Kresy

Kresy posiada system władzy, który został odziedziczony z ustroju po ponownym połączeniu Terebychu po jego rozbiciu dzielnicowym. Obecny ustrój jest też adaptacją Arauleńskiego Systemu Prowincjonalnego. Państwo podzielona jest na sześć regionów, które rządzone są przez kniaziów:

• Baryyova, rządzona przez króla Verislava Vovkiva;

• Maiahul, rządzone przez kniazia Lanę Andrijovych;

• Terezan, rządzony przez kniazia Myrodara Levchenko;

• Kamieniogród, rządzony przez kniazia Drogosława Kuzmych;

• Teplislav, rządzony przez kniazia Ozanę Petruk;

• Wrory, rządzone przez kniazia Svitolikę Kostyuk.

Każdy region rządzony jest w sposób autonomiczny i jest własnością Kniazia oraz podlegającego pod jego terytorium Bojarów. Na czele państwa stoi Kniaź Barryovy, stolicy państwa, który jest królem Kresów, lecz jego władza jest ograniczona. Kresowiańskie prawo zakłada, że władza powinna się odbywać poprzez sejm, na poziomie państwo oraz sejmiki, na poziomie regionu. W sejmikach udział bierze Kniaź, jako gospodarz, oraz bojarowie jako obradujący. W sejmie gospodarzem jest król, a obradującymi są kniaziowie. Zadaniem gospodarzy jest organizacja oraz ugoszczenie reszty w trakcie obrad. W czasie głosowania mają taką samą wagę głosu, co reszta uczestników. Niemniej posiadają prawo weta, które przerywa całe głosowanie. Wyjątkiem są czasy wojny, podczas, których gospodarze zyskują możliwość podejmowania samodzielnej decyzji za całą resztę bez zwoływania posiedzenia.

Obecny system powstał za czasów braterskich sejmików, kiedy to tymi ziemiami rządził ród Vorovichów, lecz później został wybity przez władzę Tzaratu Vuldarskiego. Dopiero w trakcie arauleńskiej okupacji z nadania arauleńskiego króla Ealhmunda Wielkiego władzę nad obecnymi Kresami przejął ród Vovkivów. Mimo, że nadanie było od zagranicznego władcy przyjęło się z spotkało akceptacją przez bojarów oraz kniaziów.

Pozycja każdego kniazia, a więc też króla jest dziedziczna. Bojarem są szlachcice z urodzenia lub nadania, którzy posiadają w Kresach ziemię. Bycie bojarem jest konieczne, aby zakupić ziemię w Kresach od innego Bojara, co oznacza, że kupcy oraz przyjezdni nie mają prawa zakupić ziemii na terenie państwa. Bojar, który nie posiada ziemii staje się Magnatą - nadal posiada szlacheckie urodzenie oraz prawo zakupu ziemii, lecz nie może brać udziału w sejmikach. Choć bojarowie handlują ziemią między sobą bardzo rzadko dochodzi do sytuacji, w której bojarowie wyprzedają całą swoją ziemię.

Historia Kresów to opowieść o nieustannej walce o tożsamość, suwerenność i przetrwanie w burzliwych realiach Amarantu. Ich dzieje sięgają czasów królestwa Terebychu, pierwszego vuldarskiego państwa na kontynencie, założonego przez ród Vorovichów około 20 lat po przybyciu Lechitów. Terebych, choć potężny, był targany konfliktami – od secesji Legiomorza, przez wojny z Morbergiem, aż po wewnętrzne podziały. Kluczowym momentem stała się Trzecia Wojna o Kamienie, która zmusiła bojarów do przyjęcia wiary w Aglosa, wywołując bunt ludu wiernego Starym Bogom. To otworzyło drogę do podboju Terebychu przez Tzarat Vuldarski, gdzie nekromanci szybko przejęła władzę, a opór bojarów zakończył się krwawą łaźnią i wymazaniem rodu Vorovichów z historii.

Okupacja tzaratu trwała aż do III Wojny Amarantu, gdy bojarzy dawnego Terebychu, zjednoczeni w nienawiści do nekromantów, przyłączyli się do arauleńskiej inwazji na Półwysep Vuldarski. Po zwycięstwie król Ealhmund Wielki nadał im ziemie, które odtąd nazwano Kresami – zarówno jako "kres" Vuldaru, jak i arauleńskich wpływów. Lyubova Vovkiv, córka bojara-bohatera, negocjowała utworzenie autonomicznego księstwa pod arauleńskim zwierzchnictwem, lecz śmierć króla i wybuch I Wojna Amarantu przekreśliły te plany. Kresy wpadły z powrotem w ręce Tzaratu, by po II Wojnie Amarantu trafić pod okupację Hintervoldu, gdzie doświadczyły brutalnej hintervoldyzacji – systematycznego niszczenia ich kultury i języka.

Przełom nadszedł podczas III Wojny Amarantu, gdy królowa Renée Clagon obiecała Verisławowi Vovkovi niepodległość w zamian za wsparcie jej rewolucji przeciw Drakarii. Choć sama zdradziła tę obietnicę, na Pierwszym Szczycie w Silmaaroonie arauleński król Edgar var Langver wymusił uznanie Kresów jako suwerennego państwa. Dziś Kresy, rządzone przez dynastię Vovkivów, są jedynym powszechnie uznawanym vuldarskim państwem w trakcie trwającej Vuldarskiej Burzy – wojny domowej, która rozdziera ich dawną ojczyznę.

Obecnie Kresy skupiają się na konsolidacji władzy i przygotowaniach do ostatecznej rozprawy z nekromantami z Volokiny. Król Verisław Vovkiv bezkrwawo przyłączył Teplislav i Wrory, negocjuje z Radą Kupiecką Legiomorza, a przede wszystkim dąży do sojuszu z Araulenem. Kluczową przeszkodą jest jednak smok Mapunteon, który swą obecnością przekształcił część Gór Kamiennych w jałowe pustkowia, blokując szlaki handlowe i militarne. Jego pokonanie otworzyłoby drogę do ściślejszej współpracy z Araulenem, który już teraz wspiera Kresy wiedzą (m.in. technologią Ognistego Prochu) i dyplomacją.

Kresy aktywnie uczestniczą w Sojuszu Wolnego Vuldaru razem z Legią Obcych Braci, mając nadzieję zjednoczyć vuldarskie ziemie pod swoim sztandarem. Wewnętrznie kraj funkcjonuje jako unikalna mieszanka vuldarskich tradycji i arauleńskich wpływów, z systemem władzy opartym na sejmikach i sejmach, gdzie kniaziowie i bojarowie decydują o losach państwa. Choć Verisław cieszy się opinią wybitnego władcy, jego decyzje są wypadkową kompromisów między regionami. Kresy stoją dziś na rozdrożu – z jednej strony są nadzieją dla vuldarskiej tożsamości, z drugiej muszą balansować między mocarstwami, by nie podzielić losu Terebychu. Ich przyszłość zależy od tego, czy uda im się pokonać Mapunteona, zjednoczyć Półwysep Vuldarski i obronić swoją suwerenność w coraz bardziej niestabilnym Amarancie.

Kresowianie to naród o silnym duchu, pełnym butności i gotowości do walki, ale równocześnie charakteryzujący się niezwykłą gościnnością i życzliwością wobec innych. Ich historia i kultura są ukształtowane przez wieki trudów i prób, co sprawiło, że stali się niezłomnymi obrońcami swojej ziemi i tradycji.

Butność kresowian wynika z ich długiej historii walki o niezależność i wolność. Od wielu setek lat, Kresy były areną nieustannych konfliktów i potyczek. W obliczu trudności i zagrożeń Kresowianie zawsze stawali gotowi bronić swoich wartości i terytorium. Ich odwaga i determinacja są niezaprzeczalne, a duma z własnej kultury i historii niezachwiana.

Jednak pomimo tej gotowości do walki, Kresowianie są także niezwykle gościnni i życzliwi wobec przybyszów. Ich tradycja gościnności sięga głęboko w przeszłość, kiedy to podróżujący przez te ziemie byli przyjmowani z otwartymi ramionami i hojnie obdarowywani przez swoich gospodarzy. Nawet w obliczu trudnych czasów i niedostatków, Kresowianie zawsze potrafili dzielić się tym, co mieli, z innymi.

Kresowianie są znani z zamiłowania do jedzenia i picia, które stanowi istotną część ich kultury i tradycji społecznych. Ich kuchnia jest bogata w smaki i aromaty, łącząc wpływy różnych kultur i regionów. Kuchnia kresów bazuje bardzo mocno na tradycyjnej vuldarskiej, która w Amarancie uchodzi za bardzo swojską. Choć nie zdobywa salonów, jest ceniona przez podróżników, przede wszystkim za swoją przystępność.

Jedzenie w społeczności kresowskiej jest często okazją do spotkań rodzinnych i przyjacielskich. Stoły uginające się pod ciężarem potraw są symbolem hojności i gościnności, które są głęboko zakorzenione w kulturze kresowej. Niezależnie od okazji, jedzenie jest zawsze obfite, a każdy gość jest witany z otwartymi ramionami i obdarowywany najsmaczniejszymi daniami.

Wraz z jedzeniem idzie również picie, a alkohol odgrywa istotną rolę w życiu społeczności kresowskiej. Wiele tradycyjnych świąt i uroczystości jest obchodzonych z udziałem alkoholu, który jest traktowany jako sposób na celebrację i wspólną radość. Wóda, nalewki, piwo - każdy znajdzie coś dla siebie w bogatej ofercie kresowskich trunków.

Społeczeństwo Kresów opiera się na złożonym systemie stanowym, z dominującą rolą szlachty. Jednakże, wzrastająca centralizacja władzy oraz wpływy zachodnie sprawiają, że coraz bardziej rysuje się różnica między zamożną magnaterią a resztą szlachty oraz innymi klasami społecznymi, takimi jak mieszczanie czy chłopi. Niepokój w społeczeństwie wynika również z rosnącej presji ze strony sąsiadujących mocarstw oraz napięć między różnymi frakcjami politycznymi.

Kultura Kresów znajduje się w dużej mierze pod wpływem zachodnich trendów, zwłaszcza z Araulenu oraz Silmaaroonu. Ten fakt przynosi ze sobą rozwój nauki oraz edukacji. Powstają liczne towarzystwa naukowe, akademie i szkoły, co przyczynia się do rozwoju intelektualnej elity w kraju.

Kultura dworska odgrywa istotną rolę, choć już nie tak dominującą jak w Terebychu. Dwory magnackie są nadal miejscem spotkań elit, gdzie odbywają się dyskusje na temat polityki, sztuki i nauki, ale coraz większe znaczenie zaczynają odgrywać również salony literackie i debaty publiczne.

Religia nadal ma duży wpływ na życie społeczne i kulturalne Kresów. Religijnie społeczeństwo podzielona jest między kultem Aglosa oraz Starych Bogów, ale istnieje niepisana umowa społeczna dotycząca szacunku wobec wyznawców innych religii, aby nie powtórzyła się sytuacja z przeszłości.

Obok dominującej szlachty, istotną rolę w społeczeństwie Kresów odgrywa mieszczaństwo oraz chłopi.

Mieszczaństwo, czyli warstwa mieszczan zajmujących się handlem, rzemiosłem i usługami, stanowi ważny element życia miejskiego. Mieszczanie, choć często pozbawieni wielu praw politycznych i społecznych, odgrywają istotną rolę w gospodarce kraju. Ich działalność handlowa przyczynia się do rozwoju miast i wymiany handlowej zarówno na poziomie krajowym, jak i międzynarodowym. Ponadto, mieszczaństwo jest również środowiskiem, w którym rozwija się kultura, nauka i sztuka. Mieszczanie zakładają teatry, organizują wystawy artystyczne oraz wspierają rozwój nauki i edukacji poprzez fundowanie szkół i uczelni.

Natomiast chłopi, stanowiący większość społeczeństwa wiejskiego, często znajdują się w trudnej sytuacji społeczno-ekonomicznej. Przeważająca większość chłopów pracuje na roli jako poddani pańszczyźniani, co oznacza, że są zobowiązani do pracy na rzecz swojego właściciela ziemskiego i często nie posiadają własnej ziemi ani majątku. Ich warunki życia są trudne, a możliwości awansu społecznego ograniczone. Chłopi borykają się z ubóstwem, ciężką pracą na roli oraz często brakiem dostępu do edukacji i opieki zdrowotnej.

Kresy posiadają też swoją mniejszość elficką, w tym dwa klany - Klan Srebrnych Łez oraz Klan Zaklętego Bagna. Niemniej elfy nie posiadają żadnych unikatowych praw, lecz są traktowani na równi z resztą społeczeństwa. Są też oczywiście miejskie elfy, lecz jest to marginalna grupa społeczna. Choć elfy wyróżniają się kultywowaniem swojej własnej kultury, zamieszkują swoje klany od czasów Terebychu i czują się częścią krajobrazu Kresów. W przeszłości wspierali lokalnych vuldarów w walce z nekromantami.

Rolnictwo jest kluczowym sektorem gospodarki Kresów. Ogromna część społeczeństwa pracuje na roli, a produkcja rolno-spożywcza stanowi główne źródło dochodu dla wielu rodzin. System pańszczyzny, który nadal funkcjonuje, ogranicza jednak efektywność produkcji rolniczej i uniemożliwia chłopom swobodne dysponowanie swoim czasem i zasobami.

Handel również odgrywa istotną rolę w gospodarce. Miasta, zwłaszcza te położone przy głównych szlakach handlowych, rozwijają się jako centra handlowe i rzemieślnicze. Kresy biorą aktywny udział w międzynarodowej wymianie handlowej, co przyczynia się do wzrostu gospodarczego kraju. Jednakże, brak dostępu do morza ogranicza rozwój handlu morskiego. Dodatkowo handel jest mocno utrudniony przez wojnę w Casterville na północy oraz Pustkowia Mapunteona na zachodzie. W Kresach rozwija się też handel rzeczny.

Przemysł w Kresach jest stosunkowo słabo rozwinięty w porównaniu do innych krajów Amarantu. Istnieją pewne ośrodki przemysłowe, ale ogólnie rzecz biorąc, przemysł działa na niewielką skalę. W tej sytuacji pomaga fakt, że Kresy uzyskały możliwość produkowania prochu strzelniczego, co jest ogromną szansą zarówno na rozwój gospodarczy oraz modernizację armii.

Mimo wszystkich trudności, podejmowane są próby reformowania gospodarki i poprawy sytuacji ekonomicznej kraju. Wprowadzane są pewne reformy, takie jak modernizacja rolnictwa czy rozwój infrastruktury drogowej, ale wiele z tych inwesytycji wymaga czasu.

Ogłoszone przez arauleńskiego króla Edgara var Langvera polowanie na smoka, jeśli się uda, odblokuje kluczowy szlak handlowy dla Kresów i pozwoli krajowi wreszcie odetchnąć oraz w pełni otworzyć się inwestycje z zachodu.

Po Trzeciej Wojnie o Kamienie Terebych został zmuszony do przyjęcie wiary w Aglosa. Doprowadziło to do konfliktu między bojarami, którzy się do tych zmian zastosowali i prostym ludem, który obstawał przy Starych Bogach, którzy zyskali miano Starych Bogów.

Polityka zagraniczna Kresów to skomplikowana sieć sojuszy, animozji i strategicznych manewrów, ukształtowana przez burzliwą historię oraz geopolityczne położenie tego państwa. Kresy, choć stosunkowo młode jako niepodległe królestwo, już zdążyły wytyczyć wyraźne kierunki w swoich relacjach z sąsiadami i potęgami Amarantu. Ich działania na arenie międzynarodowej są wypadkową dumy narodowej, pragnienia bezpieczeństwa oraz chęci wykorzystania szans rozwojowych.

• Andarven Coir'is'nel Nävinor

• Sorokin Fyodorovich

• Verisław Vovkiv

• Yaropełk Vovkiv

• Kresy inspirowane są Rusią Kijowską oraz Polską szlachecką.