Manifest Księżnej Lynnford

Podczas turnieju w Kinlaig z okazji urodzin księcia Hildreda var Fyre. Księżna Shirley var Lynnford z księstwa Casterville, hrabia Taron var Wyndhame z Whisperhout i książę var Fyre, władca Birchton i solenizant, rozmawiali o narastającym zagrożeniu ze strony rodu Flagelan i trwającej w księstwie Casterville wojnie. Księżna prosiła o pomoc, twierdząc, że uzurpatorzy zyskują coraz większe wsparcie, a Hintervold staje się coraz bardziej agresywny we wspieraniu ich. Panujący w Araulenie Król Edgar do tej pory odmawiał pomocy, zasłaniając się negocjacjami i potrzebą dyplomatycznego rozwiązania konfliktu.

Po turnieju księżna Lynnford, Taron i książę var Fyre udali się w podróż na dwór króla Edgara do Starego Armektu. Kiedy dojechali Król ugościł ich wystawną kolacją.

Po wspólnej wieczerzy odbyła się oficjalna audiencja, której świadkami byli dworzanie króla oraz jego Wysoka Rada. Księżna Lynnford opowiedziała o trudach wojny w Casterville oraz haniebnych czynach wspieranego przez Hintervold rodu Flagelan. Król jednak nadal odmawiał pomocy, twierdząc, że tamtejszą wojnę trzeba zakończyć kompromisem, a nie mieczem.

Podczas audiencji wywiązała się kłótnia między księżną Shirley var Lynnford a królem Edgarem var Langverem. Księżna Lynnford wygłosiła manifest z ogromnymi emocjami – w połowie przemówienia zaczęła płakać, a końcówkę wykrzyczała w gniewie. Zwyzywała króla od bękarta i wytknęła mu słabość. Jej słowa były pełne dramatyzmu i wulgaryzmów, co wywołało szok i zdumienie wśród obecnych dworzan. Za te słowa została wyproszona z sali tronowej przez Wicekróla.

Dworzanie byli zszokowani i zaskoczeni gwałtownością oraz wulgaryzmami w przemówieniu księżnej. Wicekról wyprosił księżnę z sali, ale jej słowa odbiły się echem w całym królestwie, zyskując miano Manifestu Księżnej Lynnford. Manifest ten stał się punktem zapalnym dla buntu Tarona var Wyndhame, który wybuchł kilka tygodni później. Księstwo Casterville odwróciło się od króla Edgara, a księżna przestała odpowiadać na jakiekolwiek próby komunikacji, uznając, że król zdradził jej lud. W całym królestwie poparcie dla Króla Edgara var Langvera zaczęło maleć.

• Manifest został spisany oraz rozesłany do wszystkich lordów Araulenu oraz ważniejszych zagranicznych władców;

• Manifest został spisany w kronice Rodu Lynnford;