Nara Bogobojna,

Bękarcia Królowa Araulenu

Nara była głęboko religijna, a jej wiara w Aglosa była autentyczna i szczera. Przez lata spędzone na dworze, a zwłaszcza pod wpływem Godwyny, która została jej mentorką, Nara zgłębiła tajniki doktryny Kościoła Aglosa. Potrafiła cytować święte pisma, znała liturgię i rozumiała znaczenie symboli religijnych. Ta wiedza była dla niej nie tylko źródłem duchowego wsparcia, ale także orężem w walce politycznej.

Jej umiejętności retoryczne, choć nie były wykorzystywane przez większość panowania, ujawniły się w kluczowym momencie. Kiedy postanowiła przejąć kontrolę nad własnym losem, potrafiła przemawiać z siłą i przekonaniem, które zaskoczyły jej doradców. Jej wystąpienie przed Wysoką Radą, gdy zażądała uwolnienia Mapldre i zwolniła dwóch członków rady, było przykładem jej zdolności do publicznego wyrażania woli i stawiania warunków. Mimo że przez lata była marionetką, w chwili próby potrafiła użyć słowa jako broni.

Nara, choć z pozoru uległa i zagubiona, rozwinęła w sobie umiejętność manipulacji, którą wykorzystała w walce o wpływy. Przez lata udawała posłuszną królową, która nie interesuje się sprawami państwa, podczas gdy w rzeczywistości obserwowała i uczyła się. Jej największym osiągnięciem w tej dziedzinie było odwrócenie uwagi Godwyny i Wilmaera od swoich prawdziwych zamiarów. Udawała, że akceptuje swoją rolę, podczas gdy potajemnie szukała sojuszników i planowała kontratak.

Najlepszym przykładem jej manipulacyjnego talentu był incydent na Turnieju Imienia Lynn var Lynnford w Foxbrook. Nara, wiedząc, że jej obecność z mężem jest wymogiem racji stanu, pojawiła się na balu w towarzystwie Mapldre, ubrana w wyzywającą suknię w kolorach Lynnfordów. Był to celowy akt buntu, który miał pokazać wszystkim, że nie jest Ectówną, a Lynnfordówną, i że nie zamierza dłużej grać według narzuconych jej reguł. Ta demonstracja siły, choć ryzykowna, przyniosła jej ustępstwa ze strony Godwyny, która zrozumiała, że Nara jest gotowa zniszczyć wszystko, jeśli nie dostanie tego, czego chce. Nara potrafiła więc wykorzystać swoją pozycję i wiedzę o słabościach innych, by osiągnąć swoje cele.

Okres, gdy Nara ukrywała się jako Burgwynn Streamwalker, bękarcica sir Merefina, był dla niej bezcenną lekcją życia. Podróżując z drużyną rycerza, który pomagał ludziom, Nara poznała realia, w jakich żyją chłopi, rzemieślnicy i kupcy. Rozumiała ich troski, problemy i sposób myślenia. Wiedziała, jak działa gospodarka na najniższym szczeblu, jakie są ceny żywności i jak wygląda codzienna walka o przetrwanie.

Ta wiedza, choć nigdy nie została przez nią wykorzystana w praktyce rządzenia, dawała jej unikalną perspektywę. Potrafiła przewidzieć, jak pewne decyzje polityczne wpłyną na zwykłych obywateli, nawet jeśli jej doradcy ignorowali te aspekty. W rozmowach z Mapldre, który pochodził z niższej warstwy społecznej, Nara mogła dzielić się swoimi spostrzeżeniami i rozumieć jego punkt widzenia. To doświadczenie uczyniło ją bardziej świadomą władczynią, nawet jeśli nie miała okazji, by w pełni wykorzystać tę wiedzę dla dobra królestwa.

Nara var Ect przyszła na świat jako córka króla Aelfheaha Szczodrego i Egwine z domu Lynnfordów. Gdy była jeszcze małym dzieckiem, do Araulenu dotarła Ziemniaczana Gorączka, która zabrała życie obojga jej rodziców. Śmierć Aelfheaha wywołała krwawy kryzys sukcesyjny znany jako Krwawe Pożeganie Aelfheaha — zamach stanu, w trakcie którego życie osieroconej Nary zawisło na włosku. Gdy do stolicy przybyła Rayla var Whitewing, ciotka dziewczynki, licząc na objęcie tronu, regent Woodrow var Sabelrot stawił jej czoła z małą Narą na rękach i podał jej nóż, dając do zrozumienia, że jedyną drogą do korony jest zabicie dziecka na oczach całego dworu. Rayla, postawiona przed tak jawnym wyborem, odrzuciła nóż i opuściła stolicę, a władzę jako Waeldor objął Woodrow, sprawując regencję w imieniu małoletniej Nary.

Dziewczynka odziedziczyła po matce typową dla rodu Lynnfordów urodę i ciemne oczy, choć jej włosy miały złoty kolor siana, charakterystyczny dla Ectów. Powszechnie znana rozwiązłość Egwine, która zdradzała męża z wieloma mężczyznami, sprawiła, że to podobieństwo do matki, a nie do ojca, stało się w przyszłości źródłem uporczywych plotek o bękarcim pochodzeniu Nary — plotek, które towarzyszyły jej przez całe życie.

Gdy w Araulenie wybuchła wojna domowa, znana jako Wojna Cienistwora i Mewy, między Raylą var Whitewing, która nie chciała odpuścić swoich pretensji do tronu a Waeldorem Woodrowem Ponurym, Woodrow podjął decyzję, która na zawsze odmieniła losy królestwa. Aby uchronić prawowitą dziedziczkę przed zagrożeniem ze strony uzurpatorki Rayli, potajemnie wywiózł małą Narę ze stolicy. W mieście pozostawił sobowtóra – niezwykle podobną do księżniczki dziewczynkę o imieniu Cwaesse – podczas gdy prawdziwa Nara trafiła pod opiekę baronessy Aelfgyth var Sabelrot w Whisperhout. Tam powierzono ją rycerzowi Merefinowi var Sabelrot, synowi baronessy, który miał stać się jej opiekunem i przewodnikiem w nowym, nieznanym świecie.

Nara, ukrywająca się pod fałszywym imieniem Burgwynn Streamwalker i uchodząca za bękarcicę Merefina, po raz pierwszy w życiu doświadczyła wolności z dala od dworskich intryg i ciężaru królewskiego dziedzictwa. Podróżując z Merefinem i jego drużyną, pomagając ludziom w potrzebie i poznając zwyczaje oraz historię Araulenu, przeżywała najlepszy okres swojego życia. Rycerz uczył ją sztuki przetrwania, opowiadał o dawnych władcach i bitwach, a ona chłonęła tę wiedzę z niezwykłą łatwością, zdobywając doskonałe zrozumienie dziejów królestwa. Dzięki temu doświadczeniu Nara poznała też życie prostych ludzi, ich troski i radości, co dało jej perspektywę, której nigdy nie miała szansy zdobyć na królewskim dworze.

Gdy wojna z Raylą wreszcie dobiegła końca, Stary Armekt przez lata żył w przekonaniu, że Nara zginęła z rąk własnej ciotki — Rayla, zdobywając miasto, zabiła podstawioną w jej miejsce dziewczynkę, Cwaesse, nie wiedząc, że prawdziwa dziedziczka od dawna bezpiecznie ukrywa się w Whisperhout. Gdy sytuacja w stolicy się ustabilizowała, Woodrow wezwał do Starego Armektu Sir Merefina, który przybył wraz z dorastającą już Narą. Wkrótce potem, podczas zwołanej Rady Hrabiów, doszło do wydarzenia, które na zawsze odmieniło losy królestwa.

Gdy Woodrow var Sabelrot wkroczył do sali obrad, prowadząc za rękę młodą dziewczynę, wśród zgromadzonych lordów i Wielebnej Matki Brihtuy zapanowało poruszenie — przed nimi stała Nara var Ect, ta sama, którą wszyscy opłakiwali jako zamordowaną przez Raylę. Woodrow wyjaśnił, że prawdziwa dziedziczka przez cały czas pozostawała bezpieczna pod opieką jego krewnego, Sir Merefina var Sabelrota, a w Starym Armekcie zginęła jedynie podstawiona za nią dziewczyna. Na potwierdzenie tych słów przywołano Merefina, który złożył świadectwo, a Wielebna Matka Brihtua oraz kilku lordów potwierdziło, że rozpoznają w przybyłej prawowitą córkę zmarłego króla.

Po tym oświadczeniu Cynesige var Whitewing, mąż zabitej Rayli, publicznie nazwał Narę bękarcicą i oskarżył Woodrowa o spisek. Woodrow, powołując się na prawo ustanowione przez Ealhmunda Wielkiego, uznał te słowa za karane śmiercią oszczerstwo wobec dziedziczki tronu i własnoręcznie ściął Cynesige'a na oczach całej Rady. Następnie, jeden po drugim, hrabiowie i książęta składali hołd młodej królewnie, uznając jej prawa do tronu. Woodrow var Sabelrot, który przez lata strzegł jej życia i tajemnicy, został oficjalnie uznany Wealdorem królestwa, sprawującym władzę w jej imieniu aż do osiągnięcia przez nią pełnoletności.

Dla Nary najtrudniejszym momentem było przeczucie, że będzie musiała rozstać się z Merefinem, gdy ten wróci do służby u swojego seniora, hrabiego Windblooma. Woodrow, doceniając jego zasługi, postanowił jednak powołać Merefina do Gwardii Królewskiej jako zaprzysiężonego obrońcę królewny, co pozwoliło mu pozostać u jej boku na stałe. Podczas uroczystości zaprzysiężenia Nara wręczyła mu kwiaty i szepnęła na ucho, że cieszy się, że zostanie z nią, nazywając go „tatą”. Od tej chwili Nara var Ect oficjalnie objęła tytuł królewny Araulenu, a jej dzieciństwo pełne wolności i tułaczki dobiegło końca.

Po powrocie do Starego Armektu i uznaniu jej za prawowitą dziedziczkę tronu, Nara znalazła się pod ścisłą opieką Wealdora Woodrowa var Sabelrota. Dziewczynka, która przez lata cieszyła się swobodą na szlaku u boku Sir Merefina, z trudem znosiła dworską etykietę i surowe zasady panujące na królewskim dworze. Woodrow, choć oddany sprawie królestwa i bezpieczeństwu Nary, był w kontaktach z nią oschły i stanowczy, co zamiast budować zaufanie, pogłębiało przepaść między nimi. Młoda królewna, nie rozumiejąc ogromu poświęceń, jakie Wealdor poniósł dla jej dobra, odczuwała przed nim przede wszystkim lęk i niechęć.

Dodatkowym ciężarem dla Nary stały się narastające plotki o jej rzekomym bękarcim pochodzeniu. Dworscy języki nie szczędziły jej złośliwości, a sugestie, że jej matka wiodła rozwiązły tryb życia, raniły ją głęboko. Sytuację pogorszyło to, że gdy zaczęła dorastać i odkrywać własną tożsamość, Nara po prostu przestała lubić biel, w którą ją ubierano, i z własnej woli zaczęła nosić czarne stroje — barwę rodu Lynnfordów, z którego wywodziła się jej matka. Nie był to żaden akt buntu czy demonstracji, jednak na dworze odczytano go właśnie tak, co tylko podsycało nieprzychylne komentarze i umacniało wątpliwości co do jej pochodzenia.

Jedyną osobą, której Nara bezwzględnie ufała i słuchała, pozostał Sir Merefin. To do niego zwracała się z każdym problemem, a jego prośby były jedynymi, które skłaniały ją do posłuszeństwa. Nara często nazywała go „tatą”, nawet publicznie, co tylko dawało pożywkę kolejnym plotkom. Woodrow, zdając sobie sprawę z destrukcyjnego wpływu tych pogłosek, karał śmiercią tych, którzy je rozsiewali, jednak nie był w stanie zdobyć serca i zaufania swojej podopiecznej. Relacja między Wealdorem a królewną pozostała napięta, a Nara, pozbawiona prawdziwego zrozumienia i wsparcia, czuła się w złotej klatce dworu samotna i zagubiona.

Najlepszy okres jej życia skończył się gwałtownie, gdy Merefin został otruty. Nikt nigdy nie ustalił z całą pewnością, kto stał za tą zbrodnią — mówiono, że ktoś z dworu nie mógł znieść wpływu, jaki rycerz miał na młodą królewnę. Dla Nary była to strata, z którą nigdy w pełni się nie pogodziła. Merefin był jedyną osobą, która naprawdę ją kochała i której ona ufała bez reszty — jedynym ojcem, jakiego znała. Jego śmierć pozostawiła w niej pustkę, której nic nie mogło wypełnić, a osamotniona i zagubiona, pogrążona w żałobie, młoda Nara zaczęła szukać ukojenia w wierze.

To w tym trudnym dla niej czasie do stolicy przybyła Godwyna z rodu Fyre, Słoneczna Kapłanka, która szybko dostrzegła szansę, by zyskać wpływy na dworze.

Godwyna, pod pozorem niesienia duchowego wsparcia, z niezwykłą zręcznością wkradła się w łaski osamotnionej królewny. Nara, spragniona ciepła i zrozumienia, które utraciła wraz ze śmiercią przybranego ojca, zaczęła postrzegać Godwynę jako nową figurę rodzicielską. Kapłanka umiejętnie wypełniła pustkę po Merefinie, stając się dla Nary powierniczką i mentorką, co w rzeczywistości było starannie zaplanowaną manipulacją mającą na celu przejęcie kontroli nad przyszłą władczynią.

Wkrótce Godwyna awansowała na przeoryszę w Starym Armekcie, umacniając swoją pozycję w Kościele. Gdy zmarła Wielebna Matka Brihtua, na odbywającym się konklawe to właśnie Godwyna została wybrana na nową Wielebną Matkę Arauleńskiego Kościoła Aglosa. Osiągnąwszy najwyższą godność w hierarchii kościelnej, mogła teraz w pełni realizować swoje plany, mając u boku całkowicie sobie oddaną i ufną królewnę.

Godywnie Gody były punktem kulminacyjnym wieloletnich starań Godwyny, która umiejętnie przygotowała grunt pod przejęcie faktycznej władzy w królestwie. Gdy Nara osiągnęła pełnoletność, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami, dokonała szeregu zmian na najwyższych stanowiskach państwowych. Pierwszym krokiem było odwołanie Woodrowa var Sabelrota z funkcji Wealdora, który przez lata sprawował opiekę nad królestwem i młodą władczynią. Na jego miejsce, jako nowego Wicekróla, Nara powołała Wilmaera var Ainsleya, człowieka blisko związanego z Godwyną. Kolejnym elementem planu było małżeństwo Nary z Wilfredem z domu Fyre, krewnym Godwyny. Nara nie żywiła do Wilfreda żadnych uczuć, a Wilmaer był jej całkowicie obcy, jednak szczerze wierzyła, że postępuje słusznie i wypełnia swoją królewską powinność.

Krótko po tych wydarzeniach odbyła się uroczysta koronacja Nary na królową Araulenu. Ceremonia, choć pełna przepychu i religijnej symboliki, była jedynie formalnością, która przypieczętowała nowy układ sił. Nara, wierząc w dobre intencje swoich doradców, nie zdawała sobie sprawy, że staje się jedynie narzędziem w rękach Godwyny i Wilmaera. Jej wiara w słuszność podjętych decyzji była tak silna, że nie dostrzegała, iż faktyczna władza wymyka się jej z rąk.

Bardzo szybko okazało się, że rządy Nary są jedynie pozorne. To Godwyna i Wilmaer podejmowali wszystkie kluczowe decyzje, a królowa była jedynie wykorzystywana do ogłaszania ich woli publicznie. Nara nie miała realnego wpływu na sprawy państwa, a jej rola sprowadzała się do roli marionetki, która od czasu do czasu musiała pojawić się publicznie, by potwierdzić autorytet nowych rządzących. Wkrótce po koronacji i ślubie, za namową Godwyny i Wilmaera, ogłoszono rozpoczęcie wielkiej wyprawy wojennej, znanej jako Droga Słońca na Alaspar, która miała na zawsze odmienić losy królestwa.

Po koronacji Nara szybko zrozumiała, że jej faktyczna władza jest niewielka. To Godwyna i Wilmaer var Ainsley sprawowali realne rządy, a od królowej oczekiwano jedynie ogłaszania ich decyzji. Wkrótce po objęciu tronu, za namową swoich doradców, Nara ogłosiła Drogę Słońca na Alaspar – świętą wojnę mającą na celu podbicie miasta Madin-sha. Młoda królowa, wierząc w słuszność tej misji i ufając swoim mentorom, nie zdawała sobie sprawy, że jest jedynie marionetką w ich rękach.

Gdy pierwsze sukcesy militarne przerodziły się w przedłużającą się i kosztowną kampanię, a sytuacja na froncie zaczęła się pogarszać, to na Narę spadła cała krytyka. Godwyna i Wilmaer naciskali na kontynuowanie wyprawy, a królowa, wciąż przekonana, że działa zgodnie z wolą boską oraz swoje własne boskie pochodzenie publicznie ogłaszała kolejne decyzje, które prowadziły do coraz większych strat. Ciężar odpowiedzialności i nieustanna fala oskarżeń przytłaczały ją, ale w swojej pobożności i zaufaniu do doradców nie potrafiła dostrzec prawdy. W tym trudnym okresie Nara urodziła syna, Sawyera, którego wychowanie szybko przejęła Godwyna, jeszcze bardziej izolując królową od realnego wpływu na losy państwa i własnego dziecka.

Klęska Drogi Słońca była całkowita. Królestwo pogrążyło się w kryzysie finansowym, a na arenie międzynarodowej pozycja Araulenu została mocno osłabiona. Mimo to, Nara przez długi czas pozostawała wierna swoim przekonaniom, nie potrafiąc dostrzec, że była jedynie narzędziem w rękach ambitnych doradców, którzy dla własnych celów doprowadzili do katastrofy.

Przez lata Nara była jedynie marionetką w rękach Godwyny i Wilmaera, a jej rola sprowadzała się do ogłaszania decyzji podejmowanych przez innych. W końcu dotarło do niej, że nie ma realnej władzy ani sojuszników. Zdesperowana, potajemnie udała się do Foxbrook, do swojej ciotki, Elfridy var Lynnford, mając nadzieję na wsparcie rodziny. Audiencja okazała się jednak druzgocąca – Elfrida nie tylko odmówiła pomocy, ale obarczyła Narę winą za wszystkie problemy, jakie spadły na ród Lynnfordów. Z płaczem opuściła Foxbrook, a w drodze powrotnej, korzystając z chwili nieuwagi eskorty Gwardii Królewskiej, która wykonywała rozkazy Wicekróla, zdołała wysłać list do Woodrowa var Sabelrota do Whisperhout, prosząc go o pomoc.

Po powrocie do Starego Armektu czekała na nią kolejna tragedia. Odpowiedź z Whisperhout nadeszła nie od Woodrowa, lecz od baronessy Aelfgyth var Sabelrot, która oznajmiła, że Woodrow zmarł, a przy tym ponownie obarczyła Narę winą za śmierć swojego syna, Merefina. Świat Nary zawalił się całkowicie. Pogrążona w rozpaczy, zamknęła się w swoich komnatach na wiele tygodni, nie dopuszczając do siebie nikogo poza służbą.

Pewnego dnia, gdy jej służąca Daege przygotowywała dla niej kąpiel, Nara dostrzegła rozmawiającego z nią mężczyznę. Był to Mapldre, brat Daege. Nara, urzeczona jego urodą, zażądała, by do niej przyszedł. Spędzili długie godziny na rozmowie, a następnego dnia to Mapldre sam zapukał do jej drzwi. Między nimi narodziło się głębokie uczucie – Mapldre dał Narze to, czego tak długo jej brakowało: czułość, miłość i prawdziwe towarzystwo. Ich romans nie uszedł jednak uwadze Wilmaera, który nakrył ich razem i wtrącił Mapldre do lochu. Zrozpaczona i pozbawiona nadziei Nara zaczęła szukać pomocy w księdze rodowej. Odnalazła w niej informację o swoim wuju, Horiku, bracie jej ojca, który był szanowanym magiem w Kapitule, znanym jako Horik Kasztanowy. Spotkanie z nim okazało się przełomowe – Horik wysłuchał Nary i przekonał ją, że to ona jest królową i musi się postawić.

Uzbrojona w nowo odnalezioną odwagę, Nara wkroczyła na posiedzenie swojej Wysokiej Rady. Była wściekła i zdeterminowana, a kronikarze zapamiętali, że nikt nigdy nie widział jej w takim stanie. Rozkazała natychmiast uwolnić Mapldre, a następnie zwolniła dwóch doradców, których nawet nie znała – Szambelana Królewskiego Dworu i Królewskiego Arcymistrza Arkan. Na ich miejsce zażądała powołania Mapldre oraz Horika. Po tych słowach, nie czekając na odpowiedź, wróciła do swoich komnat. Godwyna jednak stanowczo odmówiła wykonania tego rozkazu, twierdząc, że zwolnieni doradcy są kompetentni, i dała Narze jasno do zrozumienia, że w tej sprawie nie ma nic do powiedzenia. Mapldre, zgodnie z rozkazem Nary, został uwolniony z lochu przez Wicekróla Wilmaera, co pozwoliło jej dalej się z nim potajemnie spotykać — miejsce w Wysokiej Radzie musiało jednak poczekać.

Gdy do Starego Armektu dotarło zaproszenie na Turniej Imienia Lynn var Lynnford, córki i dziedziczki Elfridy var Lynnford, wraz z zapowiedzią balu, Nara dostrzegła w tym okazję do działania. Z pomocą swojego wuja, Horika Kasztanowego, który cieszył się szacunkiem w Kapitule, potajemnie przemyciła na bal swojego kochanka, Mapldre. Podczas gdy jej mąż, Wilfred, czekał na nią przed komnatą, Nara pojawiła się w sali balowej w Foxbrook u boku Mapldre, ubrana w wyzywającą suknię w barwach Lynnfordów. Jej podobieństwo do rodu, z którego pochodziła jej matka, było wówczas tak uderzające, że stało się niemal namacalnym dowodem jej pochodzenia, co wywołało olbrzymi skandal.

Godwyna i Wilmaer byli wściekli, lecz Nara, jak gdyby nigdy nic, ochoczo tańczyła i robiła wszystko, by znaleźć się w centrum uwagi — każdy jej gest był wyzwaniem rzuconym tym, którzy dotąd sprawowali nad nią kontrolę. Po balu, gdy rozwścieczona Godwyna próbowała ją upomnieć, Nara oświadczyła, że jest gotowa zniszczyć wszystko wokół, jeśli nie dostanie tego, czego pragnie. Godwyna, zdając sobie sprawę, że królowa nie cofnie się przed niczym, ustąpiła i zgodziła się na powołanie Mapldre oraz Horika do Wysokiej Rady.

Choć sam Mapldre nie cieszył się szacunkiem na dworze, a jego obecność w Radzie była dla Nary głównie wygodną wymówką, by mógł z nią zamieszkać, to Horik, jako Starszy Magister, stał się realną siłą, z którą Godwyna i Wilmaer musieli się liczyć. Nara, choć nadal nie uczestniczyła w obradach, zyskała w nim rzecznika swoich interesów, który skutecznie blokował część niekorzystnych dla niej reform.

Po skandalu na turnieju w Foxbrook wściekły Wilfred urządził żonie scenę, oburzony jej jawnym afrontem wobec niego i całego dworu. Godwyna szybko go jednak uciszyła — pamiętała, jak otwarcie Nara zagroziła, że zniszczy wszystko, jeśli nie dostanie tego, czego chce, a po Foxbrook nie miała żadnych powodów wątpić, że królowa mówiła serio. Dalsze upokarzanie jej tylko ryzykowałoby kolejny, jeszcze gorszy wybuch, który mógłby zagrożyć całej władzy, jaką Godwyna i Wilmaer tak starannie zbudowali.

Nara całkowicie wycofała się z aktywnego udziału w rządzeniu. Faktyczną władzę w królestwie sprawowali Godwyna i Wilmaer, którzy podejmowali wszystkie kluczowe decyzje, przypisując je jednocześnie królowej. Nara nie sprzeciwiała się temu – znalazła bowiem wreszcie to, czego jej brakowało przez całe życie. U boku Mapldre, zwanego Śliwą, zaznała prawdziwego uczucia, czułości i partnerstwa. Mimo że formalnie pozostawała żoną Wilfreda z rodu Fyre, ich małżeństwo istniało już tylko na papierze. Nara mieszkała z Mapldre, publicznie okazywała mu uczucie, a cały dwór wiedział o ich związku. Królowa nie dbała już o opinię innych – żyła własnym życiem, czerpiąc z niego tyle radości, ile mogła.

Z pomocą swojego wuja, Horika Kasztanowego, który zasiadał w Wysokiej Radzie, Nara dbała o to, by nie zajść w kolejną ciążę. Nie chciała bowiem rodzić bękarta, choć jej związek z Mapldre był dla niej prawdziwszy niż jakiekolwiek formalne więzy. Wspólnie wychowywała syna Sawyera, starając się zapewnić mu jak najlepsze dzieciństwo. Gdy Godwyna próbowała zaaranżować małżeństwo chłopca z Wulfhild z rodu Fyre, Nara stanowczo się temu sprzeciwiła – nie chciała, by jej syn cierpiał w narzuconym związku, tak jak ona sama cierpiała przez lata.

Śmierć przyszła niespodziewanie. Królowa zmarła po upadku ze schodów w pałacu w Starym Armekcie. Miała trzydzieści siedem lat. Jej odejście pogrążyło królestwo w chaosie, który narastał od lat, a który teraz, pozbawiony nawet pozorów władzy królewskiej, miał wybuchnąć z całą mocą.

Panowanie Nary Bogobojnej, choć formalnie trwało przez dwie dekady, było w rzeczywistości okresem marionetkowych rządów, w których prawdziwą władzę sprawowali jej doradcy – Wielebna Matka Godwyna oraz Wicekról Wilmaer var Ainsley. Młoda królowa, wychowana w cieniu wojny domowej i tragicznej śmierci przybranego ojca, Sir Merefina, nie miała ani siły, ani odpowiedniego wsparcia, by samodzielnie kierować państwem. Jej decyzje były starannie inscenizowane przez otoczenie, a ona sama służyła jedynie jako pieczęć dla polityki, której nie rozumiała i której się obawiała. To właśnie ta słabość i izolacja sprawiły, że Araulenem zaczęły rządzić osoby kierujące się własnymi ambicjami, a nie dobrem królestwa.

Największą katastrofą tego okresu była Droga Słońca na Alaspar – militarna wyprawa zorganizowana i nadzorowana przez Godwynę i Wilmaera, której celem było podbicie świętego miasta Madin-sha. Nara, wierząc, że wypełnia wolę boską i obowiązek królowej, ogłaszała kolejne etapy kampanii, nie mając realnego wpływu na jej przebieg. Gdy wyprawa, po początkowych sukcesach, zaczęła ponosić klęski z powodu problemów logistycznych, odległości i zaciekłego oporu narodu Alaspari, to właśnie na Narę spadła cała krytyka i odpowiedzialność. Jej doradcy, zamiast przyznać się do błędów, naciskali na kontynuowanie walki, co doprowadziło do całkowitej klęski, masakry i upokorzenia Araulenu na arenie międzynarodowej.

Skutki tych rządów były druzgocące. Królestwo, które za panowania Ealhmunda Wielkiego było potęgą kontynentalną, za rządów Nary pogrążyło się w kryzysie. Doszło do secesji Silmaaroonu, wybuchło powstanie w Vuldarze, a skarbiec państwa znalazł się na skraju bankructwa. Jedyną instytucją, która wyniosła korzyści z tego chaosu, był Kościół Aglosa, który za sprawą Godwyny zyskał ogromne ziemie, przywileje i wzbogacił się na łupach z Alasparu. To właśnie Wielebna Matka, a nie królowa, była prawdziwą beneficjentką tego tragicznego okresu. Wzbogaciły się również rody Fyre oraz Ainsley. Nara, choć formalnie była władczynią, nie miała żadnego wpływu na te decyzje, a wszystkie one były na bieżąco przypisywane jej, co zniszczyło jej reputację i pogłębiło jej osobistą tragedię.

Gdyby Sir Merefin nie został otruty, historia Araulenu mogłaby potoczyć się zupełnie inaczej. To on był jedyną osobą, której Nara ufała i której słuchała. Jego śmierć pozbawiła królową nie tylko oparcia, ale i głosu rozsądku, który mógłby uchronić ją przed manipulacjami Godwyny. Bez niego Nara została całkowicie osamotniona, a jej żałoba i zagubienie sprawiły, że stała się łatwym narzędziem w rękach ambitnych doradców. Panowanie Nary Bogobojnej pozostaje więc w historii Araulenu jako przestroga przed tym, jak słaby władca, pozbawiony zaufanych doradców, może doprowadzić do upadku nawet najpotężniejsze królestwo.

Małżeństwo Nary z Wilfredem z rodu Fyre było związkiem czysto politycznym, zaaranżowanym przez Wielebną Matkę Godwynę. Nara nie darzyła męża uczuciem, a ich relacja opierała się na obowiązku i publicznym pokazywaniu się razem. Wilfred traktował królową przedmiotowo, a ona oczekiwała od niego choćby odrobiny szacunku i czułości, których nigdy nie otrzymała. Poza sypialnią, gdzie Nara rozumiała potrzebę spłodzenia dziedzica, nie łączyło ich nic. Z czasem, gdy Nara zaczęła rozumieć, że jest marionetką w rękach Godwyny i Wilmaera, jej małżeństwo stało się jeszcze bardziej fikcyjne. Ostatecznie przestała sypiać z mężem, a całe królestwo wiedziało o jej prawdziwym związku z Mapldre, który stał się jej partnerem życiowym.

Syn Nary, Sawyer, urodził się w trakcie Drogii Słońca na Alaspar. Jego wychowaniem od początku zajmowała się głównie Godwyna, choć nigdy nie odebrano Narze możliwości spotykania się z dzieckiem. Nara była troskliwą matką, ale jej zagubienie i brak realnej władzy sprawiły, że nie miała dużego wpływu na kształtowanie syna. Gdy Sawyer osiągnął wiek, w którym Godwyna próbowała zeswatać go z Wulfhild z rodu Fyre, Nara stanowczo się temu sprzeciwiła, nie chcąc, aby jej syn cierpiał w aranżowanym małżeństwie tak jak ona.

Najważniejszą postacią w życiu Nary, którą uważała za prawdziwego ojca, był Merefin var Sabelrot. To on, na rozkaz Wealdora Woodrowa, potajemnie wywiózł ją ze Starego Armektu i ukrywał pod fałszywym imieniem Burgwynn Streamwalker, przedstawiając ją jako swoją bękarcicę. Okres spędzony z Merefinem i jego drużyną był najlepszym w życiu Nary. Uwielbiała podróżować z rycerzem, pomagać ludziom i uczyć się od niego zwyczajów, historii oraz sztuki przetrwania. Merefin nauczył ją wszystkiego, co wiedziała o życiu prostych ludzi, choć jako władczyni nigdy tej wiedzy nie wykorzystała. Nara traktowała Merefina jak ojca i nawet publicznie nazywała go „tatą”. Gdy ten został otruty, pogrążyła się w żałobie, a jego śmierć była dla niej druzgocącym ciosem.

Relacje Nary z Wealdorem Woodrowem były skomplikowane i pełne napięcia. Woodrow, choć zrobił wszystko, aby ocalić jej życie i tron, był wobec niej oschły i stanowczy. Nara bała się go, będąc zbyt małą, by zrozumieć, jak wiele dla niej poświęcił. Po śmierci Merefina, gdy Nara napisała do niego list z prośbą o pomoc, odpowiedziała jej baronessa Aelfgyth var Sabelrot, matka Merefina, która oskarżyła królową o śmierć syna. To oskarżenie złamało Narę i sprawiło, że poczuła się całkowicie samotna.

W najtrudniejszym momencie życia Nara odnalazła w księdze rodowej informację o swoim wuju, Horiku, bracie jej ojca. Horik, znany w Kapitule jako Horik Kasztanowy, był szanowanym magiem. Gdy Nara spotkała się z nim, okazał się jedyną osobą, która naprawdę ją rozumiała i przejęła się jej losem. To Horik uświadomił Narze, że to ona jest królową i musi się postawić. Dzięki jego pomocy Nara zdołała przemycić Mapldre na bal w Foxbrook, co było początkiem jej buntu przeciwko Godwynie i Wilmaerowi. Horik został powołany do Wysokiej Rady, gdzie jako Starszy Magister skutecznie blokował niektóre reformy, broniąc interesów Nary. Był dla niej nie tylko doradcą, ale i oparciem, które pozwoliło jej odzyskać choć trochę kontroli nad własnym życiem.

Nara, mimo że nosiła imię Ectów, fizycznie bardzo przypominała ród Lynnford, do którego należała jej matka. Miała typową dla Lynnfordów urodę, a gdy zaczęła ubierać się na czarno, kolor ich rodu, plotki o jej bękarcim pochodzeniu przybrały na sile. Gdy Nara, zdesperowana i pozbawiona sojuszników, udała się do Foxbrook, do swojej ciotki Elfridy var Lynnford, Namiestniczki Zachodu, spotkała się z chłodnym przyjęciem. Elfrida obwiniła ją za problemy, jakie rzekomo sprowadziła na rodzinę jej matka, i odmówiła pomocy. Nara opuściła Foxbrook z płaczem, a to upokorzenie pogłębiło jej poczucie osamotnienia. Mimo to, podczas turnieju imienia Lynn, córki Elfridy, Nara pojawiła się w wyzywającej sukni w barwach Lynnfordów, co wywołało skandal i pokazało, jak bardzo różni się od Ectów. Był to jawny bunt przeciwko Godwynie, która starała się kontrolować każdy aspekt jej życia. Jej kuzynka, Lynn nienawidziła Nary za zniszczenie jej turnieju imienia.

Królowa Nara var Ect, znana jako Nara Bogobojna, była władczynią z rodu Ect, która zasiadła na tronie Araulenu. W przeciwieństwie do swoich poprzedników, nie posiadała boskiej mocy, która od wieków była znakiem rozpoznawczym dynastii. Ectowie, jako czempioni Aglosa, dziedziczyli nadprzyrodzone zdolności, które przejawiały się w nadludzkiej sile, strategicznym geniuszu czy proroczych wizjach. U Nary te cechy nie występowały, co stanowiło wyraźny sygnał, że boska przychylność opuściła królewski ród.

Brak boskiej mocy u Nary był szczególnie widoczny w kontekście Królewskiej Korony Ectów, która według tradycji wzmacniała nadprzyrodzone zdolności prawowitego władcy. Nara nosiła jednak replikę korony, a nie oryginał, który został ukryty przez Godwynę. Oryginalna korona, wykonana ze złota i ozdobiona herbami prowincji oraz symbolem słońca, chroniła noszącego przed szaleństwem i manipulacją, a także wspierała prorocze decyzje. Nara, pozbawiona tego artefaktu, nie mogła liczyć na jego ochronę ani wzmocnienie.