Wojna Dwóch Koron

Hrabia Taron var Wyndhame, którego ród wywodzi się z dawnej dynastii Ectów, założycieli Araulenu, zaczął otwarcie podkreślać swoje roszczenia do tronu. W obliczu rosnącego niezadowolenia arystokracji z rządów Edgara, Taron pozyskał poparcie części wpływowych rodów, które liczyły na stabilizację polityczną. W jego planach było nie tylko odzyskanie tronu dla dynastii, ale i przywrócenie dawnego porządku, opartego na wierności wobec Kościoła i szlachty.

Rządy Edgara var Langvera są powszechnie krytykowane jako słabe i pełne wyzwań. W arauleńskim systemie król nie posiada własnej armii, a jego wojska stanowią oddziały wasali oraz rodowe siły Langverów. Jednak głowa tego rodu, Victor III var Langver, po incydencie z secesją Riggë wycofał swoje wsparcie, przez co Edgar utracił kluczowe zaplecze militarne.

Najpoważniejszym kryzysem dla Edgara jest konflikt o Księstwo Casterville, na które najechały wojska Hintervoldu. Księżna Shirley var Lynnford, pozbawiona tronu przez stronnictwo Flagelanów, oczekiwała, że Edgar uzna działania Hintervoldu za agresję wobec Araulenu i wypowie im wojnę. Edgar próbował dyplomacji, jednak stanowisko królowej Renée Clagon, która domagała się uznania jej zwierzchnictwa nad Casterville, uniemożliwiło porozumienie, co naraziło króla na krytykę szlachty.

Dodatkowo Arauleński Kościół Aglosa, odmawiając Edgarowi uznania jego koronacji, osłabił jego autorytet. Wobec rosnącego niezadowolenia, hrabia Taron var Wyndhame wyzwał Edgara do abdykacji, dając mu pół roku na ustąpienie. Taron zgromadził poparcie części władców Araulenu, zapowiadając mobilizację wojsk przeciw Edgarowi, jeśli ten nie zrzeknie się tronu.

Koronacja Shirley var Lynnford na księżną Casterville przez króla Edgara var Langvera miała zapewnić stabilność w regionie, ale szybko stała się zarzewiem sporu. Choć akt ten formalnie umocnił więź wasalną między Araulenem a Casterville, Edgar nie udzielił księżnej wsparcia, gdy Hintervold wkroczył zbrojnie na tereny księstwa. Tym samym Edgar naruszył obowiązki wynikające z wasalnej umowy, co nie tylko osłabiło autorytet Araulenu, lecz także wywołało oburzenie i mogło stanowić precedens dla przyszłych secesji wśród niezadowolonych wasali.

Decyzja Edgara o ograniczeniu reakcji do negocjacji, które zakończyły się impasem, podważyła jego wiarygodność w oczach wielu władców. Sytuację dodatkowo zaognił Manifest Księżnej Lynnford, w którym Shirley otwarcie skrytykowała Edgara za brak wsparcia i wezwała arauleńskich lordów do przeciwstawienia się królestwu, które nie przestrzega swoich zobowiązań. Te przemówienie podkreślało zagrożenie wynikające z osłabienia sojuszy i wzywał do odbudowy wspólnej siły w regionie.

W konsekwencji, sytuacja w Casterville nie tylko uwidoczniła słabości rządów Edgara, ale też nadszarpnęła pozycję Araulenu jako potęgi gwarantującej stabilność w Amarancie. Rozgłos związany z manifestem oraz osłabione zaufanie wśród wasali stwarzają realne ryzyko dalszych konfliktów i prób secesji wśród arauleńskich lenników, co może nieodwracalnie zmienić układ sił w regionie.

Ślub Tarona var Wyndhame z członkinią wpływowego rodu Fyre wzmacnia jego polityczną pozycję w Araulenie, a jego przyszłość wygląda jeszcze stabilniej dzięki oczekiwanemu dziedzicowi. Fakt, że Taron ma już zabezpieczoną linię sukcesji, zwiększa jego wiarygodność jako pretendenta do tronu w oczach szlachty i możnych. W kontekście trwających niepokojów, wiele rodów postrzega Tarona jako kandydata mogącego zapewnić stabilność i kontynuację władzy w królestwie.

Edgar natomiast, mimo swojej pozycji króla, pozostaje bez żony i dziedzica, co rodzi wątpliwości co do jego zdolności do zapewnienia długowieczności dynastii Langverów. Brak potomstwa i wyraźnych perspektyw na stabilną linię sukcesji osłabia jego pozycję na arenie politycznej, tym bardziej że wielu wasali wolałoby unikać ryzyka kolejnych zmian władzy w przypadku jego bezpotomnej śmierci.

W obliczu narastających napięć Edgar var Langver postanowił załagodzić sytuację, oferując Taronowi powrót do łask pod warunkiem rezygnacji z pretensji do tronu. Taron jednak, świadomy rosnącego poparcia, uznał tę propozycję za przejaw słabości króla. W odpowiedzi wystosował ultimatum: abdykacja Edgara lub wybuch wojny domowej.

Napięcia osiągnęły szczyt podczas wesela Tarona, gdy doszło do starcia między jego stronnikami a zwolennikami Edgara. Wydarzenie to przeniosło się do Moorhaven, gdzie zostało zakończone śmiercią jednego z lordów, a następnie doprowadziło do Bitwy Połamanego Miecza – pierwszej otwartej potyczki, która choć nie przyniosła rozstrzygnięcia, zapoczątkowała otwarte działania wojenne. Tak rozpoczęła się Wojna Dwóch Koron, która dzieli Arauleńczyków, pochłaniając zasoby królestwa i pogrążając kraj w niepewności.

Po powrocie do Moorhaven po feralnym pojedynku, Sir Winthrop var Arwen, znany jako Rycerz Szarego Przełomu, obwiniał kowala za swoją porażkę, co zakończyło się dramatyczną egzekucją rzemieślnika. Rozgoryczony i upokorzony, Winthrop zebrał drużynę wiernych mu rycerzy i postanowił wywrzeć zemstę na rodzie Dral, odpowiedzialnym za jego upokorzenie. W lasach nieopodal Wigdar, posiadłości rodu Dral, zastawił zasadzkę na Sir Dudleya. W wyniku krwawej potyczki Dudley zginął, a jego ciało zostało zbezczeszczone i zawisło na drzewie, co było brutalnym sygnałem dla jego rodu. Ten akt okrucieństwa szybko dotarł do Lady Wilony var Dral, która zażądała sprawiedliwości od Namiestnika Wilfreda var Radclyffee’a.

Namiestnik, będąc świadomym narastającego napięcia, zareagował zdecydowanie, pozbawiając Winthropa tytułów i żądając, aby stawił się przed obliczem sądu. Jednak Baron var Arwen, ojciec Winthropa, nie zgodził się z wyrokiem i udał się po wsparcie do Hrabiego Bentona var Cubera. W odpowiedzi Radclyffee ogłosił Barona buntownikiem, czym rozpoczął otwarty konflikt. Armie Namiestnika uderzyły na rodową twierdzę Arwenów, Drundar, gdzie Cuber zgromadził swoich chorążych do obrony.

W odpowiedzi na zaogniający się konflikt do Moorhaven przybyły posiłki obu królów. Edgar wsparł Namiestnika Radclyffee’a, wysyłając swoich żołnierzy, aby stłumić rosnący bunt. W odpowiedzi Taron, wsparł hrabiego Bentona var Cubera swoimi oddziałami, co znacząco zwiększyło siły po obu stronach i wzmocniło determinację do walki o wpływy w regionie. Rozpoczęła się Bitwa Połamanego Miecza — starcie brutalne i wyniszczające, które przyniosło śmierć samego Rycerza Szarego Przełomu, pokonanego przez Lady Wilonę. Jego ciało wystawiono na widok publiczny, co tylko podsyciło nienawiść obu stron.

W konsekwencji Bitwa Połamanego Miecza przerodziła konflikt w pełnoskalową wojnę domową. Cały region Moorhaven został spustoszony; nie oszczędzono ani farm, ani miast, a większość zamków legła w gruzach. Miasto Gorlamdar, stolica prowincji, stanowiło kluczowy punkt strategiczny i w trakcie oblężenia zostało poważnie zniszczone, choć udało się odeprzeć wojska Edgara. W Moorhaven walczyli także najemnicy z Międzygórza po stronie Namiestnika, lecz z powodu niezwykle krwawego charakteru konfliktu szybko wycofali się do swojego kraju. Po wojnie prowincja stała się siedliskiem bandytów i anarchii, pozostając bez stabilnych przywódców.

W wyniku konfliktu całkowitemu zniszczeniu uległy cztery wielkie rody regionu — Cuber, Dral, Hegen i Varnhame. Pomimo interwencji Zakonu Westalek, które pełniły rolę sanitariuszek i opiekunek cywilów, Moorhaven popadło w bankructwo, tracąc stabilność i niemalże wszelkie zasoby. Choć zwycięstwo nie przypadło jednoznacznie żadnej ze stron, Taronowi udało się zabezpieczyć kluczowe przejścia w okolicach Fortu Azgan, skutecznie odcinając Edgara od dalszego wsparcia z zachodnich regionów. Konflikt w Moorhaven, choć nierozstrzygnięty, był tragicznym zwiastunem dalszych starć w Wojnie Dwóch Koron.

Tymczasem Taron wysłał swojego Wicekróla, Haywooda var Sabelrota, do krasnoludzkich inżynierów w Thraegu, by zakupił moździerze — niezwykle nowoczesną, trudno dostępna, drogą i potężną broń. Sabelrot przywiózł siedem takich dział do Dartan, planując ich użycie podczas planowanego oblężenia Starego Armektu. Jednak zanim Taron mógł przejść do ofensywy, Marszałek var Radclyffee zdecydował się na odważne i zaskakujące posunięcie: przeprawił swoje siły przez rzekę w trudno dostępnych górach, by niespodziewanie zaatakować South Cross. Zaskakujący manewr zakończył się sukcesem, a Edgar przejął kontrolę nad miastem, strategicznie odcinając Dartan i wojska Tarona od ich głównych ziem. Edgar przystąpił do destabilizacji Whisperhout oraz rozpoczął walkę o North Cross, co zmusiło Tarona do obrony na kilku frontach.

Taron, próbując zachować przewagę, skoncentrował siły na obronie Dartan i za pomocą krasnoludzkich moździerzy skutecznie odpierał próby Edgara zmierzające do oblężenia tej warowni. Moździerze te, dzięki swojemu zasięgowi i mocy, niszczyły machiny oblężnicze Edgara, zanim te zdążyły się zbliżyć do murów warowni. Edgar, nieposiadający żadnych środków, aby zneutralizować potężne moździerze, zmuszony był prowadzić długotrwałe oblężenie z zachodu oraz południa. Zablokowany w Dartan, Taron podjął próbę przełamania oblężenia, uderzając na South Cross, które było silnie bronione przez Edgara, i jednocześnie prowadząc ciężkie walki o Przełęcz Haltalską na wschód od Dartan. Zdobycie tej przełęczy pozwoliłoby mu na dostarczenie nowych posiłków przez rzekę Graegsima. Taron liczył, że posiłki te przełamią front Edgara, umożliwiając mu powrót do pierwotnego planu — oblężenia stolicy.

Edgar nie ograniczał swoich działań tylko do South Cross — próbował również zdobyć bliźniacze miasto, North Cross. Mimo licznych ataków, stacjonujące tam siły Tarona, doskonale przygotowane i zdeterminowane, skutecznie odpierały wszelkie próby przejęcia miasta przez króla.