiątkowała Pathissów, a ich własny chorąży, ród Paytone, sprzymierzył się z najeźdźcami. Harold var Paytone zabił Aedelrica var Pathissa, ostatniego z rodu, zagarniając jego ziemie wraz z rodową buławą Egzekutor – symbolem władzy nad Armektem. Tak skończyła się dynastia, która rządziła krainą od czasów Eldëviru, a Paytone'owie przejęli prowincję. Po III Wojnie Amarantu i odzyskaniu przez Araulen niepodległości Armekt powoli odbudowuje swoją pozycję pod ich rządami, choć wielu mieszkańców wciąż pamięta czasy dawnych władców.

Gospodarka Armektu opiera się na trzech głównych filarach: hodowli koni, rolnictwie i handlu. Każdy z tych elementów od wieków stanowi fundament bogactwa prowincji i decyduje o jej znaczeniu dla całego Królestwa Araulenu. Armeckie konie bojowe są uznawane za najlepsze w Amarancie, a ich hodowla to nie tylko źródło ogromnych dochodów, ale i element tożsamości regionu, strzeżony i kultywowany przez pokolenia. Hodowlą najlepszych linii zajmuje się przede wszystkim ród Tatcher z Równiny Traw, znany jako Zaklinacze Koni, którego stadniny dostarczają wierzchowce dla całej arauleńskiej kawalerii.

Drugim filarem jest rolnictwo prowadzone na największych polach uprawnych w królestwie. Choć gleba Armektu nie dorównuje żyznością Dolinie Midru w Whisperhout, to areały tutejszych upraw są zdecydowanie większe, a kraina jest w pełni samowystarczalna żywieniowo i eksportuje nadwyżki. Najbogatsze i najwydajniejsze farmy leżą w Armekcie Wschodnim, u podnóża Małych Grzbietów przy granicy z Haltalem, na ziemiach dawnego wielkiego bagna osuszonego niegdyś przez Huxleya var Pathissa. Całą prowincję przecina sieć rowów nawadniających, a krajobraz zdominowany jest przez wielkie majątki ziemskie, pastwiska i pola.

Dawna obecność bagien zostawiła po sobie jeszcze jedno dziedzictwo — bogate złoża gliny, którą wydobywa się i wypala, przez co większość zabudowy Armektu wzniesiona jest z czerwonej cegły. Wydobywa się tu również znaczne ilości torfu. Uzupełnieniem gospodarki jest bursztyn wydobywany na wybrzeżu wokół Athelstatu, stanowiący cenny towar eksportowy i podstawę bogactwa tamtejszego rodu Raye. Handel kwitnie dzięki bliskości stolicy i połączeniu z najważniejszymi rzekami — choć sami Armektanie rzadko parają się żeglugą, słyną z gościnności wobec kupców. Armeckie konie bojowe, zboże, bursztyn i wyroby z gliny trafiają na rynki całego Amarantu, a prowincja, mimo że sama importuje niektóre dobra luksusowe, pozostaje jednym z najbogatszych i najbardziej samowystarczalnych regionów królestwa.

Armekt posiada klasyczną feudalną strukturę władzy, opartą na hierarchii od hrabiego przez baronów po lokalnych lordów. Na czele prowincji stoi hrabia Leofsige var Paytone, sprawujący władzę z Nowego Armektu i pełniący zarazem urząd Wicekróla w Wysokiej Radzie króla Edgara var Langvera. Jego pozycja, choć silna, opiera się na stosunkowo niedawnym przejęciu prowincji przez jego ród, co rodzi napięcia z innymi rodami szlacheckimi.

Prowincja dzieli się na cztery baronaty. Armekt Północny pozostaje pod bezpośrednią kontrolą rodu Paytone ze stolicą w Nowym Armekcie. Armekt Południowy, ze stolicą w Athelstacie, należy do rodu Raye, który dopiero niedawno awansował z grona lordów do rangi baronów. Armekt Wschodni, ze stolicą w Doncaster, rządzony jest przez ród Wickhame, a Armekt Zachodni, ze stolicą w Blackwich, przez ród Elwyne — baronów od czasów Heptarchii. Charakterystyczne dla tutejszej szlachty jest to, że większość lordów rezyduje w osobnych zamkach, a nie w miastach będących stolicami ich domen.

Struktura ta, choć sprawna, nie jest wolna od napięć. Ród Paytone, który przejął prowincję przez zdradę podczas Wojen Drakarańskich, musi nieustannie balansować między lojalnością wobec korony a utrzymaniem wpływów wśród miejscowej szlachty. Szczególnie wyraźna jest rywalizacja z Wickhame'ami, którzy uważają się za bardziej zasłużonych dla regionu, a także cicha niechęć ze strony dawnych stronników Pathissów, na czele z lojalnym niegdyś dawnej dynastii rodem Elwyne.

Pod baronami znajdują się lokalni lordowie, zarządzający mniejszymi domenami. W Armekcie Północnym podlegają im ród Tolward, lordowie Mostu Rzecznego z siedzibą w Brigwater, oraz ród Wembleye, lordowie Lasu Gildyjnego z siedzibą w Guildwell, na której czele stoi Lady Fairley var Wembleye. W Armekcie Południowym leży domena Równiny Traw, należąca do rodu Tatcher z siedzibą w Dunington, pod wodzą Lorda Wulfstana var Tatchera, odpowiedzialnych za hodowlę najlepszych armeckich wierzchowców. W Armekcie Wschodnim baronowi Wickhame podlega ród Claytone z Eastburn, na którego czele stoi Lady Wallis var Claytone. W Armekcie Zachodnim, w baronacie Elwyne, leży Dolina Lohe, domena rodu Beverleye z siedzibą w Newbury, którym przewodzi Lord Ash var Beverleye.

Mieszkańcy Armektu słyną z dumy ze swojej historii i jeździeckich tradycji. Uważają się za spadkobierców najlepszych hodowców koni w królestwie, a ich tożsamość jest nierozerwalnie związana z końmi bojowymi, które od wieków stanowią o sile arauleńskiej kawalerii. Ta duma przeradza się niekiedy w poczucie wyższości wobec innych krain, zwłaszcza tych, które nie mogą poszczycić się tak bogatym dziedzictwem jeździeckim. Stereotypowo uchodzą za zarozumiałych i upartych, ale zarazem honorowych – takich, którzy dotrzymują słowa i potrafią stanąć w obronie swoich ideałów.

Życie kulturalne w Armekcie kręci się wokół koni. Organizuje się tu tradycyjne gonitwy, które ściągają tłumy z całej prowincji, a nawet z sąsiednich ziem. Są to nie tylko zawody, ale i święta, podczas których oddaje się cześć najlepszym ogierom i klaczom. Równie ważne są rycerskie turnieje, w których młodzi adepci sztuki wojennej mogą się wykazać, zdobywając uznanie i sławę. Te wydarzenia są okazją do spotkań towarzyskich, wymiany handlowej i umacniania więzi społecznych.

Stroje mieszkańców Armektu są praktyczne, lecz eleganckie. Szlachta lubuje się w bogato zdobionych kaftanach i pelerynach, często szytych z kosztownych tkanin i ozdabianych haftami przedstawiającymi konie lub rodowe herby. Niższe warstwy noszą proste, lniane koszule i skórzane spodnie, a ich ubiór jest przede wszystkim wygodny i trwały, dostosowany do pracy w polu lub w stajni. Niezależnie od stanu, mieszkańcy przywiązują dużą wagę do schludnego wyglądu i noszenia odzieży świadczącej o ich przynależności do regionu.

Muzyka armecka jest żywiołowa i pełna energii. Dominują w niej bębny i dudy, które nadają rytm pieśniom o bohaterskich czynach przodków i o wspaniałych koniach. Tańce są skoczne i dynamiczne, często naśladujące ruchy jeźdźców lub galop koni. Sztuka skupia się na rzeźbie i tkactwie, a w ornamentyce zdobnych siodeł i uprzęży widać wyraźne wpływy elfickie. Elfy, które zamieszkują prowincję od wieków, wniosły do lokalnego rzemiosła finezję i smukłe, roślinne wzory, które doskonale komponują się z surowym, wojskowym charakterem armeckich tradycji.

Mimo feudalnego porządku, Armekt cieszy się stosunkowo niskim rozwarstwieniem społecznym i dobrym standardem życia. Wynika to w dużej mierze z charakterystycznej dla prowincji urbanizacji – zamiast rozproszonych, bezbronnych wsi, większość ludności skupia się w licznych, dobrze zorganizowanych miasteczkach. Zapewniają one lepszy dostęp do towarów, usług i bezpieczeństwa. W połączeniu z systemem Praw Osadniczych, dającym nisko urodzonym dziedziczne i stabilne prawo do ziemi i warsztatów, czyni to z Armektu jedną z bardziej sprawiedliwie zorganizowanych prowincji królestwa, gdzie nawet prosty człowiek może żyć w dostatku i godności.

Pod względem religijnym Armekt nie wyróżnia się znacząco na tle reszty Królestwa Araulenu. Dominującą wiarą jest kult Aglosa, boga światła i sprawiedliwości, który przenika wszystkie warstwy społeczne prowincji. Kościół Aglosa ma tu silną pozycję, a jego świątynie i kaplice znajdują się w każdym większym mieście oraz w wielu mniejszych osadach. Duchowieństwo cieszy się szacunkiem, a Słoneczni Kapłani pełnią funkcje doradcze i sądownicze, często rozstrzygając spory na poziomie lokalnym.

Charakterystyczną cechą religijności Armektu jest jej ścisłe powiązanie z lokalną tożsamością i tradycjami jeździeckimi. Aglos jest tu czczony nie tylko jako bóg sprawiedliwości, ale także jako patron wojowników i jeźdźców. W wielu świątyniach odprawia się specjalne msze błogosławiące konie i zbroje przed ważnymi wyprawami wojennymi lub turniejami. Popularne są również procesje konne, podczas których wierni na wierzchowcach okrążają świątynie, oddając cześć bóstwu. Te lokalne zwyczaje, choć nie są sprzeczne z oficjalną doktryną Kościoła, nadają arauleńskiemu kultowi Aglosa w Armekcie wyjątkowy, regionalny charakter.

Mniejszości religijne w Armekcie są nieliczne, ale tolerowane. W większych miastach, takich jak Nowy Armekt czy Doncaster, istnieją niewielkie enklawy wyznawców Pramatki Ashy, bogini natury i harmonii. Są to głównie elfy oraz nieliczni ludzie, którzy przyjęli tę wiarę. Ich świątynie, często w formie niewielkich gajów lub ogrodów, są chronione prawem i nie spotykają się z prześladowaniami. Kult Barahira, boga równowagi i wolności, jest w Armekcie praktycznie nieobecny, a jego nieliczni wyznawcy skupiają się głównie na Wyspie Ullos. Podobnie wiara w Mulvara, boga zemsty, jest marginalna i często utożsamiana z herezją, choć nie ma dowodów na istnienie zorganizowanych grup jego wyznawców w prowincji.

Wpływ Kościoła Aglosa na codzienne życie w Armekcie jest odczuwalny, ale nie przytłaczający. Duchowieństwo angażuje się w działalność charytatywną, prowadzi szkoły i szpitale, a także pośredniczy w rozwiązywaniu sporów. Jednocześnie hierarchia kościelna w Armekcie, podobnie jak w innych prowincjach, podlega zwierzchnictwu arcybiskupa w Starym Armekcie i nie wykazuje tendencji separatystycznych. Religia jest tu ważnym elementem życia społecznego, ale nie dominuje nad polityką czy gospodarką, co jest zgodne z ogólną tendencją w Królestwie Araulenu.

Armekt, mimo swojego bogactwa i znaczenia dla królestwa, nie jest prowincją słynącą z nauki. Nie ma tu żadnego uniwersytetu ani większej szkoły, która przyciągałaby uczonych z innych krain. Wiedza przekazywana jest głównie w sposób praktyczny, a edukacja ma charakter domowy i rodowy, dostosowany do potrzeb poszczególnych stanów.

Dla szlachty armeckiej nauka zaczyna się w domu rodzinnym, gdzie młodzi dziedzice pobierają pierwsze lekcje od rodziców, kapelanów lub wynajętych nauczycieli. Uczą się czytać, pisać, podstaw rachunków i historii własnego rodu. Chłopcy, oprócz tego, od najmłodszych lat ćwiczą się w jeździe konnej i władaniu bronią, przygotowując się do roli rycerzy. Dziewczęta zaś przyswajają wiedzę z zakresu prowadzenia domu, zarządzania majątkiem i sztuki dyplomacji, która przydaje się przy aranżowaniu małżeństw. Dopiero później, jeśli rodzina ma ambicje i środki, wysyła się dzieci na studia do uniwersytetów w innych prowincjach, najczęściej do słynnego Whisperhout lub do Aspinu.

Pospólstwo uczy się głównie poprzez praktykę. Synowie rolników i rzemieślników od dziecka pomagają ojcom w warsztatach i na polach, przejmując ich umiejętności. W miastach i miasteczkach działają gildie cechowe, które dbają o kształcenie nowych pokoleń rzemieślników. System terminowania, od ucznia przez czeladnika do mistrza, jest tu powszechny i stanowi podstawę przekazywania wiedzy fachowej. Nauka czytania i pisania nie jest wśród niższych warstw powszechna, choć w większych miastach, takich jak Doncaster czy Nowy Armekt, zdarzają się szkoły parafialne prowadzone przez Słonecznych Kapłanów, gdzie dzieci mogą nauczyć się podstaw.

Siłą Armektu nie jest więc nauka teoretyczna, lecz rzemiosło i tradycje wojskowe. To tu, w licznych kuźniach i warsztatach, kuje się najlepsze podkowy i siodła, a hodowla koni bojowych jest dziedziną wiedzy przekazywaną z pokolenia na pokolenie. Wiedza o leczeniu koni, tresurze i doborze paszy jest tu tak samo ceniona jak znajomość prawa na uniwersytecie. Podobnie jest ze sztuką wojenną – taktyka kawaleryjska, umiejętność posługiwania się łukiem konnym i włócznią są tu pielęgnowane od wieków i stanowią przedmiot dumy.

Brak własnego uniwersytetu nie oznacza jednak, że w prowincji nie ma ludzi wykształconych. Wielu armeckich lordów i baronów studiowało za granicą, a ich wiedza i kontakty są dla prowincji cenne. To oni często sprowadzają do swoich majątków uczonych, którzy prowadzą prywatne wykłady lub pomagają w zarządzaniu dobrami. Mimo to, Armekt pozostaje krainą praktyków, gdzie wiedzę ceni się przede wszystkim za jej użyteczność, a nie dla niej samej.

TODO Lordowie

Armekt to rozległa, w przeważającej mierze równinna kraina o łagodnym, umiarkowanym klimacie, położona na południu kontynentu. Jej krajobraz zdominowany jest przez niekończące się pola uprawne, łąki i pastwiska, będące dziedzictwem wielowiekowego osuszania dawnych bagien. To właśnie te żyzne ziemie, rozciągające się od podnóża Małych Grzbietów na wschodzie po granice z Dolnym Silmaaroonem na zachodzie, czynią z Armektu jeden z najważniejszych regionów rolniczych Królestwa Araulenu.

Przez prowincję przepływają dwie główne rzeki – Sunnrid i Gyldenbaend – które krzyżują się w jej północnej części, tworząc naturalne szlaki komunikacyjne i handlowe. To właśnie nad brzegami tych rzek wyrosły najważniejsze miasta Armektu, a sama sieć wodna, uzupełniona gęstą siecią rowów nawadniających, od wieków wspomaga tutejsze rolnictwo. Po dawnych mokradłach pozostały bogate złoża gliny i torfu, które również mają znaczenie gospodarcze.

Spośród miast prowincji największe jest Doncaster, ośrodek rolniczy wschodu, położony w sercu najżyźniejszych ziem Armektu. Co ciekawe, stolica prowincji, Nowy Armekt, jest dopiero drugim co do wielkości miastem. Trzecie miejsce zajmuje Athelstat – jedyny port Armektu, mniejszy od dwóch poprzednich, lecz strategicznie kluczowy ze względu na dostęp do morza. Czwartym ważnym ośrodkiem jest Guildwell, położone na przecięciu rzek Sunnrid i Gyldenbaend, które od wieków pełni funkcję węzła handlowego. Poza tymi miastami prowincja składa się głównie z twierdz i licznych mniejszych miasteczek, skupiających okolicznych rolników.

Lasów w Armekcie jest niewiele – zaledwie dwa większe kompleksy: jeden otaczający Guildwell, drugi rozciągający się na zachód od Newbury w Dolinie Lohe. Ukształtowanie terenu, zdominowane przez otwarte przestrzenie, sprzyja hodowli koni i rozwojowi kawalerii, a także ułatwia komunikację i handel. Bliskość stolicy, Starego Armektu, oraz połączenie z najważniejszymi rzekami kontynentu sprawiają, że geografia Armektu od wieków sprzyja jego roli jako spichlerza i kuźni kawalerii Królestwa Araulenu.

Największym wewnętrznym wyzwaniem Armektu pozostaje nieustanne napięcie między rządzącym rodem Paytone a dawnymi stronnikami upadłej dynastii Pathissów. Choć Paytone'owie umocnili swoją pozycję, wciąż istnieją frakcje, które pamiętają ich zdradę z czasów Wojen Drakarańskich i z niechęcią patrzą na nowych władców. Szczególnie wyraźna jest to wśród starych rodów rycerskich, takich jak Elwyne, niegdyś wiernych Pathissom, które choć formalnie uznają zwierzchnictwo hrabiego Leofsige, w prywatnych rozmowach i na dworskich korytarzach nie kryją swojej nieufności. To historyczne obciążenie sprawia, że każda decyzja podejmowana przez ród Paytone bywa oceniana przez pryzmat przeszłości, a nie teraźniejszości, co utrudnia budowanie trwałego autorytetu i zaufania wśród lokalnej szlachty.

Do tego dochodzi otwarta rywalizacja z rodem Wickhame, który nie kryje przekonania o własnych zasługach dla prowincji i uważa się za godniejszego władzy niż panujący Paytone'owie. Baron Cenric var Wickhame, rządzący Armektem Wschodnim, wielokrotnie podkreślał, że to jego przodkowie, a nie przybysze z Athelstatu, przez pokolenia budowali potęgę rolniczą regionu. Ta rywalizacja przybiera niekiedy formę drobnych zatargów o granice domen, spory o podatki czy pierwszeństwo na dworskich uroczystościach, ale w chwilach kryzysu może przerodzić się w poważniejszy konflikt, który osłabi jedność prowincji w obliczu zewnętrznych zagrożeń.

Mimo rolniczego bogactwa prowincji niektóre jej regiony podupadają. Najdotkliwiej widać to w Armekcie Wschodnim, gdzie okolice Eastburn wyludniają się, a brak inwestycji prowadzi do stagnacji gospodarczej. Mieszkańcy, zniechęceni brakiem perspektyw i coraz wyższymi kosztami utrzymania, coraz częściej emigrują do bogatszych części prowincji lub poza jej granice w poszukiwaniu lepszego życia. To zjawisko osłabia lokalną gospodarkę, zmniejsza wpływy podatkowe i utrudnia baronowi Wickhame utrzymanie porządku oraz rozwój jego ziem. Opuszczone gospodarstwa i zaniedbane pola stają się łatwym łupem dla bandytów, co dodatkowo pogłębia problem i zniechęca pozostałych osadników do pozostania.

Osobnym, choć w dużej mierze teoretycznym tematem jest kwestia dostępu do morza. Oddanie Starego Armektu Ziemiom Korony przez Aethelflaed pozostawiło prowincji tylko jeden port — Athelstat — przez co dawni władcy bywają z perspektywy czasu krytykowani za odcięcie Armektu od najlepszego wybrzeża w krainie. W praktyce jednak są to głównie historyczne dywagacje: gdyby nie bliskość stolicy, Armekt nigdy nie stałby się tak ważnym węzłem handlowym, a gdyby stolicę nowego królestwa ulokowano w Whisperhout, prowincja byłaby dziś najsłabszym graczem w państwie. Oddanie miasta było więc ceną, która ostatecznie wyszła Armektowi na dobre, choć wciąż budzi emocje wśród tych, którzy marzą o przywróceniu dawnej świetności portowej.

Nie bez znaczenia są też relacje z sąsiadami. Blackwood, choć formalnie sprzymierzony, budzi nieufność ze względu na swoją zdradziecką przeszłość i izolacjonistyczną politykę. Mieszkańcy Armektu pamiętają, jak to właśnie z Blackwood nadeszła zdrada podczas Arauleńskiej Wojny Domowej, gdy ród Everhart przeszedł na stronę uzurpatora. Nawet handel z Dolnym Silmaaroonem bywa źródłem tarć, zwłaszcza gdy dochodzi do konkurencji między portami. Armekt, jako prowincja o silnej pozycji gospodarczej, często staje w centrum sporów o cła i szlaki handlowe, co wymaga od hrabiego Leofsige umiejętności dyplomatycznych i gotowości do ustępstw, by nie dopuścić do eskalacji konfliktów.

Wreszcie sama natura Armektu jako centrum hodowli koni i rycerstwa rodzi problemy. Rosnące koszty utrzymania elitarnych oddziałów kawalerii, takich jak Wingraedan i Blaskorożni, obciążają budżet prowincji. Utrzymanie stadnin, pasz dla koni, zbroi i uzbrojenia dla tych formacji wymaga ogromnych nakładów finansowych, które nie zawsze są w pełni rekompensowane przez królewskie dotacje. Coraz częstsze napady bandytów na szlaki handlowe zmuszają lokalnych władców do kosztownych inwestycji w obronę, co dodatkowo uszczupla skarbiec. W dłuższej perspektywie, jeśli sytuacja się nie poprawi, może to zmusić hrabiego do podniesienia podatków lub ograniczenia wydatków na inne cele, co z kolei może wywołać niezadowolenie wśród szlachty i pospólstwa.

Siły zbrojne Armektu stanowią drugą co do wielkości armię prowincjonalną w całym Królestwie Araulenu, ustępującą liczebnością jedynie Haltalowi. Działają one jako Pułk Armektu, składający się z ośmiu batalionów, które łącznie liczą około sześciu tysięcy sześciuset żołnierzy. Dowództwo nad pułkiem sprawuje pułkownik mianowany bezpośrednio przez hrabiego, a każdy z czterech baronatów prowincji wystawia własne bataliony. W razie potrzeby wszystkie oddziały łączą się pod wspólnym sztandarem rodu Paytone, tworząc zwartą i gotową do boju formację.

Choć liczebność Pułku Armektu nie jest największa w królestwie, to jego siła tkwi w dominacji kawalerii, która od wieków stanowi o sile militarnej prowincji. Armecka jazda uchodzi za najlepszą w Amarancie, a tutejsze stadniny, prowadzone przede wszystkim przez ród Tatcher z Równiny Traw, nieprzerwanie dostarczają najlepsze wierzchowce w całym królestwie. To właśnie dzięki nim możliwe jest utrzymanie dwóch elitarnych formacji, które przetrwały upadek dawnej dynastii Pathissów i dziś służą pod barwami nowych władców prowincji.

Pierwszą z tych formacji są Wingraedan, zwani Skrzydlatymi Ostrzami. To elitarna jazda szturmowa, której żołnierze noszą charakterystyczne skrzydlate zbroje, mające budzić postrach w szeregach wroga. Wingraedan są przeznaczeni do przełamywania linii przeciwnika i zadawania miażdżących ciosów w decydujących momentach bitwy. Drugą formacją są Blaskorożni, lekka jazda łącząca łuk konny z włócznią. Szybcy i zwrotni, doskonale sprawdzają się w roli zwiadowców, osłony skrzydeł oraz w pościgu za rozbitym nieprzyjacielem. Obie te jednostki są żywym dowodem, że wojskowe dziedzictwo Pathissów wciąż stanowi rdzeń siły Armektu.

Koszt utrzymania tak rozbudowanej i elitarnej kawalerii jest jednak znaczny i stanowi stały ciężar dla budżetu prowincji. Utrzymanie w gotowości bojowej Wingraedan i Blaskorożnych, a także dbanie o konie bojowe, wymaga ogromnych nakładów finansowych, które obciążają zarówno skarbiec hrabiego, jak i lokalnych baronów. Mimo to, wydatki te są uznawane za konieczne, bowiem to właśnie kawaleria stanowi o sile i prestiżu Armektu.

Bezpieczeństwo wewnętrzne prowincji nie jest pozbawione wyzwań. Szlaki handlowe, szczególnie te prowadzące przez rzadziej zamieszkane regiony, bywają celem napadów bandyckich. Zmusza to lokalnych władców do kosztownych inwestycji w ochronę karawan i organizację patroli. Mimo to, dzięki gęstej sieci dobrze zorganizowanych miasteczek i względnie wysokiemu poziomowi życia, ogólne poczucie bezpieczeństwa w Armekcie jest jednym z wyższych w królestwie. Dodatkowo, ze względu na dużą liczebność osadników w prowincji, istnieje możliwość szybkiego powołania dodatkowych żołnierzy w razie większego zagrożenia, co stanowi dodatkowy atut obronny tej krainy.