Wielka Bitwa o Silmaaroon

Nadeszła przewrotna chwila, gdy na horyzoncie pojawiły się majestatyczne żagle kalladańskiej floty. W odpowiedzi, flotylla Silmaaroonu wyruszyła w morze, rozpoczynając epicką bitwę na falach pomiędzy Imperium a wolnym miastem. Wykorzystując chwilę, gdy znaczna część sił obronnych opuściła miasto, Aulus rozpoczął zasadzkę, uderzając na plecy przeciwnika. Wzmocnione przez podziemne siły Kalladańczyków, wojska Aulusa szybko zdobyły przewagę w mieście. Tymczasem, na morzu do kalladańskiej floty dołączyła druga, jeszcze większa flota, co zdecydowanie przywróciło przewagę stronie kalladańskiej.

Pomimo tej klęski, wojska Silmaaroonu nie mogły wycofać się za mury miasta, gdyż drogę ucieczki odcięli im Kalladańczycy z podziemia, zajmując całe wybrzeże. Sytuacja wydawała się beznadziejna dla obrońców Silmaaroonu.

W międzyczasie, w innej części miasta, Aulus Cloelius rozpoczął kolejną fazę swojego planu, która miała decydujące znaczenie dla przebiegu bitwy. Korzystając z paktu z mrocznymi siłami, Aulus przywołał potężnego demona, a następnie pochłonął jego moc za pomocą rytuału pijawki. Jego ogromna moc doprowadziła do dramatycznych skutków — z ziemi wyrosły gigantyczne kryształowe filary, które mieszkańcy później nazwali Złymi Szponami. Struktury te, oprócz niszczenia okolicznych budynków, stały się symbolicznym piętnem na krajobrazie miasta.

Celem Aulusa było tajemnicze Wzgórze Dziedzictwa. Choć jego dokładne intencje pozostają nieznane, miejsce to owiane jest tajemnicą państwową i wzbudza liczne spekulacje. Niektórzy sugerują, że mógł szukać ukrytej broni lub starożytnego artefaktu.

Na drodze Aulusa stanęło jednak trzech kapłanów, reprezentujących różne aspekty Świętej Trójcy:

• Ulthar var Faqua, Słoneczny Kapłan Aglosa,

• Urien, Błękitny Kapłan Aglosa,

• apostata Kilian, działający w imieniu Elfrit.

W obliczu rosnącego zagrożenia trójka duchownych wspólnie przeprowadziła skomplikowany rytuał łączący moc wszystkich trzech bogów Świętej Trójcy. Rytuał ten okazał się na tyle potężny, że dosłownie zmiótł Aulusa z powierzchni ziemi.

Pomimo pokonania Aulusa, skutki jego działań pozostały. Złe Szpony, wielkie kryształowe stalagmity, wyrosłe z podziemia, stały się nie tylko świadectwem bitwy, ale i trwałym symbolem traumy miasta. Wzgórze Dziedzictwa zaś pozostaje otoczone aurą tajemnicy, przyciągając zarówno badaczy, jak i śmiałków pragnących poznać jego sekrety.

Nawet po upadku przywódcy, kalladańskie podziemie kontynuowało walkę, dowodzone przez wprawnych generałów wybranych przez Aulusa, którzy mogli prowadzić działania bez jego bezpośredniej ingerencji. Pomimo tego, że Kalladan mógłby być może wygrać bitwę, pojawiło się nieoczekiwane wsparcie: od południa nadeszły statki kirlańskie, a z wschodu, przez góry, dotarła armia armekcka.

Walki trwały kolejne dwa dni, podczas których port został doszczętnie zniszczony, a miasto poniósło ciężkie straty zarówno w wyniku walk, jak i zniszczeń spowodowanych magicznymi filarami. Silmaaroon zamienił się w ruinę. Królestwa Amarantu poniosły ogromne straty, tracąc o połowę więcej żołnierzy, w tym większość armii Silmaaroonu, ćwierć floty Kirlan oraz połowę wojsk Armektu.

Mimo że teoretycznie Królestwom Amarantu udało się zniszczyć wojska wroga oraz odbić miasto, Kalladańczycy, uważają tę bitwę za swoje wielkie zwycięstwo.

Jedną z najbardziej intrygujących kwestii jest fakt, że spośród trzech kapłanów biorących udział w rytuale tylko Kilian, apostata działający w imieniu Elfrit, nie przeżył ceremonii. Oficjalna wersja głosi, że rytuał był ekstremalnie wyczerpujący, a Kilian jako reprezentant najmroczniejszej z bogiń miał największy udział w zniszczeniu Aulusa, co przypłacił życiem. Jednak krytycy sugerują, że mogło być inaczej. Niektórzy badacze i mieszkańcy miasta podejrzewają, że Kilian w rzeczywistości był uwolnionym apostatą, który stał się zbyt potężny i niebezpieczny, by pozostawić go przy życiu, a jego śmierć była bardziej wynikiem działań kapłanów niż samego rytuału.

Drugim poważnym zarzutem wobec władz miasta jest absolutne wyłączenie Wzgórza Dziedzictwa spod zagranicznej jurysdykcji. Po bitwie wiele zagranicznych sił, w tym Zakon Gregoriański i wojska Araulenu, które brały czynny udział w obronie miasta, wystąpiło o możliwość zbadania miejsca rytuału. Żaden z tych wniosków nie został rozpatrzony pozytywnie, co wzbudziło podejrzenia o ukrywanie ważnych informacji. Obrońcy decyzji twierdzą, że Wzgórze było strategicznie i kulturowo zbyt ważne, by dopuścić obce siły, ale dla wielu międzynarodowych obserwatorów wywołało to jedynie podejrzenia o manipulację.

Początkowo władze Silmaaroonu ogłosiły, że Aulus Cloelius zginął w wyniku rytuału. Jednakże lokalna ludność zaczęła domagać się publicznego spalenia jego ciała na rynku, co miało ostatecznie przypieczętować jego śmierć i stanowić symboliczne zwycięstwo nad Kalladanem. W odpowiedzi na te żądania, władze zmieniły wersję wydarzeń, twierdząc, że rytuał “zmiótł Aulusa z powierzchni ziemi”, co uniemożliwiło odnalezienie jego ciała. Ta nagła zmiana wzbudziła wątpliwości i jeszcze bardziej rozgrzała spekulacje o prawdziwym przebiegu rytuału.

Jeszcze więcej pytań pojawiło się po niewyjaśnionej śmierci Ulthara var Faqua, Słonecznego Kapłana Aglosa, który był jednym z trzech kapłanów obecnych na Wzgórzu. Zmarł on niespełna rok po bitwie w tajemniczych okolicznościach. Choć oficjalne raporty milczą na temat szczegółów, wiele osób spekuluje, że mógł on zostać uciszony, aby zapobiec ujawnieniu prawdy o rytuale. Fakt, że jedyny pozostały przy życiu kapłan, Urien, całkowicie wycofał się z życia publicznego, tylko potęguje podejrzenia.