Krwawica

Krwawica początkowo rozwija się powoli, co sprawia, że trudno ją wykryć we wczesnym stadium. Pierwsze objawy są często mylone z wyczerpaniem, przemęczeniem lub zwykłą infekcją. Zainfekowani zaczynają odczuwać:

• Bóle głowy – początkowo umiarkowane, ale z czasem stają się bardziej intensywne i pulsujące.

• Zawroty głowy i dezorientację – krótkotrwałe epizody zaburzeń równowagi oraz problemy z koncentracją.

• Zmęczenie – ogólne osłabienie ciała, nawet przy minimalnym wysiłku.

W tej fazie osoby zarażone wciąż mogą normalnie funkcjonować, a objawy są na tyle niejednoznaczne, że rzadko wiąże się je z Krwawicą.

W drugiej fazie choroba gwałtownie przyspiesza, a jej objawy stają się widoczne i coraz bardziej przerażające. Chorzy zaczynają doświadczać charakterystycznych symptomów Krwawicy:

• Krwawienie z oczodołów – krew sączy się z oczu chorych, co jest najbardziej rozpoznawalnym objawem choroby. Krwawienie nasila się przy każdym wysiłku, zwłaszcza magicznym.

• Nasilone bóle głowy – stają się prawie nie do zniesienia, uniemożliwiając normalne funkcjonowanie.

• Pęknięcia na skórze – na ciele zaczynają pojawiać się drobne pęknięcia, z których sączy się krew. Pęknięcia powiększają się z czasem, tworząc krwawiące rany.

• Zaburzenia psychiczne – chorzy stają się drażliwi, agresywni i skrajnie nerwowi. Często cierpią na halucynacje i ataki szału, co czyni ich coraz bardziej niebezpiecznymi dla otoczenia.

W tej fazie choroba jest już bardzo zaraźliwa, a osoby zarażone stają się nie tylko zagrożeniem dla siebie, ale i dla innych. Zwykłe próby leczenia, zarówno magiczne, jak i medyczne, przynoszą jedynie krótkotrwałą ulgę.

Ostatnia faza Krwawicy prowadzi do całkowitej degradacji ciała i umysłu chorego, przemieniając go w Splugawionego – bezmyślne, agresywne monstrum. Objawy tej fazy to:

• Pełna utrata człowieczeństwa – chory traci zdolność do myślenia, komunikowania się i rozpoznawania bliskich. Staje się dziką, bezmyślną bestią, atakującą wszystko, co żywe.

• Zniekształcenie ciała – skóra jest pokryta licznymi, krwawiącymi pęknięciami, a rany nie goją się. Krwawienie nasila się, prowadząc do wyniszczenia organizmu.

• Agresywne zachowania – Splugawieni atakują innych bez względu na okoliczności, kierując się instynktowną potrzebą destrukcji. W stanie szału atakują zarówno ludzi, jak i zwierzęta.

W tej fazie Splugawieni są izolowani lub eliminowani, ponieważ nie istnieją żadne znane metody ich wyleczenia. Z powodu ich agresji, próby leczenia są niezwykle niebezpieczne.

Czas trwania poszczególnych faz zależy od indywidualnych predyspozycji oraz poziomu magicznej wrażliwości chorego. U magów choroba postępuje znacznie szybciej, ponieważ Krwawica atakuje ich wewnętrzną energię magiczną, przyspieszając wszystkie procesy degradacyjne. Zwykłe osoby, o niższym poziomie magicznej energii, przechodzą chorobę wolniej, lecz ostateczny skutek pozostaje nieunikniony.

Krwawica rozprzestrzenia się nie tylko fizycznie, ale również magicznie. Choroba wykorzystuje wewnętrzną energię magiczną żywych istot jako nośnik, co czyni ją wyjątkowo trudną do opanowania. Próby leczenia za pomocą magii nie tylko zawodzą, ale mogą również pogarszać sytuację, przyspieszając postępy choroby.

Krwawica może rozprzestrzeniać się poprzez kontakt z zakażoną śliną. Największe ryzyko występuje, gdy zakażony kaszle, kicha lub krzyczy w bliskiej odległości od innych osób. Nawet bez bezpośredniego kontaktu, drobne cząsteczki zakażonej śliny mogą przedostać się do organizmu zdrowej osoby przez drogi oddechowe lub błony śluzowe (oczy, nos, usta).

Choroba rozprzestrzenia się również przez kontakt z zakażoną krwią. Nawet najmniejszy kontakt z krwią chorego może prowadzić do zarażenia, co sprawia, że opieka nad zakażonymi oraz walka ze Splugawionymi jest niebezpieczna. Ryzyko zakażenia przez krew jest największe w sytuacjach takich jak:

• Kontakt z otwartymi ranami lub krwawiącymi pęknięciami chorego.

• Ugryzienia lub zadrapania przez Splugawionych, których krew jest pełna patogenu.

• Wspólne używanie ostrych narzędzi (np. broni) bez ich odpowiedniego odkażenia.

Krwawica może przenosić się również poprzez transfuzję krwi, co dodatkowo utrudnia medykom leczenie.

Jednym z mniej oczywistych, ale bardzo groźnych sposobów rozprzestrzeniania Krwawicy jest kontakt płciowy. Bliski kontakt intymny z osobą zakażoną, nawet w początkowych stadiach choroby, może prowadzić do zarażenia. Ponieważ początkowe objawy Krwawicy są subtelne, wielu zarażonych nie zdaje sobie sprawy, że są nosicielami, co prowadzi do przypadkowego zarażania kolejnych osób.

Magiczna natura Krwawicy stanowi dodatkowe wyzwanie w jej opanowaniu. Choroba nie tylko przenosi się drogą fizyczną, ale także infekuje talent magiczny żywych istot. Patogen wykorzystuje wewnętrzną energię magiczną nosiciela jako nośnik, co sprawia, że osoby o wysokim poziomie energii magicznej (szczególnie magowie) są bardziej podatne na infekcję, a u nich choroba rozwija się szybciej i gwałtowniej. Co więcej, Krwawica może przyspieszyć swoją transmisję w obecności aktywnej magii, co oznacza, że używanie zaklęć w pobliżu zakażonych lub w obszarach o wysokim natężeniu magii może pogłębiać rozprzestrzenianie się zarazy.

Infekowanie wewnętrznej magii sprawia również, że Krwawica jest tak trudna do wyleczenia. Większość uzdrowicielskich zaklęć, zamiast pomagać, może wzmocnić chorobę, ponieważ patogen czerpie energię z prób magicznej interwencji. Z tego powodu tradycyjne metody leczenia magicznego zawodzą, co dodatkowo pogłębia grozę tej choroby.

Choroba rozprzestrzenia się gwałtownie w obszarach, które zostały opanowane przez Splugawionych. Te miejsca, znane jako Zgory, są terenami całkowicie zdominowanymi przez Krwawicę. Kiedy infekcja osiąga swój szczyt, miasta, osady, a czasem całe regiony zostają przekształcone w Zgorze – martwe strefy, w których zainfekowani, w końcowej fazie choroby, zamieniają się w agresywne, bezmyślne monstra.

Zgory są nie tylko strefami wysokiego zagrożenia, ale również epicentrami choroby, które stanowią źródło dalszej transmisji Krwawicy. Próby wejścia do tych obszarów w celu ich oczyszczenia często kończą się tragedią, ponieważ nawet niewielki kontakt z zarażonymi może być śmiertelny. W miarę jak Krwawica przekształca te tereny, Zgorze stają się obszarami, których społeczeństwo unika, a próby odzyskania tych miejsc są niezwykle rzadkie i kosztowne.

Po wybuchu pierwszej epidemii Krwawicy w Hintervoldzie, władze królestwa zareagowały szybko i zdecydowanie. Królowa Renée Clagon powołała sztab medyków oraz magów, którzy podjęli się walki z chorobą. Dzięki stworzeniu stref kwarantanny i surowym środkom izolacyjnym, udało się ograniczyć rozprzestrzenianie choroby, zanim objęła ona cały region. Magia lecznicza, w połączeniu z tradycyjnymi metodami medycznymi, okazała się skuteczna w większości przypadków.

Magowie specjalizujący się w uzdrawianiu odkryli, że za pomocą silnych zaklęć oczyszczających można było powstrzymać rozwój choroby, a nawet całkowicie ją wyeliminować u zarażonych. W ciągu kilku miesięcy większość chorych zmarła z powodu zaawansowanego stadium choroby lub została wyleczona dzięki odpowiednim interwencjom magicznym. Wydawało się, że Krwawica została całkowicie pokonana, a region powrócił do względnej normalności.

Jednak, pomimo tego sukcesu, w niewyjaśniony sposób choroba przetrwała. Powszechnie uważa się, że jeden z nosicieli choroby, który nie wykazywał wyraźnych objawów, opuścił kwarantannę i przeniósł Krwawicę do Marchii Dunham w Lidze Srebrnomarchijskiej. To właśnie tam, w jaskiniach Marchii, choroba znalazła swoje nowe siedlisko, przetrwała i w końcu zmutowała.

W odpowiedzi na późniejsze, zmutowane formy Krwawicy, Królowa Renée Clagon znowu stanęła na czele walki z tą zarazą, tym razem z pomocą znacznie bardziej zaawansowanych środków. Po pojawieniu się mutacji Krwawicy w Marchii Dunham, zespół medyków z Hintervoldu, wspierany przez bogate rody królestwa, opracował dekokt nazwany Veragard. Chociaż Veragard nie jest w stanie całkowicie wyleczyć Krwawicy, znacząco spowalnia rozwój choroby, pozwalając zainfekowanym na względnie normalne funkcjonowanie przez dłuższy czas.

Dekokt działa poprzez stabilizację procesów w ciele, które prowadzą do degeneracji tkanek i charakterystycznych objawów Krwawicy, takich jak krwawienie z oczodołów i pęknięcia na skórze. Regularne stosowanie Veragardu może niemal całkowicie zatrzymać postęp choroby, ale tylko na czas trwania kuracji. Odstawienie specyfiku prowadzi do natychmiastowego powrotu objawów i gwałtownego pogorszenia stanu zdrowia chorego.

Niestety, Veragard ma poważne skutki uboczne. Jest silnie uzależniający, a osoby, które zaczną go stosować, stają się od niego uzależnione fizycznie i psychicznie. Dodatkowo, dekokt jest niezwykle kosztowny i trudny do zdobycia, co sprawia, że dostęp do niego mają jedynie najbogatsi i najbardziej wpływowi mieszkańcy Amarantu.

W obliczu narastającego zagrożenia Krwawicą, Kapituła Amarantu, międzynarodowa organizacja magów, zainicjowała powołanie międzynarodowego sztabu lekarzy, którego celem było znalezienie ostatecznego lekarstwa na chorobę. Sztab ten działa pod przewodnictwem Gofreka Threrebara, zamorskiego lekarza i wielebnego profesora Kolegium Midennhüten – jednej z najbardziej renomowanych uczelni medycznych i magicznych. Sztab powszechnie nazywany jest Konsylium Ocalenia.

Konsylium Ocalenia składa się z wybitnych medyków, uzdrowicieli, alchemików i magów z całego Amarantu, którzy współpracują w celu zrozumienia natury Krwawicy oraz opracowania skutecznej metody leczenia. Chociaż pierwsze próby stworzenia lekarstwa nie przyniosły przełomu, zespół nie ustaje w wysiłkach, badając zarówno magiczne, jak i naturalne środki zaradcze. Swoją siedzibę Konsylium ma w Silmaaroonie.

Jednym z najważniejszych wyzwań dla sztabu jest magiczny charakter choroby, który utrudnia tradycyjne metody leczenia. Wciąż prowadzone są badania nad sposobami oczyszczenia wewnętrznej energii magicznej pacjentów, bez pogłębiania infekcji.

Chociaż Dekokt Veragard oferuje czasową ulgę w walce z Krwawicą, jego dostępność jest ograniczona. Rzadkość ziół potrzebnych do produkcji dekoktu sprawia, że jest on niezwykle trudny do zdobycia. Większość roślin wykorzystywanych do jego produkcji rośnie w odległych i trudno dostępnych regionach świata, a ich zbieranie wymaga ogromnych nakładów finansowych i czasu.

Dodatkowo, proces przygotowania Veragardu jest skomplikowany i czasochłonny, co powoduje, że produkcja jest ograniczona, a ceny specyfiku nieosiągalne dla zwykłych ludzi. Tylko najbogatsi i najbardziej wpływowi mieszkańcy Amarantu mogą sobie pozwolić na regularne zażywanie dekoktu, co pogłębia nierówności społeczne. Dla większości społeczeństwa Krwawica pozostaje wyrokiem śmierci, a Veragard – symbolem luksusu zarezerwowanego dla elity.

W tej sytuacji Konsylium Ocalenia pozostaje jedyną nadzieją na opracowanie bardziej dostępnego i trwałego rozwiązania, jednak droga do odkrycia lekarstwa wciąż jest długa i pełna trudności.

Krwawica, mająca silny związek z magią, wpłynęła na relacje między magami a resztą społeczeństwa. W początkowej fazie epidemii magowie byli uznawani za bohaterów, ponieważ zaklęcia uzdrawiające okazały się skuteczne w walce z chorobą. Jednak po mutacji Krwawicy, magia przestała działać, a w wielu przypadkach wręcz pogłębiała rozwój choroby, co spowodowało, że społeczeństwo zaczęło patrzeć na magów z nieufnością.

W niektórych regionach Amarantu, zwłaszcza tam, gdzie choroba szerzyła się najszybciej, takich jak Casterville i Vuldar, magowie zaczęli być oskarżani o celowe rozprzestrzenianie zarazy, co przyczyniło się do powstawania teorii spiskowych. Mimo że Kapituła Amarantu – międzynarodowa organizacja magów – aktywnie wspierała prace nad leczeniem Krwawicy, wielu ludzi zaczęło unikać magów, obawiając się, że ich obecność może przyczynić się do dalszego rozprzestrzeniania choroby.

Krwawica uwidoczniła i pogłębiła nierówności społeczne w Amarancie. Opracowany przez sztab medyków z Hintervoldu dekokt Veragard spowalnia rozwój choroby, ale jego dostępność jest bardzo ograniczona. Proces produkcji Veragardu jest skomplikowany, a składniki – niezwykle rzadkie, co sprawia, że specyfik jest dostępny jedynie dla najbogatszych i najbardziej wpływowych mieszkańców. Elity, które mogą sobie pozwolić na regularne stosowanie dekoktu, mają szansę przetrwać epidemię w relatywnie dobrym zdrowiu.

Tymczasem zwykli ludzie pozostają bez ochrony, co prowadzi do rosnącej frustracji i zamieszek w miastach, gdzie informacja o dostępności Veragardu dla elit wywołuje gniew. W wielu regionach dochodzi do protestów przeciwko bogatym, którzy są w stanie zabezpieczyć swoje zdrowie kosztem reszty społeczeństwa. Przepaść między bogatymi a biednymi stale się powiększa, prowadząc do destabilizacji społecznej, której skutki mogą być długofalowe.

Reakcje poszczególnych państw Amarantu na wybuch epidemii Krwawicy były zróżnicowane. W Hintervoldzie, gdzie choroba po raz pierwszy się pojawiła, władze zareagowały szybko i zdecydowanie. Dzięki natychmiastowemu wprowadzeniu stref kwarantanny oraz wsparciu magicznemu i medycznemu, epidemia została opanowana, a choroba wydawała się być pokonana. Jednak zmutowana Krwawica, która później pojawiła się w Marchii Dunham w Lidze Srebrnomarchijskiej, okazała się znacznie bardziej niebezpieczna.

Choć Liga Srebrnomarchijska nie zlekceważyła zagrożenia, nie była w pełni przygotowana na wybuch tak potężnej epidemii. Brak wykwalifikowanego personelu medycznego i magicznego w pierwszych tygodniach epidemii sprawił, że choroba szybko się rozprzestrzeniła. Władze Ligi podjęły jednak zdecydowane działania, izolując Marchię Dunham od reszty państwa, co ograniczyło rozprzestrzenianie się choroby. Mimo to, izolacja nie była w stanie całkowicie powstrzymać Krwawicy, która, po wybuchu epidemii w Lidze Srebrnomarchijskiej, zaczęła pojawiać się na całym kontynencie.

Obecnie sytuacja w Lidze jest stabilna, jednak wybuch epidemii wywołał poważny kryzys polityczny i gospodarczy. Izolacja Marchii Dunham zapobiegła dalszemu rozprzestrzenianiu się choroby w tym regionie, ale wiele innych obszarów Ligi zmaga się z brakiem zasobów medycznych i rosnącymi napięciami społecznymi. Wpływ choroby na Ligę jest odczuwalny w każdej warstwie społeczeństwa, a polityczne frakcje w państwie zaczynają coraz bardziej się różnić w kwestii zarządzania kryzysem.

W regionach ogarniętych wojną, takich jak Casterville i Vuldar, Krwawica rozprzestrzenia się jeszcze szybciej. Brak stabilnych rządów, chaos na froncie i rozproszone struktury władzy sprawiają, że kontrola nad epidemią jest prawie niemożliwa. W tych regionach władze nie są w stanie skutecznie zarządzać strefami kwarantanny ani zapewnić mieszkańcom dostępu do Veragardu, co prowadzi do gwałtownego rozwoju choroby i dalszej destabilizacji.

Krwawica nie tylko wpłynęła na zdrowie mieszkańców Amarantu, ale także uwidoczniła społeczne, gospodarcze i polityczne słabości całego kontynentu. Choć niektóre państwa skutecznie zarządzają kryzysem, wiele regionów wciąż zmaga się z epidemią, a nierówności społeczne i nieufność wobec magów z każdym dniem rosną.

Jedną z najpowszechniejszych teorii spiskowych krążących po Amarancie jest przekonanie, że Krwawica mogła zostać stworzona w laboratorium przez grupę magów i przypadkowo wymknęła się spod kontroli. Zgodnie z tą teorią, Krwawica miała być częścią magicznych eksperymentów nad kontrolą nad życiem i śmiercią, mających na celu stworzenie potężnych zaklęć regeneracyjnych. Magowie ci rzekomo pracowali nad stworzeniem eliksiru zdolnego do natychmiastowego leczenia wszelkich ran, jednak coś poszło nie tak. Krwawica, zamiast leczyć, zaczęła rozkładać organizmy żywe, przekształcając je w potworne, krwawiące bestie.

Teorie te sugerują, że choroba, zanim trafiła do Hintervoldu, mogła być ukrywana przez lata w tajnych laboratoriach, a jej uwolnienie było niezamierzone. Wersje tej teorii różnią się co do miejsca, gdzie miało do tego dojść – niektóre wskazują na Hintervold, inne na Marchię Dunham, a jeszcze inne na odległe laboratoria w mniej znanych rejonach Amarantu.

Jednakże brakuje jakichkolwiek dowodów na poparcie tych teorii, a uzdrowiciele i naukowcy z międzynarodowego sztabu lekarzy konsekwentnie zaprzeczają, jakoby Krwawica była efektem eksperymentów magicznych. Mimo to, społeczne napięcia i nieufność wobec magów prowadzą do ciągłego rozprzestrzeniania się tych spekulacji.

Inna, bardziej naukowa teoria dotycząca mutacji Krwawicy dotyczy zjawiska znanego jako Koniunkcja Żywej Magii. Koniunkcja ta, niezwykle rzadkie kosmiczne wydarzenie, podczas którego linie magiczne świata kumulują energię w wybranych punktach, miała miejsce w czasie, gdy Krwawica pojawiła się w Marchii Dunham.

Według tej teorii, Krwawica, która wcześniej została pokonana w Hintervoldzie, mogła przetrwać w uśpionej formie, kiedy ktoś nieświadomie przeniósł ją do jaskiń Marchii Dunham. Tam, w wyniku magicznej anomalii spowodowanej Koniunkcją Żywej Magii, patogen uległ gwałtownej mutacji. Wzrost magicznej energii, który pojawił się podczas Koniunkcji, miał zmienić strukturę choroby, nadając jej nowe, zmutowane właściwości. Teoria ta wyjaśnia, dlaczego zmutowana Krwawica stała się odporna na wcześniejsze metody leczenia i dlaczego magiczne zaklęcia, które wcześniej działały, teraz tylko pogarszają sytuację.

Mutacja ta nie tylko zmieniła sposób, w jaki choroba atakuje ciało, ale również wzmocniła jej zdolność do infekowania wewnętrznej magii istot żywych, co uczyniło ją bardziej zaraźliwą i trudniejszą do wyleczenia. Z tego powodu wiele środowisk badawczych uważa, że jedynym sposobem na stworzenie lekarstwa jest zrozumienie mechanizmu działania mutacji wywołanej przez Koniunkcję.

Jedna z najbardziej kontrowersyjnych teorii spiskowych, które krążą wśród mieszkańców Amarantu, mówi, że Krwawica została stworzona w magokratycznym Imperium Kalladańskim na zlecenie Imperatora, aby zdestabilizować kontynent Amarant i osłabić jego państwa. Według tej teorii, Imperium Kalladańskie, które znane jest ze swojego potężnego zaplecza magicznego i badań nad magią krwi, opracowało Krwawicę jako broń biologiczną, której celem miało być wywołanie chaosu w Amarancie i osłabienie jego politycznej oraz gospodarczej stabilności.

Imperator, według tej teorii, miał zlecić stworzenie choroby, która byłaby trudna do wykrycia i kontrolowania, a jej mutacja, spowodowana przez Koniunkcję Żywej Magii, miała być przewidzianym elementem strategii. Choć nie ma żadnych dowodów na poparcie tej hipotezy, wielu mieszkańców Amarantu, zwłaszcza w regionach najbardziej dotkniętych przez Krwawicę, podejrzewa, że Imperium Kalladańskie mogło wykorzystać swoje magiczne zasoby do stworzenia tej śmiercionośnej plagi.

Choć niektórzy politycy i magowie publicznie odrzucają teorie o imperialnym spisku, społeczne napięcia wywołane epidemią Krwawicy sprzyjają rozwojowi takich spekulacji.

Rozwój Krwawicy zależy od tego, jak skutecznie uda się ją kontrolować oraz czy choroba zdoła zmutować w jeszcze bardziej niebezpieczną formę. Istnieje kilka możliwych scenariuszy:

• Sytuacja kontrolowana – Jeśli międzynarodowy sztab lekarzy pod przewodnictwem Gofreka Threrebara znajdzie skuteczny sposób na leczenie choroby lub całkowite jej zatrzymanie, Krwawica może zostać ograniczona do izolowanych przypadków. W takim scenariuszu Veragard mógłby stać się bardziej dostępny, a prace nad bardziej dostępnym lekarstwem mogłyby zahamować rozprzestrzenianie się zarazy.

• Nowe mutacje – Istnieje ryzyko, że Krwawica ulegnie kolejnym mutacjom, podobnie jak miało to miejsce w Marchii Dunham podczas Koniunkcji Żywej Magii. Takie mutacje mogą sprawić, że choroba stanie się jeszcze bardziej odporna na wszelkie próby leczenia, a jej zaraźliwość wzrośnie. W takim scenariuszu Krwawica mogłaby rozprzestrzeniać się szybciej i stać się niemal niemożliwa do opanowania, nawet w dobrze zabezpieczonych regionach.

• Splugawieni stają się większym zagrożeniem – Jeśli liczba Splugawionych – osób dotkniętych ostatnią fazą Krwawicy – wzrośnie, mogą one stać się potężnym zagrożeniem nie tylko dla pojedynczych miast, ale również dla całych regionów. Splugawieni, w swojej agresji i braku człowieczeństwa, mogą zaczynać tworzyć niebezpieczne strefy zwane Zgorami, a ich liczba i brutalność mogłyby prowadzić do destabilizacji w większej części Amarantu.

• Krwawica traci na sile – Jest to optymistyczny scenariusz, w którym Krwawica naturalnie straci swoją zjadliwość. W przypadku niektórych chorób, patogeny stają się mniej agresywne z czasem, aby nie eliminować zbyt szybko swoich nosicieli. W takim scenariuszu choroba mogłaby stać się mniej śmiertelna i przekształcić się w łagodniejszą formę, którą łatwiej byłoby kontrolować.

Od momentu powołania Konsylium Ocalenia pod przewodnictwem profesora Gofreka Threrebara, nadzieje społeczeństwa Amarantu skupiły się na ich pracy. Sztab ten zrzesza najlepszych lekarzy, alchemików i magów z całego kontynentu, którzy nieustannie pracują nad zrozumieniem natury Krwawicy i próbują opracować lekarstwo.

Oczekiwania są ogromne, ponieważ wiele królestw opiera swoje nadzieje na wynikach ich badań. Zespół ten stara się nie tylko znaleźć trwałe lekarstwo, ale także opracować środki, które pozwolą na dostęp do leczenia dla szerszej grupy społeczeństwa, a nie tylko dla bogatych elit, które mogą pozwolić sobie na kosztowny Veragard. Prace zespołu koncentrują się także na zrozumieniu mutacji choroby i sposobach jej powstrzymania.

Jednak presja jest ogromna, a wyniki badań są wciąż niepewne. Jeśli sztabowi uda się znaleźć rozwiązanie, Amarant będzie miał szansę na opanowanie epidemii. Jeśli jednak badania nie przyniosą przełomu, przyszłość kontynentu pozostaje niepewna, a choroba może nadal szerzyć spustoszenie.

Choć Krwawica dotychczas dotknęła głównie kontynent Amarant, istnieje realne zagrożenie, że może przekształcić się w pandemię, jeśli choroba opuści granice kontynentu. Obecnie większość państw Amarantu stara się wprowadzać surowe kontrole graniczne i strefy kwarantanny, aby zapobiec rozprzestrzenieniu się zarazy na inne lądy. Jednak każdy przypadek przedostania się nosiciela poza kontynent może wywołać ogólnoświatową katastrofę.

Krwawica, z jej wysoką zaraźliwością i magiczną naturą, stanowi ogromne ryzyko, szczególnie w regionach, gdzie brakuje wykwalifikowanego personelu medycznego i magicznego. Jeśli zaraza pojawi się na innych kontynentach, możliwość jej opanowania może okazać się znacznie trudniejsza, a choroba mogłaby szybko rozprzestrzenić się na globalną skalę, prowadząc do pandemii o katastrofalnych skutkach.

Władze na innych kontynentach już teraz śledzą sytuację w Amarancie, obawiając się, że Krwawica może rozprzestrzenić się drogą morską lub poprzez migracje uciekinierów z terenów objętych epidemią. W takim scenariuszu cały świat znalazłby się w stanie kryzysu, a kontrola nad chorobą mogłaby wymagać globalnej współpracy magów, medyków i alchemików z różnych zakątków świata.