Księstwo Casterville

Casterville, będące wasalem Araulenu, uzyskało bardzo korzystne warunki wasalne. Współpraca obu państw opiera się głównie na polu militarnym i gospodarczym. Oba państwa są zobowiązane do wzajemnej pomocy w przypadku najazdu, ale nie muszą dołączać do kampanii, jeśli jedno z nich jest agresorem. Casterville zawsze wspierało arauleńskie podboje finansowo i zaopatrzeniowo.

Prawo Casterville musi być spójne z prawem Araulenu, z kilkoma wyjątkami: księstwo posiada własne sądownictwo, system dziedziczenia władzy, politykę gospodarczą i podatkową oraz wolność wyznaniową, co jest ważne dla wschodnich włości księstwa wyznających Bogów Amarantiańskich. Kupcy urodzeni w Casterville korzystają z licznych ulg podatkowych, mimo historycznie wyższych podatków niż w Araulenie.

Król Araulenu nie może ingerować w dziedziczenie tronu księstwa, które zawsze przechodzi na wybraną dziedziczkę lub najstarszą córkę. Wyjątek stanowi sytuacja niejasności lub sporu, kiedy to król Araulenu, jako senior, może wybrać następczynię spośród kandydatek spełniających wymogi prawne.

Umowa wasalna jest również skomplikowaną umową handlową, dającą kupcom i rodom z Casterville nieograniczony dostęp do arauleńskiego rynku, głównie w handlu zbożem, ziemniakami i żywnością. Araulen ma możliwość pierwokupu żywności po korzystnej cenie, a Casterville zapewnia stały dopływ żywności do królestwa. Wymiana określonej liczby żywności gwarantuje stabilność umowy, co wzbogaciło Casterville i umocniło gospodarkę Araulenu. Umowa gwarantuje również nienaruszalność granic obu państw, co zapewnia stabilność i pokój na ich terytoriach.

Choć przez lata pojawiały się głosy niezadowolenia, obie strony były zadowolone z umowy przez setki lat. Casterville, praktycznie będące częścią Araulenu, zachowuje swoją kulturę i niezależność, a mieszkańcy krainy zawsze czuli się częścią królestwa Araulenu. Obecnie, ze względu na wojnę domową, relacja między oboma państwami jest bardzo niepewna.

Pod rządami Harperów i ich namiestników Flagelanów, Casterville rozwijało rolnictwo i zacieśniało więzi z Araulenem. Lynn var Harper, szukając męża, odrzuciła zaloty króla Hintervoldu, Bastiena de Volaille’a, co niemal wywołało wojnę. W obliczu zagrożenia Lynn została wasalem Araulenu, otrzymując od niego protekcję. Do wojny ostatecznie nie doszło, a wasalizacja zacieśniła więzi z Araulenem, dając Casterville dostęp do jego rynku, co znacznie przyczyniło się do bogactwa księstwa. W trakcie różnych konfliktów i wojen, księstwo zmieniało swoją strukturę i władzę, w tym wprowadzenie wiary w Aglosa przez księżną Catelyn, co jednocześnie wiązało się z przekształceniem rodu Harper w ród Lynnford. Wybucha Wojna Dwóch Róż pomiędzy Lynnfordami a Flagelanami, która zakończyła się małżeństwem i stworzeniem rodu Maravel.

W czasach Drakarii księstwo zostało podbite przez Jimmy’ego Cenwulfa, który powiesił niemalże cały ród Maravel - pozostawia przy życiu jedynie Royce'a var Maravela, którego wciela do Smoczego Korpusu, a w księstwie ustanawia namiestnika, Landana Halverine'a. Namiestnik choć rządzi Casterville rozsądnie, mieszkańcy krainy nigdy go nie zaakceptowali i ciągle pokazywali mu z subtelny sposób, że go nie akceptują. Choć Royce nigdy nie chciał odzyskać tronu i był lojalny wobec Króla Drakarii, mieszkańcy księstwa w trakcie okupacji wierzyli, że ostatni Maravel przybędzie, gdy będzie gotów ich wyzwolić spod okupacji.

W III Wojnie Amarantu Royce ginie, walcząc za Drakarię pod Caldwell, co tworzy problem sukcesji. Król Edgar var Langver wykorzystuje swoje prawo, jako seniora księstwa, do rozwiązanie tego problemu i koronuje Shirley var Lynnford na księżną. Leah var Flagelan, wspierana przez królową Hintervoldu, Renée Clagon, najeżdża Casteville i koronuje się na księżną.

Arauleńczycy nie uznają nowej władczyni, co prowadzi do wojny domowej między rodami Lynnfordów i Flagelanów oraz Szeptanej Wojny między Araulenem i Hintervoldem. Spór pozostaje nierozstrzygnięty, a księstwo jest ogarnięte konfliktem.

Rycerstwo, wzorowane na hintervoldzkim, jest ważną częścią kultury i życia towarzyskiego. Organizowane są liczne turnieje rycerskie, zarówno na skalę księstwa, jak i lokalną. Mimo że mieszkańcy nie słyną ze sztuki wojennej, rycerstwo odgrywa istotną rolę w ich społeczeństwie, a turnieje są popularnym i cenionym wydarzeniem.

Mieszkańcy Casterville preferują wino nad inne napoje, co również jest częścią ich kultury. Ich arauleński temperament szybko daje o sobie znać w przypadku konfliktów. Castervillowie są znani ze swojego lekkiego podejścia do życia, otwartości i gościnności, a także z wyrafinowanej mowy i prezencji. Są bardzo otwarci i gościnni, słynąc ze swojego powiedzenia “zjedz jeszcze trochę ziemniaczków”, co obrazuje ich dziwną chęć nakarmienia swoich gości.

W Casterville organizowana jest cała masa festynów, często organizowanych przez Powierzchniowców, którzy często podróżują przez księstwo i chętnie do niego wracają. Festyny te są ważnym elementem życia społecznego, umacniając więzi i integrując różne grupy mieszkańców.

W Casterville żyją dwie istotne mniejszości - leśne elfy oraz Powierzchniowcy, z czego zdecydowanie większa i bardziej istotna jest ta druga mniejszość. Powierzchniowcy mają ogromny wpływ na kulturę, ale przede wszystkim na życie towarzyskie w księstwie. Leśne elfy również wnoszą swoje unikalne tradycje i zwyczaje, ale to Powierzchniowcy są bardziej zintegrowani z codziennym życiem Casterville.

Gospodarka Casterville opiera się głównie na rolnictwie, a region słynie z wyjątkowo żyznych czarnoziemów. Farmy są skupione wokół rozległych folwarków prowadzonych przez rodziny szlacheckie, co czyni Casterville jednym z najbogatszych państw w regionie. Najważniejsze uprawy to ziemniaki, buraki cukrowe, kukurydza, pszenica, jęczmień, słonecznik, rzepak i soja. Najbardziej znany jest ziemniak Noron, ceniony za aromat, miękkość i pomarańczową barwę. Ten ziemniak jest szczególnie trudny w uprawie i może rosnąć tylko w Zielonej Dolinie, co dodaje mu prestiżu i wartości na rynku.

Casterville pełni kluczową rolę w handlu wewnątrz Amarantu ze względu na swoje strategiczne położenie na głównym trakcie między zachodem a wschodem kontynentu. Kupcy z Casterville handlują z sąsiednimi królestwami oraz za Morzem Zgody, co dodatkowo wzmacnia gospodarkę regionu. Niemniej jednak, Casterville cierpi na brak innych surowców, takich jak stal, węgiel, kamień i drewno, które są importowane głównie z Araulenu oraz Thraegu.

Casterville od zawsze miało dwóch głównych klientów: Araulen oraz Thraeg, chociaż znaczne ilości żywności kupował również Hintervold. Mieszkańcy Casterville pracują także jako rzemieślnicy, zarządcy, rybacy i marynarze. W czasach pokoju, Casterville czerpało ogromne korzyści z umowy wasalnej z Araulenem, która zapewniała nieograniczony dostęp do rynku arauleńskiego oraz stabilność handlową. Umowa ta gwarantowała także nienaruszalność granic, co zapewniało stabilność i pokój na terytoriach obu państw.

W Casterville powstała jedna z pierwszych, zaraz po Hintervoldzie, szkoła magów zwana Kręgiem Zielonych Magów. Nie było to wybitna szkoła, lecz oferowała właściwą edukację dla ludzi z talentem magicznym dla mieszkańców księstwa. Po wasalizacji oraz powstaniu Arauleńskiej Kapituły krąg został włączony do listy szkół organizacji. Obecnie szkoła dzieli się na dwa sektory - publiczny, który finansuje Kapituła i mogą w nim się uczyć wszyscy za darmo oraz prywatna, której poziom jest lepszy, ale wymagania płacenia czesnych. Choć prywatna szkoła w Kręgu Zielonych Magów jest gorsza od uczelni Kapituły na Uniwersytecie Whisperhout lub w Hintervoldzkiej Szkole Magicznej, uczenie się w niej nie wymaga opuszczania księstwa.

Obecnie, po wojnie, gospodarka jest osłabiona, a kraj ubożeje przez trwające walki. Choć zachód i wschód księstwa funkcjonują względnie normalnie, centralna część, gdzie znajdują się najlepsze czarnoziemy, jest objęta intensywnymi walkami. Wiele osadników zginęło, a folwarki zostały spalone, co poważnie wpłynęło na produkcję żywności. Mimo obecnych trudności, mieszkańcy Casterville zawsze czuli się częścią królestwa Araulenu, co wzmacniało ich więzi kulturowe i gospodarcze.

Aglos to bóg sprawiedliwości oraz światła należący do panteonu Świętej Trójcy. Jest utożsamiany z dobrem oraz patronem wojowników, władzy oraz porządku. Jego żywiołem jest ogień. Od czasów wieczności toczy świętą krucjatę przeciwko swojej siostrze Elfrit, którą uosabia jako największe zło. Stworzył mężczyzn i przyjął pod swoją protekcję stworzone przez jego siostrę kobiety, które się jej bały. Dał wszystkim rozumnym możliwość rozmnażania się. Stoi na straży życia, choć często kosztem wywoływania wielu wojen.

Wszystkie castervillskie świątynie Aglosa odpowiadają przed Arauleńskim Kościołem, który znany jest ze swojego zaangażowania w życie polityczne.

Wyznawany jest głównie na zachodzie przez ród Lynnford, miejscową szlachtę oraz dużą część osadników.

Goddejka jest potężną boginią, czczoną głównie w miastach przez uczonych, bogaczy, kupców oraz władców. Należy do panteonu Bogów Amarantiańskich. Przedstawiana jest jako białowłosa, wysoka i smukła kobieta o delikatnych, elfich rysach twarzy i szpiczastych uszach. Jej oczy, wypełnione białym blaskiem, dodają jej aurę nadnaturalnej mocy. Goddejka jest patronką władzy, porządku, bogactwa i manipulacji, a jej wyznawcy skupiają się na zarabianiu pieniędzy, pięknie i poszerzaniu swoich wpływów.

Kościół Goddejki jest silnie zhierarchizowany i wpływowy, kontrolując wiele aspektów politycznego i ekonomicznego życia. Kościół reprezentowany jest przez Białe Panie.

Wyznawana jest głównie na wschodzie, przez ród Flagelan oraz miejscową szlachtę.

Ishatar to bóg kwiatów, plonów, płodności, natury, urodzaju oraz domowego ogniska. Należy do panteonu Bogów Amarantiańskich. Utożsamiany jest również z pracą - zarówno rzemieślniczą oraz umysłową. Hojnie obdarza tych, którzy trudzą się dla dobra społeczności. Pochwala tworzenie dóbr wszelakich oraz współpracę przy ich tworzeniu - od zwykłych wyrobów garncarskich po wielkie budynki. Szczególnie upodobał sobie tych, którzy pracują ciężko, ale mądrze.

Ishatar posiada wiele kaplic oraz świątyń, lecz nie ma jednego scentralizowanego kościoła, a jego kapłani i kapłanki nie uczestniczą w życiu politycznym.

Ishatar wyznawany jest głównie przez prosty lud na wschodzie księstwa oraz część prostego ludu na zachodzie.