Makijaż

Podstawowe kosmetyki, takie jak kredki do oczu czy cienie, powstają z mieszanek glin, wosków, olejów roślinnych oraz pigmentów pozyskiwanych z kwiatów, owoców czy minerałów. Na przykład biała kredka, której recepturę opracowali Eldëvir, składa się z białej glinki, kredy, proszku ze skorupek jaj, popiołu z jasnego drewna oraz oleju migdałowego lub wody różanej. Podobnie czarna kredka wymaga sadzy z lampy, węgla drzewnego, oleju lnianego lub migdałowego oraz wosku pszczelego. Te tradycyjne metody zapewniają nie tylko trwałość produktów, ale także ich bezpieczeństwo dla skóry.

Różnorodność stylów makijażu odzwierciedla bogactwo kulturowe Angvalionu. Każdy region rozwijał własne, charakterystyczne techniki i preferencje kolorystyczne, które stały się ich wizytówką. Na przykład Eldëvir stawiali na mocne kontrasty bieli i czerni, podkreślając oczy za pomocą precyzyjnych linii i symboli, podczas gdy mieszkańcy Casterville preferowali ciepłe, złociste odcienie, podkreślające naturalne piękno i harmonijny wygląd. Tymczasem Alaspari słyną z intensywnych, dramatycznych makijaży, w których dominują złote refleksy i głębokie czerwienie, nakładane na rozległe partie ciała.

W Hintervoldzie makijaż służy podkreślaniu szlachetnych rysów twarzy, z wyraźnym konturowaniem kości policzkowych i ciemnymi, winnymi odcieniami ust. Lechici z kolei preferują styl dziewczęcy, z mocno zaróżowionymi policzkami i porcelanową cerą, podczas Odrodzone Elfy tworzą zjawiskowe, niemal teatralne kompozycje wokół oczu, często uzupełniane złotymi wzorkami. Ta różnorodność pokazuje, jak makijaż w Angvalionie nie tylko upiększa, ale także komunikuje tożsamość, status i wartości wyznawane przez jego użytkowników.

Kosmetyki w świecie Angvalion stanowią nieodłączny element codziennego życia, szczególnie wśród wyższych warstw społecznych, gdzie pełnią zarówno funkcje estetyczne, jak i symboliczne. Ich produkcja opiera się na tradycyjnych metodach alchemicznych i zielarskich, wykorzystujących naturalne składniki dostępne w poszczególnych regionach. Każda kultura rozwijała własne receptury, dostosowane do lokalnych warunków klimatycznych i estetycznych preferencji, co zaowocowało bogactwem technik i składników. Podstawowe kosmetyki, takie jak kredki do oczu, cienie czy pomadki, powstają z mieszanek glin, wosków, olejów roślinnych oraz pigmentów pozyskiwanych z kwiatów, owoców czy minerałów, co nadaje im unikalny charakter i właściwości.

Różnorodność kosmetyków odzwierciedla bogactwo kulturowe Angvalionu, gdzie każdy region wypracował własne, charakterystyczne produkty. Na przykład Eldëvir słynęli z białych i czarnych kredek, które stanowią podstawę ich kontrastowego makijażu, podczas gdy mieszkańcy Casterville preferują ciepłe, złociste odcienie cieni i rozświetlaczy. Alaspari z kolei wykorzystują intensywne złote pyły i pigmenty, które nadają skórze spektakularny blask, a Amarantianie stawiają na minimalistyczne kosmetyki podkreślające naturalne piękno. Ta różnorodność pokazuje, jak kosmetyki nie tylko służą upiększaniu, ale także komunikują tożsamość i wartości wyznawane przez ich użytkowników.

Zaawansowane kosmetyki, takie jak ekskluzywne kremy czy specjalistyczne olejki, powstają dzięki współpracy alchemików z większymi instytucjami, a ich receptury są często strzeżone jako tajemnice. Produkty te, choć trudne w wytworzeniu i drogie, cieszą się dużym uznaniem wśród elit, oferując nie tylko efekty wizualne, ale także pielęgnacyjne. Dzięki handlowi między królestwami kosmetyki z różnych regionów stają się dostępne na szerszą skalę, wpływając na mieszanie się stylów i rozwój nowych trendów makijażowych w całym Angvalionie.

Makijaż Elfów Eldëvir stanowi jeden z najbardziej charakterystycznych i rozpoznawalnych elementów ich kultury. W ich estetyce najważniejsze miejsce zajmują oczy, które uważane są za największy atut kobiecego piękna. Cały makijaż podporządkowany jest optycznemu powiększaniu, wyostrzaniu i przyciąganiu uwagi do oczu. Pomimo pozornej prostoty formy, makijaż Eldëvir cechuje się niezwykłą precyzją wykonania i głęboką symboliką.

Podstawą stylu Eldëvir jest dominujący kontrast bieli i czerni. Biel służy rozświetlaniu i optycznemu poszerzaniu konturów twarzy, podczas gdy czerń nadaje oczom głębię i ostrzejszy kształt. Oczy są mocno podkreślane za pomocą długiej, bardzo ciemnej kreski, białej linii na dolnej powiece, wydłużonych kącików oraz cieni w odcieniach pomarańczowym lub fioletowym. Celem jest uzyskanie wrażenia większych, jaśniejszych i bardziej boskich oczu.

Charakterystycznym elementem są białe symbole na twarzy, składające się z kropek i cienkich linii. Wzory te umieszczane są nad brwiami, wokół oczu, na policzkach, a czasem również na brodzie lub ustach. Paleta barw jest prosta i elegancka, ograniczająca się do bieli, czerni, pomarańczu i fioletu. Absolutnie obowiązkowa jest perfekcyjna symetria – każda linia musi być identyczna po obu stronach twarzy.

Proces nakładania makijażu zawsze zaczyna się od oczu jako najważniejszego elementu. Czarną kreskę nakłada się jednym, pewnym pociągnięciem, a uzupełniają ją białe kreski oraz cienie. Ich kontynuacją są cienie w pomarańczu lub fiolecie oraz drobne białe akcenty rozświetlające powiekę. W drugim kroku nanosi się białe symbole za pomocą patyczka z cienkiego włókna lub włosia, zachowując absolutną symetrię. Ostatnim etapem jest delikatne nałożenie oleju na skórę, który wygładza powierzchnię i scala pigment.

W kulturze Eldëvir oczy uznawane są za okna duszy, znak czystości krwi, symbol elfiej długowieczności oraz najważniejszy element kobiecego piękna. Z tego powodu ich podkreślanie miało charakter niemal rytualny. Do tworzenia makijażu używano specjalnych kosmetyków opracowanych przez samych Eldëvir.

Makijaż alasparski jest pierwszym stylem makijażu wymyślonym przez ludzi i stanowi jedną z trzech stolic makijażu w świecie Angvalion. Charakteryzuje się mocnym, intensywnym i wyrazistym wyglądem, opartym na złocie, czerwieniach i głębokiej zieleni. Skupia się na pudrach, rozświetlaczach i złotych posypkach nakładanych na skórę. Styl ten obejmuje nie tylko twarz, ale także ramiona, szyję i dekolt, tworząc efekt blasku zamiast malunków.

Charakterystyczną cechą makijażu alasparskiego są bardzo dramatyczne oczy. Stosuje się mocne, ciemne kreski, zielone lub złote cienie oraz mocno podkreśloną dolną powiekę. Usta są intensywne, w ciemnych czerwonych lub karminowych odcieniach, z pełnym, bogatym kolorem bez miejsca na nudne barwy. Kluczowym elementem jest skóra pokryta złotym blaskiem oraz ciepłe opalizujące refleksy na ramionach i dekolcie. Efekt ma być ciepły, słoneczny, nasycony i bogaty, z intensywnymi policzkami w ciepłych, brzoskwiniowo-różanych odcieniach, uzupełnionymi jedynie o puder, złote drobinki, rozświetlacz i czasem lekką opalizującą mgiełkę.

Technika nakładania makijażu alasparskiego rozpoczyna się od nałożenia oleju lub bazy, aby skóra wyglądała na rozświetloną od wewnątrz. Następnie aplikuje się złoty puder na obojczyki, ramiona, szyję, dekolt i brzuch, jeśli jest odsłonięty. Kolejnym krokiem jest cienka warstwa złotej miki wcieranej okrężnymi ruchami jako posypka. Oczy otrzymują mocny makijaż bez kompromisów, z dramatycznym efektem, a usta maluje się w karminowych, burgundowych lub czerwonych barwach. Do tworzenia tego stylu wykorzystuje się konkretne kosmetyki, takie jak Złoty Pył Alasparski, czy Róż Alasparski.

Ogólny efekt makijażu alasparskiego ma być zmysłowy, bogaty i bardzo intensywny, ale jednocześnie czysty, bez tatuaży czy ornamentów. Pełen złotego światła, podkreśla kobiece piękno, tworząc wrażenie elegancji. Styl ten odzwierciedla kulturę Alasparskiego Cesarstwa Słońca, znanego z ich militarystycznego i religijnego charakteru, gdzie złoto symbolizuje bogactwo i świętość.

Makijaż w Casterville stanowi odzwierciedlenie charakteru samego księstwa – dumny, władczy i pełen przepychu, lecz jednocześnie oparty na naturalności i harmonii. W przeciwieństwie do elfów Eldëvir, którzy preferowali ostre kontrasty bieli i czerni, mieszkańcy Casterville budują swój wizerunek poprzez ciepłe odcienie, złote refleksy, mocne brwi i miękkie kontury. Makijaż ten ma przede wszystkim charakter królewski i reprezentacyjny, lecz unika teatralności – jego celem jest podkreślenie naturalnej urody, a nie jej zmiana. Warto zaznaczyć, że styl malowania się w Casterville, podobnie jak styl ubioru, zależy od preferencji aktualnie panującej księżnej, a samo Casterville jest jedną ze stolic makijażu w świecie Angvalion.

Podstawą makijażu castervillskiego jest naturalnie podkreślona uroda. Mieszkańcy księstwa nie lubią przerysowania, stawiając na świeżą, zdrową cerę z delikatnym blaskiem i miękkimi kolorami. Złote akcenty odgrywają kluczową rolę, będąc symbolem władzy, słońca i dobrobytu. Złoto pojawia się jako rozświetlacz na policzkach, cień na powiekach, drobna kreska pod okiem lub pyłek nanoszone na usta i kości policzkowe. Kolejnym charakterystycznym elementem są mocne, eleganckie brwi, które podkreślają siłę oblicza i stanowią jeden z ideałów castervillskiej urody.

Paleta kolorów w makijażu castervillskim krąży wokół ciepłych, szlachetnych odcieni takich jak brzoskwinia, ciepły brąz, beż, złoto i delikatna miedź. Jeśli chodzi o usta, preferowane są kolory natury – ciepłe czerwienie, korale, delikatny brąz i odcienie karmelowe, zawsze pozbawione krzykliwości. Technika nakładania makijażu rozpoczyna się od przygotowania skóry, która ma wyglądać na zdrową i rozświetloną. Stosuje się lekki puder z glinki, cienką warstwę emulsji migdałowej oraz perłowy pyłek na szczyty policzków.

Oczy stanowią ważny element makijażu, choć są podkreślane inaczej niż u Eldëvir. Nakłada się złoto lub miedź na całą powiekę, delikatną kreskę w brązie lekko unoszoną ku górze, a rzęsy są starannie pielęgnowane przy użyciu oleju rycynowego jako naturalnej maskary. Wewnętrzny kącik oka delikatnie rozświetla się miodem wymieszanym z miką. Brwi są wyraźne, zaczesane w górę, czasem delikatnie przyciemniane węglem roślinnym. Usta finalizuje się kolorami brzoskwiniowymi, koralowymi lub ceglanymi, z delikatnym połyskiem.

Wśród konkretnych kosmetyków używanych w Casterville znajdują się pomadka koralowa. Popularny jest także różowy puder, a także puder glinkowo-perłowy. Złoty cień księżnej oraz kredka winogronowa, to kolejne charakterystyczne produkty. Do pielęgnacji skóry stosuje się olejek do cery na bazie oleju sezamowego czy arganowego, a także Lynnsencję Młodości – ekskluzywny krem opracowany przez alchemików na zlecenie księżnej Lynn var Harper, którego głównym składnikiem jest śluz winnego ślimaka.

Makijaż Odrodzonych Elfów wyróżnia się odważnym, zjawiskowym charakterem - noszony jest zarówno przez kobiety, jak i mężczyzn. Cała kompozycja podporządkowana jest podkreśleniu okolic oczu, gdzie złote tęczówki stanowią święty punkt całego wizerunku. Skóra Odrodzonych Elfów ma ciemny, mocno opalony odcień, co wpływa na dobór kosmetyków dopasowanych do tego ciepłego, głębokiego kolorytu.

Oczy stanowią absolutne centrum makijażu elfów Värn'asan'i. Stosują oni mocne, kolorowe cienie nakładane na całą powiekę lub wyciągnięte szeroko na boki. Najpopularniejsze kolory to ciemnoniebieski, który tworzy kontrast z naturalnie złotymi tęczówkami, oraz złoty, podbijający ich naturalny kolor, choć w praktyce używają wszystkich nasyconych barw. Wyrazista, czarna kreska jest gruba i zdecydowana, często wydłużona poza kąciki oczu, czasem łączona z dolną powieką, tworząc rodzaj ramy wokół oka. Rzęsy są mocno podkreślane, ciemne i wydłużone, często osiągające wręcz teatralny efekt. Całość tworzy wrażenie złotych oczu osadzonych w ramie koloru, światła i czerni, co przyciąga uwagę nieodparcie.

Charakterystycznym elementem są złote, ozdobne wzorki na twarzy, głównie w formie kropek i krótkich kresek. Umieszczane są one w okolicy oczu – przy zewnętrznych i wewnętrznych kącikach, pod dolną powieką, czasem na skroniach. Wzorki są subtelne, stanowiąc ozdobę, a nie dominujący element. Dodatkowo Odrodzone Elfy mocno rozświetlają policzki tuż pod oczami, tworząc jasny, świetlisty pas na kości policzkowej, co optycznie wysuwa okolice oczu do przodu i sprawia, że spojrzenie zdaje się emanować światłem.

Usta są wyraźnie pomalowane, ale nie konkurują z dominującymi oczami. Kolory ust są dość ciemne, ale neutralne, dopasowane do opalonej skóry – przeważają ciepłe brązy, przygaszony burgund oraz ciemniejsze odcienie beżu. Zasada jest prosta: usta mają być ładne, pełne i dopracowane, ale pierwsze spojrzenie zawsze kieruje się ku oczom. Skóra pozostaje mocno opalona, ciepła i złocisto-brązowa.

Do tworzenia tego charakterystycznego makijażu Odrodzone Elfy wykorzystują różne kosmetyki, w tym czarną kredkę alchemiczną, która wymaga precyzyjnego procesu wytwarzania przez alchemików, oraz rozświetlacz mleczny, nadający skórze pożądany blask. Cały styl makijażu Värn'asan'i można podsumować jako zjawiskowy i pozbawiony kompleksów.

Makijaż amarantiański stanowi najbardziej uniwersalny i minimalistyczny styl kosmetyczny wśród kultur Amarantu. Powstał w Kedronie jako odpowiedź na zbyt dramatyczny i odważny makijaż alasparski, który dotarł do królestwa. Amarantianie stworzyli własną estetykę opartą na praktyczności i czystości, której głównym celem jest wydobycie naturalnych rysów twarzy, a nie jej radykalna zmiana.

Amarantiański makijaż kładzie nacisk na świeżą i zdrową cerę, która ma wyglądać naturalnie z delikatnym zaróżowieniem i gładką powierzchnią. Unika się mocnego konturowania i wszelkich form przesady. Usta utrzymywane są w naturalnych tonach, preferując chłodne róże, brzoskwinie, ciepłe beże oraz naturalną czerwień warg, co zapewnia lekki i niewymuszony efekt.

Oczy podkreśla się w sposób delikatny, bez intensywnych kresek charakterystycznych dla stylów Eldëvir czy alasparskich. Zazwyczaj stosuje się lekko zaznaczoną górną powiekę, delikatne brązy lub przydymione fiolety oraz odrobinę rozświetlenia przy wewnętrznym kąciku. Najbardziej charakterystycznym elementem pozostaje jednak tzw. amarantiański rumieniec – ciepły, naturalny akcent na policzkach nadający wrażenie witalności i młodości.

Proces nakładania makijażu amarantiańskiego rozpoczyna się od delikatnego wygładzenia skóry. Ten etap ma na celu przygotowanie cery do dalszych zabiegów, zapewniając jej naturalny i zdrowy wygląd. Kolejnym krokiem jest nałożenie rumieńca, który w kulturze amarantiańskiej ma szczególne znaczenie jako symbol zdrowia i młodości.

Oczy poddaje się minimalnej stylizacji – wystarczy cienki cień, delikatna kreska i naturalne rzęsy. Ostatnim etapem jest podkreślenie ust naturalnym kolorem z lekkim błyskiem. Cały proces jest przemyślany i sekwencyjny, co pozwala na zachowanie spójności i harmonii wizerunku. Amarantianie konsekwentnie unikają ozdób na ciele poza twarzą, co odróżnia ich od Alaspari preferujących złote akcenty na ramionach i dekolcie.

Makijaż silmaarooński wyróżnia się na tle innych stylów Amarantu swoją kolorowością i nowoczesnym charakterem. Jako centrum kultury i handlu kontynentu, Silmaaroon wypracował własną, charakterystyczną estetykę, która stanowi rozwinięcie tradycyjnego makijażu amarantiańskiego. Podstawą pozostaje elegancja i naturalność, jednak silmaaroończycy dodają do niej jeden intensywny, kolorowy akcent w postaci wyrazistych cieni do powiek, co nadaje całemu stylowi miejski i nowoczesny charakter.

Najważniejszą cechą makijażu silmaaroońskiego są kolorowe powieki, które stały się znakiem rozpoznawczym zarówno kobiet, jak i części mężczyzn tego regionu. Cienie stosowane przez mieszkańców Silmaaroonu charakteryzują się mocnym nasyceniem barwy, gładkimi przejściami i jednolitością koloru. Wśród najpopularniejszych odcieni dominują niebieski, pomarańczowy i fioletowy, jednak w praktyce spotyka się także zielony, złoty, różowy, burgund czy turkus. Ta różnorodność kolorystyczna wynika z otwartego charakteru miasta-portu, które dzięki handlowym kontaktom ma dostęp do pigmentów z całego świata.

Ogólna charakterystyka makijażu silmaaroońskiego opiera się na połączeniu amarantiańskiej bazy z jednym mocnym akcentem. Podstawę stanowi naturalna cera z lekkim rumieńcem i delikatnie podkreślonymi ustami w odcieniach różu, brzoskwini lub ciepłej czerwieni. Na tym neutralnym tle pojawia się element w postaci intensywnego koloru na powiekach. Silmaaroończycy świadomie unikają przesady we wszystkich elementach twarzy jednocześnie, koncentrując uwagę na jednym, dobrze dobranym akcencie kolorystycznym.

Technika nakładania makijażu silmaaroońskiego jest stosunkowo prosta i szybka. Proces rozpoczyna się od nałożenia lekkiej bazy w stylu amarantiańskim, następnie aplikuje się rumieniec, po czym przechodzi do najważniejszego etapu – nałożenia mocnego, jednolitego koloru na powieki. Dopełnieniem są delikatny rozświetlacz w wewnętrznym kąciku oka, naturalne usta oraz podkreślenie rzęs przy pomocy oleju rycynowego lub lekkiej sadzy. Całość tworzy efektowny, a zarazem praktyczny wygląd idealnie pasujący do dynamicznego życia wielkomiejskiego.

Popularność kolorowych makijaży w Silmaaroonie ma swoje głębsze uzasadnienie kulturowe. Jako wielonarodowe, otwarte miasto portowe, Silmaaroon naturalnie stał się miejscem mieszania się różnych stylów i wpływów. Kolorowość w makijażu stała się dla mieszkańców wyrazem indywidualizmu i wolności, a dla młodzieży – formą buntu przeciwko tradycyjnej, nieco stonowanej estetyce Amarantu. Wśród kosmetyków szczególnie cenionych przez silmaaroończyków znajduje się Cień Silmaarooński, wytwarzany ze zmielonego azurytu, kwiatów chabru i miki, który daje intensywne, nasycone kolory idealnie odpowiadające lokalnym preferencjom estetycznym.

Makijaż hintervoldzki stanowi wyraz dumy i szlacheckiej tradycji królestwa, odzwierciedlając jego przywiązanie do elegancji i wyrafinowania. Charakteryzuje się on wyrazistym konturowaniem twarzy, które ma podkreślać naturalnie ostre rysy typowe dla starych rodów szlacheckich. Policzki są wyraźnie zaznaczone za pomocą ciemnego pigmentu, co nadaje twarzy ostrzejszy, bardziej szlachetny kształt i tworzy wrażenie surowego piękna.

Usta stanowią jeden z głównych punktów twarzy w makijażu hintervoldzkim, zawsze malowane w głębokich, ciemnych odcieniach takich jak winna czerwień, bordo czy ciemny karmin. Są one starannie obrysowane, często z nieco ciemniejszym konturem, co nadaje im wyrazistości i elegancji. W przeciwieństwie do wielu innych kultur, gdzie oczy są najważniejszym akcentem, w Hintervoldzie oczy pozostają stonowane – używa się przydymionych brązów, grafitu lub chłodnych fioletów, z krótką kreską i delikatnie podkreślonymi rzęsami. Spojrzenie ma być przenikliwe, ale nie teatralne, co podkreśla powagę i dystynkcję.

Cera Hintervoldczyków ma naturalnie ciepły, oliwkowy odcień, często lekko opalony. Zamiast maskować ten ton, podkreśla się go za pomocą olejków, które nadają skórze zdrowy blask i złoty połysk. Charakterystyczny jest też ciepły, naturalny rumieniec, który dodaje wrażenia witalności, nawiązując do amarantiańskich korzeni. Technika nakładania makijażu jest precyzyjna i sekwencyjna: zaczyna się od podkreślenia cery cienką warstwą oleju, z delikatnym rozświetleniem na szczytach kości. Następnie konturowanie ciemnym pigmentem pod kością policzkową, mocno roztartym ku górze, co jest kluczowym elementem stylu. Oczy maluje się przydymionymi cieniami z krótką kreską, a usta winnymi kolorami z wyraźnym obrysowaniem. Całość tworzy twarz wydłużoną, ostrzejszą, z "ciężarem" w dolnej części.

Ważnym uzupełnieniem makijażu hintervoldzkiego są peruki, które kobiety noszą, dopasowując kolor włosów do aktualnej królowej lub królowej-żony. Peruki te są wykonane z prawdziwych włosów, bardzo gęste i ciężkie, elegancko upięte w warkocze, koki lub skomplikowane sploty. Makijaż wraz z peruką tworzy spójną całość, gdzie ostra, wyraziście zarysowana twarz łączy się z ciężką, idealną fryzurą, dając typowy hintervoldzki wygląd pełen godności i szyku.

Makijaż lechicki charakteryzuje się mocnym, dziewczęcym wyglądem podkreślającym urodę. Ideał piękna w tej kulturze to młoda, świeża twarz o gładkiej cerze, dużych oczach i intensywnie zaróżowionych policzkach. Lechici stawiają na niewinną, ale wyrazistą urodę, która przyciąga uwagę swoją intensywnością i precyzją wykonania.

Podstawowym elementem makijażu lechickiego jest gładka, jasna cera określana jako "porcelanowa skóra". Skóra ma wyglądać na jednolitą, lekko bladą i nieskazitelną, co osiąga się przez zastosowanie grubej warstwy jasnego pudru. Lechitki używają do tego specjalnego pudru porcelanowego. Ten kosmetyk nadaje skórze matowy, gładki wygląd charakterystyczny dla tego stylu.

Najbardziej charakterystycznym elementem makijażu lechickiego są bardzo mocne różowe policzki. Róż nakładany jest wysoko, szeroko i intensywnie, tworząc efekt przypominający wygląd lalki. Policzki stanowią najsilniejszy akcent całego makijażu, nadając twarzy młodzieńczy, świeży wyraz. Do osiągnięcia tego efektu używa się różu o intensywnym, różowym odcieniu, który kontrastuje z jasną cerą.

Oczy w makijażu lechickim są duże i wyraziste, mające sprawiać wrażenie większych niż są w rzeczywistości. Stosuje się rozświetlone wewnętrzne kąciki, dłuższe rzęsy oraz cienie w chłodnych odcieniach różu, fioletu i brązu. Popularnym kosmetykiem jest cień wrzosowy. Dodatkowo aplikuje się cienką, czystą kreskę na górnej powiece oraz duże rozświetlenie pod okiem, co optycznie powiększa spojrzenie.

Usta w makijażu lechickim są mocno podkreślone, wyraźnie obrysowane i pełne. Stosuje się kolory od malinowego po truskawkowy róż, często z dodatkiem błyszczyku nadającego im połysk. Usta zawsze mają intensywny kolor i mocny błysk, co stanowi drugi po policzkach najważniejszy akcent twarzy. Delikatne, dziewczęce podkreślenie nosa poprzez lekkie rozświetlenie jego czubka ma sprawiać wrażenie drobniejszego, bardziej delikatnego kształtu.

Technika nakładania makijażu lechickiego rozpoczyna się od aplikacji grubej warstwy jasnego pudru, który stanowi podstawę całego wyglądu. Następnie nakłada się intensywny róż na policzki w dużych, okrągłych obszarach. Kolejnym etapem jest powiększenie oka poprzez rozświetlenie wewnętrznych kącików, nałożenie cienia na powiekę i delikatnej kreski. Usta maluje się z wyraźnym konturem i intensywnym kolorem, a na koniec dodaje subtelne rozświetlenie nosa i brody dla uzyskania perfekcyjnego, lśniącego efektu.