Godgifu var Graven,

Godgifu Sroga

Godgifu przyszła na świat, w czasach, gdy centralny Amarant podzielony był na sześć niezależnych księstw Heptarchii Arauleńskiej, a jej rodzinne Wschodnie Whisperhout stanowiło jedno z nich. Wychowywała się na dworze swojego ojca, Dunnere Budowniczego, władcy znanego z umiłowania pokoju, dyplomacji i wznoszenia trwałych struktur. Od najmłodszych lat wykazywała jednak temperament odmienny od ojcowskiego, przejawiając nieprzeciętne zdolności strategiczne i zamiłowanie do sztuki wojennej, co z czasem miało uczynić z niej najlepszą dowódczynię swojego pokolenia w całym Whisperhout.

W wieku szestanstu lat urodziła syna, Agilberta, a piętnaście lat później na świat przyszła jej wnuczka, Saewara. Rok po narodzinach Saewary, zmarł ojciec Godgifu, Dunnere. Godgifu, jako jego najstarsza córka, przejęła wówczas władzę i stanęła na czele rodu Graven, stając się panią Wschodniego Whisperhout.

Zaledwie rok po objęciu rządów, wybuchł konflikt, który na zawsze zmienił losy Godgifu i jej księstwa. Na granicy z sąsiednim Księstwem Morbergu, w dolinie między górami, ród Graven odkrył bogate złoża złota i założył tam kopalnię. Władcy Morbergu, ród Morberg, uznali to za pretekst do najazdu, rozpoczynając trwającą dwanaście lat, niezwykle krwawą wojnę, zwaną Wojną Podjazdu Kamiennego.

Siły Gravenów okazały się zbyt słabe, by samodzielnie stawić czoła najeźdźcom. W obliczu zagrożenia Godgifu zdołała jednak zawiązać sojusz z innymi potężnymi rodami Whisperhout. Do walki solidarnie stanęli Sabelrotowie, Windbloomowie oraz Ectowie. Przez kolejne lata Godgifu dowodziła połączonymi siłami, wykazując się nieprzeciętnym talentem taktycznym i determinacją. Wojna toczyła się głównie w formie wyniszczających potyczek i nagłych napadów.

Wojnę Podjazdu Kamiennego zakończyła osobiście Godgifu, kiedy w decydującej bitwie starła się z przywódczynią wrogów, księżną Edwen var Morberg i pozbawiła ją życia. Śmierć władczyni Morbergu złamała opór najeźdźców i zapewniła Whisperhout zwycięstwo. Kopalnia złota w spornym rejonie pozostała pod ich kontrolą, cementując potęgę i bogactwo rodu.

Ten militarny triumf okupiony został jednak straszliwą ceną. Dwanaście lat nieustannej, brutalnej wojny głęboko odcisnęło się na psychice Godgifu. Po zakończeniu konfliktu zaczęła popadać w obłęd. Wszędzie doszukiwała się wrogów i spisków, żyjąc w ciągłym, paraliżującym strachu o własne życie. Jej obsesja na punkcie bezpieczeństwa przybrała monstrualne rozmiary. Wprowadziła prawo, które pod karą śmierci zakazywało poddanym posiadania jakiejkolwiek ostrej broni czy narzędzia, widząc w każdym nożu czy siekierze potencjalne narzędzie zamachu na swoją osobę.

Szaleństwo Godgifu osiągnęło swój tragiczny szczyt, kiedy ogarnięta chorobliwym gniewem i przekonaniem, że jej własny syn, Agilbert, knuje przeciwko niej, zabiła go. Dopiero po dokonaniu czynu ogarnęła ją straszliwa świadomość tego, co zrobiła. Według przekazów, całą noc spędziła, trzymając martwe ciało Agilberta przytulone do piersi i zawodząc z rozpaczy.

Dwa lata później, Godgifu zmarła. Bezpośrednią przyczyną śmierci było otrucie. Choć w chwili jej zgonu sprawca pozostawał nieznany, w późniejszych latach odnaleziono liczne dowody wskazujące, że truciznę podała jej wnuczka, Saewara, córka zamordowanego Agilberta. Po śmierci babci Saewara var Graven natychmiast przejęła władzę nad Wschodnim Whisperhout, nie ogłaszając po zmarłej władczyni żałoby, co wielu uznało za potwierdzenie jej winy.